ഗീതയപ്പച്ചിയുടെ മകൻ

(സിഎൽഎസ് ബുക്ക്‌സ് തളിപ്പറമ്പയുടെ കഥാമിനാരങ്ങൾ എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിൽ ഈ കഥ ഉണ്ട് )

'ഓ...ഞാനിതാ വന്നു, താൻ തുടർന്നോളൂ,' എന്ന് ഫോണെടുക്കാൻ ലീന പൂമുഖമുറിയിലേക്ക് പോയി. ചർച്ചയുടെ ചരടു മുറിഞ്ഞതിൽ ചെറിയ ഈർഷ്യയോടെയായിരുന്നു മരിയയോടുള്ള ആ ക്ഷമാപണം. അല്ലെങ്കിലും മൊബൈൽ ഫോണിനുണ്ടോ സ്ഥലകാലബോധം വല്ലതും? മരണവീട്ടിൽ അടിപൊളി പാട്ട്, കല്യാണവീട്ടിൽ ശോകഗാനം തുടങ്ങിയ നിത്യഅലോസരങ്ങളെല്ലാം നമ്മൾ എന്നേ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞതല്ലേ. 

'ങാഹാ, ഗീതയപ്പച്ചിയാണല്ലോ, താനോർക്കുന്നില്ലേടോ? ' ലീന വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഗീതയപ്പച്ചി! മരിയ ലാപ്‌ടോപ്പിൽ നിന്നു കണ്ണെടുത്ത്, പണി നിർത്തി, കസാലയിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ കൈ അറിയാതെ സ്വന്തം തലമുടിയിലേക്കു നീണ്ടു. പ്രായമായെന്നു വിളിച്ചോതി നര വീണു തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജീവിതം എന്ന് ഓമനപ്പേരിട്ടിരിക്കുന്ന ഓട്ടപ്പാച്ചിലിന് അകാലത്തിൽ നരപ്പിക്കാനും വേഗം മറപ്പിക്കാനും മറ്റുമുള്ള സിദ്ധിയുണ്ടല്ലോ. 

ഗീതയപ്പച്ചി എന്നു കേട്ടാൽ തലമുടിയാണ് മരിയയ്ക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വരിക. മരിയയ്ക്ക് മുടി ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്, എന്നുവച്ചാൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്. ലീനയുടെ വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴെല്ലാം പിന്നാമ്പുറത്തെ പടിയിൽ മരിയയെ പിടിച്ചിരുത്തി തലമുടി വിടുർത്ത് വൃത്തിയായി ബ്രഷ് ചെയ്ത് പലതരത്തിൽ മുടി കെട്ടി നോക്കുന്നത് അപ്പച്ചിക്കു ഹരമായിരുന്നു. ലീനയും കൂടും അവർക്കൊപ്പം. 'മുടിയുണ്ടെങ്കിൽ ചാച്ചും ചരിച്ചും കുത്തനെയും കെട്ടാം' എന്നോ മറ്റോ തലക്കെട്ടോടെ ഏതോ മാസികയിൽ വന്ന മുടിക്കെട്ടു പടങ്ങൾ, അന്നേ അതു വല്ലാതെ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, അവർ വെട്ടിയെടുത്തത് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്നു. അതുനോക്കിയാണ് മുടി കെട്ടുക. വേറേ പണിയൊന്നുമില്ലേ എന്ന മീനാന്റിയുടെ ശാസനയിലാണ് മിയ്ക്കപ്പോഴും മുടി സ്‌റ്റൈലിംഗ് പരിപാടികൾ അവസാനിപ്പിക്കുക. ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ അവർക്ക് വല്ല ഹെയർ സ്റ്റൈലിംഗ് കോഴ്‌സും പഠിക്കാമായിരുന്നു. അന്ന് അതൊന്നും പക്ഷേ കേട്ടുകേൾവി പോലും ഇല്ലായിരുന്നുവല്ലോ.

ലീനയും മരിയയും രണ്ടാം തലമുറ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. എന്നു വച്ചാൽ അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ ആണ് ഒന്നാം തലമുറ ചങ്ങാതിമാർ എന്നർത്ഥം. ബന്ധുത്വത്തേക്കാൾ ആഴമേറിയ ഹൃദ്യസൗഹൃദങ്ങൾ. ലീനയുടെ അച്ഛന്റെ വകയിലൊരു സഹോദരി ആയിരുന്നു ഗീതയപ്പച്ചി. അവരുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയി, പത്തു കഴിഞ്ഞ് കുറേ നാളായി വെറുതെ വീട്ടിൽ നിൽപ്പും ആയപ്പോൾ കോളേജിൽ ചേർക്കാം എന്ന് ലീനയുടെ അമ്മ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതായിരുന്നു അവരെ. പഠിക്കാനാണ് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതെങ്കിലും അതു നടന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തയ്യൽ പഠനവും വീട്ടുജോലിയും ആയി അങ്ങു കഴിഞ്ഞുകൂടി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകാൻ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമേ ഇല്ലായിരുന്നു പോലും. പക്ഷേ ഇതിന്റെയെല്ലാം പൊരുൾ ലീനയുടെ അമ്മ മീനയാന്റി പിന്നീട് മണിമണിയായി കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നു.

മീനയാന്റി ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോഴാണ് ഗീതയപ്പച്ചിയുടെ കല്യാണാലോചനക്കാര്യം അമ്മയോടു പറയുന്നതു മരിയ കേൾക്കാനിടയായത്. അവരുടെ ജാതകത്തിൽ ചൊവ്വ കടിച്ചിട്ടുണ്ടു പോലും. അത് എന്താണെന്ന് പിന്നെ അമ്മയോടു ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ചൊവ്വാദോഷം എന്ന് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത്. ആന്റി അത് നർമ്മം കലർത്തി പറഞ്ഞുവെന്നേയുള്ളു. അല്ലെങ്കിലും മീനാന്റിയുടെ വർത്തമാനം കേൾക്കാൻ അതിഭയങ്കര രസമായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്ക് അത്ര വഴങ്ങാത്ത നർമ്മബോധം വേണ്ടുവോളമുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്. 

അന്നാണ് അപ്പച്ചിയുടെ രഹസ്യവും ആന്റി പറഞ്ഞത്. ഒരു തരത്തിലും എസ്.എസ്.എൽ.സി ബുക്ക് കാണിക്കില്ല, ചോദിച്ചാലുടൻ കരച്ചിലും. ഒരു ദിവസം നിർബന്ധം പിടിച്ചപ്പോൾ, പെട്ടി തപ്പും എന്നായപ്പോൾ പൂച്ച വെളിയിൽ ചാടി, അവർ സ്വന്തമായി ബുക്കു തിരുത്തിയിരുന്നു പോലും! അകത്തിരുന്ന് അതു കേട്ട മരിയ ഞെട്ടിപ്പോയി. തോറ്റതു വീട്ടിൽ പ്രശ്‌നമാകുമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കുറുക്കുവഴിയായിരുന്നു. നെയിൽപോളിഷ് റിമൂവറോ മറ്റോ ഉപയോഗിച്ച് മഷി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ച് കുളമായിപ്പോയി! കളഞ്ഞു പോയെന്ന് ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ് ബുക്കിനു ശ്രമിക്കാം, എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർ അമ്പിനും വില്ലിനും അടുത്തില്ല. ആന്റി പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി. ഒരു അബദ്ധം കൊണ്ട്, ഒരു തെറ്റുകൊണ്ട് തീരേണ്ടതല്ലല്ലോ ജീവിതം. പക്ഷേ അവർക്ക് ഇനി പഠിക്കണ്ട എന്ന് ഒറ്റ വാശിയായിരുന്നു. എത്ര പഠിച്ചാലും ട്യൂഷനു പോയാലും കണക്കിനു ജയിക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ശരിയായിരിക്കും, കണക്കിനു ഒറ്റയക്ക മാർക്കായിരുന്നു പോലും കിട്ടിയത്.

നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ച് കുറച്ചു താമസിച്ചെങ്കിലും ലീനയുടെ അച്ഛനമ്മമാർ മുൻകയ്യെടുത്തതുകൊണ്ട് ഗീതയപ്പച്ചിയുടെ കല്യാണം നടന്നു. അപ്പച്ചിയുടെ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ സർക്കാർ ജോലിക്കാരനെ തന്നെ കിട്ടി. വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നോക്കി നടത്താൻ മിടുക്കിയായിരുന്നു അപ്പച്ചി. മീനാന്റിയുടെ ട്രെയിനിംഗ് അല്ലേ, മോശമാകുന്നതെങ്ങനെ? അങ്ങനെ അപ്പച്ചിയെ ഒരു കരയടുപ്പിച്ചല്ലോയെന്ന് അവർക്ക് സമാധാനമായിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീടെപ്പോഴോ ലീന പറഞ്ഞറിഞ്ഞു, അവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടായില്ലായെന്ന്. അതിനുശേഷം അവരെപ്പറ്റി ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. ചോദിച്ചുമില്ല. ഓർത്തിട്ടുവേണ്ടേ ചോദിക്കാൻ!

ലീനയും മരിയയും പോലും എത്രയോ നാൾ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞതല്ലേ. പിന്നല്ലേ ലീനയുടെ അപ്പച്ചി. മരിയ സ്വയം സമാധാനം കണ്ടെത്തി. യാതൊരു ചുമതലയുമില്ലാതെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സുഖിച്ചു ജീവിച്ച പഠനകാലം കഴിഞ്ഞതും പെട്ടെന്നാണ് കുടുംബം എന്ന ചുമതല തോളിലായത്. പകപ്പും അങ്കലാപ്പും ചെറുതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അടിപൊളി ജീവിതത്തിൽ നിന്നു കേരളത്തിലെ കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ വധുക്കളായിട്ടായിരുന്നു ഇരുവരുടേയും വേഷപ്പകർച്ച. അല്ലാതെ യു.കെയിലോ കാനഡയിലോ അമേരിക്കാവിലോ ഒന്നുമല്ലല്ലോ അവർ വിവാഹശേഷം കുടിയേറിയത്. പാകമല്ലാത്ത ഷൂവിന് അനുസൃതമായി കാൽപ്പാദം വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുവാൻ കിണഞ്ഞുശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലം. അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ അങ്ങ് ഊർന്നു പോകുകയായിരുന്നു.

തിരിച്ചു വന്ന് ഇരിക്കുമ്പോൾ ലീനയുടെ മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥത പ്രകടമായിരുന്നു. ഉം..ഇന്നിനി ചർച്ചയും പണിയുമൊന്നും നടക്കാൻ പോണില്ല, മരിയ മനസ്സിൽ കുറിച്ചു. രണ്ടാളുടേയും സമയം ഒന്ന് ഒത്തുവരന്നതു തന്നെ പെടാപാടു പെട്ടിട്ടാണ്. എന്നിട്ടിപ്പോൾ..

'അപ്പച്ചി  കരച്ചിലോടു കരച്ചിൽ, നാളെ ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ. ' ലീന പറഞ്ഞു. ലീനയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ അപ്പച്ചിയുടെ ജീവിതം ചുരുൾ നിവർന്നു.

കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാവില്ല എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, അവർ ഒരു കുട്ടിയെ ദത്തെടുത്തു. ജാതകം അറിയാത്ത, ആർക്കോ എങ്ങാണ്ടോ എങ്ങനെയോ ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കുന്നത് വിനാശം വിളിച്ചു വരുത്തലായിരിക്കും എന്നുള്ള അപ്പച്ചിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ഭീകര എതിർപ്പ് അവഗണിച്ചായിരുന്നു അത്. എത്ര താലോലിച്ചു വളർത്തിയാലും അത് തക്കസമയത്ത് ജന്മത്തിന്റെ 'തനിക്കൊണം' കാണിക്കും പോലും. ലീനയുടെ കുടുംബം അപ്പച്ചിക്കും ഭർത്താവിനും ഒപ്പം നിന്നു, അന്ന്. അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിന് അനാഥൻ എന്ന ലേബൽ മാറിക്കിട്ടി. അന്നൊക്കെ അപ്പച്ചിയുടെ സന്തോഷം കാണേണ്ടതായിരുന്നുവത്രേ. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന് എപ്പോഴും നമുക്കൊരു ന്യായവും ലക്ഷ്യവും വേണമല്ലോ. പൊതുവേ നമ്മൾ ഇൻഡ്യാക്കാർക്ക് മക്കൾ മാത്രമല്ലേ ഒരേയൊരു ജീവിതലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശവും.

കുറേ കാലം അങ്ങനെയങ്ങു സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞു. അപ്പുപ്പനും അമ്മൂമ്മയുമെല്ലാം പിണക്കം മാറി അവനെ അംഗീകരിക്കയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ശാന്തമായി കിടന്ന തടാകത്തിലേക്ക് അവർ തന്നെ കല്ലെറിയുകയായിരുന്നു ഒരർത്ഥത്തിൽ. നിയമപ്രകാരം യദുവിനോട് അവൻ ദത്തുപുത്രനാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. അവിടെയാണ് പ്രശ്‌നങ്ങൾ തുടങ്ങിയത്. കുട്ടിക്ക് അത് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല, അവന് അതൊരു വലിയ ആഘാതമായിരുന്നിരിക്കും. ആദ്യം കരച്ചിൽ, പിന്നെ ആഹാരനിഷേധം തുടങ്ങി പലതരം സമരമുറകൾ തുടങ്ങി.

'ആരോടാണാവോ അവൻ സമരം ചെയ്തത്?  അവനെ ജനിപ്പിച്ച് എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരോടായിരിക്കും, അവരെ അറിയാത്തതുകൊണ്ട് വളർത്തച്ഛനോടും അമ്മയോടും തീർത്തതാവണം, അല്ലേ?' മരിയ ഉറക്കെ അതിലെ യുക്തി ചിന്തിക്കയായിരുന്നു. ആയിരിക്കും എന്ന് ലീനയും തലയാട്ടി.

അവനോടു സ്‌നേഹമില്ല എന്ന് സ്ഥിരം ആവലാതിയായി. മനഃപൂർവ്വം പരീക്ഷ മോശമായി എഴുതും. മാർക്ക് കുറഞ്ഞാൽ അച്ഛനും അമ്മയും സങ്കടപ്പെടുമല്ലോ, അത് കാണണം പോലും! ഒരു ദിവസം അവൻ ചെയ്ത അതിക്രമം കേട്ട് മരിയ ഞെട്ടി. സ്വന്തം കൈയ്യിൽ ബ്ലേഡുരച്ചു ചോരവരുത്തി കളഞ്ഞു! ചാകാനൊന്നുമല്ല, അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സങ്കടം വരുമോ എന്ന് പരീക്ഷിച്ചതാണത്രേ! ദിനേന ഒന്നല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നായി എന്നും പരീക്ഷണപരമ്പര തന്നെ. യദു അച്ഛനമ്മമാരെ വല്ലാതെ ശിക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു നാൾ വൈകുന്നേരം അവൻ വീട്ടിൽ വന്നില്ല. വരാതിരുന്നാൽ പൊയ്‌ക്കോട്ടെ എന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും കരുതുമോ എന്നായിരുന്നു അവനറിയേണ്ടിയിരുന്നത്. പാവം അവന്റച്ഛൻ അന്ന് അലഞ്ഞതിനു കണക്കില്ലാത്രെ. അവൻ അവസാനം ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി, അവർ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടുകയായിരുന്നു. വഴക്കു പറയാനേ പാടില്ല, പറഞ്ഞാലുടൻ 'ഞാൻ സ്വന്തം മോനല്ലാത്തോണ്ടല്ലേ ' എന്നു വായ്ത്താരി. അപ്പച്ചിയുടെ ഭർത്താവിന് ക്ഷമ ലേശം കുറവാണ്, പെട്ടെന്നു ദേഷ്യം പിടിക്കും. പക്ഷേ മകനുവേണ്ടി അയാൾ ദേഷ്യം അടക്കാൻ ശീലിച്ചു.

അവസാനം ഹൈസ്‌ക്കൂൾ ക്ലാസ്സ് എത്തിയതോടെ ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ കൂടി അഭിപ്രായപ്രകാരം ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവർ അവനെ ബോർഡിംഗിലാക്കി. അവിടുത്തെ ടീച്ചർമാരോടും വാർഡനോടും എല്ലാം അവൻ തന്റെ കദനകഥ വിളമ്പി. അനാഥനായ അവനെ ദത്തെടുത്ത് അച്ഛനമ്മമാർ പീഡിപ്പിക്കുന്ന കഥ! അവർക്ക് ഒരു മകൻ കൂടി ഉണ്ടെന്നും അതാണ് തന്നെ ബോർഡിംഗിൽ ആക്കിയതെന്നും കൂടി പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു! നല്ല മാർക്കറ്റുണ്ടായിരുന്നു ആ കഥയ്ക്ക് ആദ്യം. അവരെ സ്‌കൂളിൽ വിളിപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ കാര്യം ടീച്ചർമാരും വാർഡനും അറിയുന്നത്. ഉള്ളുനീറിനീറിയാവണം, അവന്റെ പത്തു കഴിഞ്ഞ് അധികം താമസിയാതെ അവന്റച്ഛൻ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നു വിടവാങ്ങി.

'ഓ പാവം അപ്പച്ചി, ' മരിയ സ്വന്തം മുടി തലോടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

'ഊം...ഇതൊന്നും ആയില്ല, ഇനീമുണ്ട്. പത്തിൽ തെറ്റില്ലാത്ത മാർക്കുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ കോളേജിൽ പോകാനൊന്നും യദു കൂട്ടാക്കിയില്ല. '

'ഉം... ചരിത്രം ആവർത്തിച്ചു അല്ലേ? '

'കറക്ട്. കാരണം ഓരോന്നായിരുന്നെങ്കിലും, ' ലീന ശരിവച്ചു.

പെൻഷൻ, ഓഹരി കിട്ടിയ വീടിന്റെ വാടക എല്ലാം വച്ച് എങ്ങനെയൊക്കെയോ കഴിഞ്ഞു, യദു അഞ്ചു പൈസ വരുമാനമുണ്ടാക്കിയില്ല. ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും കൂട്ടുകൂടിയും സമയം കൊന്നു. ജനിപ്പിച്ചവരോടുള്ള പക അവൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തോട് തീർക്കുകയായിരുന്നിരിക്കും. അപ്പച്ചിക്ക് അവസാനത്തെ കനത്ത അടി കിട്ടിയത് കുറച്ചുനാൾ മുമ്പാണ്. ഒരു വൈകുന്നേരം യദു ഒരു പെൺകുട്ടിക്കൊപ്പമാണ് വന്നു കയറിയത്്! അടുത്തൊരു ചേരിയിലെ പെൺകുട്ടി.

'ഓ മൈ! അപ്പച്ചി എങ്ങനെ അത് ഫേസ് ചെയ്തു? ' മരിയയ്ക്ക് അറിയാൻ തിടുക്കമായി.

'എന്തു ചെയ്യാൻ? ഇപ്പം ഇറങ്ങണം എന്നൊക്കെ അപ്പച്ചി ബഹളം വച്ചു, അവർ ഇറങ്ങി പോയി. പക്ഷേ രണ്ടു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരാനായിരുന്നൂന്നു മാത്രം. ചേരീന്ന് ഒരു വലിയ സംഘത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ. ഇടിച്ചു കയറി, താമസവും തുടങ്ങി. '

'സിനിമാക്കഥ പോലെ, ' മരിയ പറഞ്ഞു.

അപ്പച്ചി ഭർത്താവിനു വീതം കിട്ടിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറി താമസിച്ചു. അപ്പഴേ പറഞ്ഞതല്ലേ എന്ന് വീട്ടുകാരുടെ കുത്തുവാക്കു നിരന്തരം. വല്ലാതെ മടുക്കുമ്പോൾ വീട് പൂട്ടിയിട്ട് ലീനയുടെ കൊച്ചിയിലെ വീട്ടിലെത്തും. കുറച്ചു നാൾ തങ്ങി തിരികെ പോകും. ഇപ്പോൾ അവന് ആ വീടും കൂടി വേണം പോലും. അപ്പച്ചി അവരുടെ കൂടെ താമസിച്ച് ആ വീടിന്റെ വാടക വാങ്ങണമത്രേ. അതാണ് ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ ലീന ക്ഷണിച്ചത്.

'വേലീലിരുന്ന പാമ്പിനെ എടുത്ത് തോളത്തിട്ടല്ലോ എന്നും പറഞ്ഞാണ് കരച്ചിൽ. ഇതുവരെ അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ പറഞ്ഞിട്ടില്ല മരിയ. ക്ഷമയേഴും കെട്ടിട്ടുണ്ടാവും അവർക്ക്. അപ്പച്ചിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ തൽക്കാലം ഇങ്ങു പോരാൻ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ എങ്ങനെ ഈ പ്രശ്‌നം പരിഹരിക്കുമോ ആവോ,' ലീന ആവലാതിപ്പെട്ടു.

'ഇനീപ്പം അവന്റെ ജാതകദോഷം പ്രശ്‌നം വച്ച് കണ്ടുപിടിക്കാൻ ചിറ്റപ്പന്റെ ചേച്ചി ഉപദേശിച്ചു പോലും.' ഇത്തിരിനേരത്തെ മൗനശേഷം ലീന തുടർന്നു.

' ഉം, ഇനി അതിന്റെ കുറവേ ഉള്ളു, അവരുടെ ഉള്ള സാമധാനം കൂടി ആ ജ്യോത്സ്യർ നശിപ്പിച്ചോളും. കഷ്ടം!' മരിയ സഹതപിച്ചു.

'പിന്നല്ലാതെ. അതിനൊന്നും പോവണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇത്രനാളും അതിനൊന്നും പോയില്ലല്ലോ. ലോകത്ത് ഇൻഡ്യാക്കാരെ ഒഴിച്ച് ആരേം ഗ്രഹങ്ങൾ പിടിക്കില്ലല്ലോ,' ലീന മരിയയെ പിന്താങ്ങി.

'അതുതന്നെ. ഓരോരുത്തർക്ക് ഓരോ അനുഭവം, അത്രതന്നെ. അതിനപ്പുറവുമില്ല, ഇപ്പുറവുമില്ല. ദത്തെടുത്ത കുട്ടിയുമായി നല്ല സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നവരുണ്ട്. സ്വന്തം ചോരയിൽ പിറന്ന മക്കൾ അച്ഛനമ്മമാരെ കഠിനമായി പീഡിപ്പിക്കാറുമുണ്ട്.' ആരെയൊക്കെയോ ഓർത്താവണം മരിയ അപ്പറഞ്ഞത്.

'ഊം...ശരിയാണ്. പാവം അപ്പച്ചി.'

ഇനി നാളെയെങ്കിലും ഇതു തീർക്കാം എന്ന് മരിയയോടു യാത്രാമൊഴി പറയുമ്പോൾ ഇരുവരും ദുഃഖിതരായിരുന്നു. പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദുഃഖങ്ങളെത്ര! കാരണമറിയാത്ത ദുഃഖങ്ങളെത്ര? ആരാണ് മറവിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം തീരുമാനിക്കുന്നത്? ദൈവമോ, വിധിയോ, എന്താണാ ഉത്തരം കിട്ടാ പ്രതിഭാസം?

കറന്‍സി

 (കേരള കൌമുദി 2012 ലെ ഓണം വിശേഷാല്‍പ്രതിയില്‍  പബ്ലിഷ് ചെയ്തത് )   -റിപോസ്റ്റ്                       

'എപ്പഴാ പ്രേതം എടുക്കുക?   '

പിറകില്‍ നിന്ന് ആരോടെന്നില്ലാതെ ഒരു പതിഞ്ഞ ചോദ്യം കേട്ടു, മാലിനി അസ്വസ്ഥതയോടെ അവരെ നോക്കി. ഒരു ദിനം മുമ്പു വരെ ജീവനുള്ള മനുഷ്യന്‍, ഇപ്പോള്‍ പ്രേതം! എത്ര പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാവരും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നത്് ? ഓഫീസില്‍ നിന്ന് 2 മണിക്കൂര്‍ അനുവാദം വാങ്ങി വന്നതാകും അവര്‍. അതറിഞ്ഞിട്ടു വേണം ശാന്തികവാട യാത്ര വരെ കാക്ക ണോ വേണ്ടയോ എന്ന് അവര്‍ക്കു തീരുമാനിക്കാന്‍.

അല്‍പ്പം വശത്തേയ്ക്കു മാറി പിന്നിലായാണ് മാലിനി നിന്നത്. അമലയുടെ മുഖം നന്നായി കാണാമായിരുന്നു. അവള്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്തായിരിക്കും ഓര്‍ക്കുന്നത്് ? അവര്‍ സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആദ്യ നാളുകളെപ്പറ്റിയോ? അതോ അകല്‍ച്ചയുടെ കാലങ്ങളിലെ  കയ്‌പ്പോ? വെറുതെ കളഞ്ഞ ജീവിതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള മനഃസ്താപമായിരിക്കുമോ, അതോ ദുരിതം ഒഴിവായി കിട്ടിയ സമാധാനമോ? ഇപ്പോള്‍ അവളെ ഭരിക്കുന്ന വികാരം എന്താവും? ഇതൊന്നുമല്ല തികഞ്ഞ നിര്‍വ്വികാരതയാണ് ആ മുഖത്തെന്ന് മാലിനിക്ക് തോന്നി. മകന്‍ വിഷ്ണു അല്‍പ്പം മാറി ഇരിപ്പുണ്ട്. അമലയും വിഷ്ണുവും വെളുപ്പിന് വന്നതേയുള്ളു.

എനിക്കിനി ആരുണ്ട് എന്ന് അമല  തേങ്ങുന്നില്ല, അച്ഛനില്ലാതായല്ലോ എന്ന വേവലാതി വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തുമില്ല. ഡല്‍ഹിയും തിരുവനന്തപുരവും തമ്മിലുള്ള കിലോമീറ്റര്‍ അകലേത്തേക്കാള്‍ കൂടുതലായിരുന്നവല്ലോ അവരുടെ മനസ്സുകള്‍ തമ്മിലുള്ള അകലം. അല്ലെങ്കിലും മരണവീട്ടിലെ അത്തരം പറച്ചിലുകള്‍ സങ്കടത്തെക്കാളേറെ വല്ലായ്മയേ തോന്നിപ്പിക്കാറുള്ളു. വേണ്ടപ്പെട്ട വര്‍ കരയുന്നത്, പതം പറയുന്നത് എല്ലാം, അവനവനു ആ മരണം മൂലം ഉണ്ടാകുന്ന നഷ്ടങ്ങളോര്‍ത്താണ്, അല്ലാതെ മരണപ്പെട്ട ആളിനു നഷ്ടപ്പെട്ട സ്‌നേഹലോകം ഓര്‍ത്തല്ലേയല്ല. സ്വാര്‍ത്ഥത, അതിനു മരണമുഖത്തും വ്യത്യാസമെവിടെ?

വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം വായിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാനാവില്ല, ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിലെന്തെന്ന് അവര്‍ക്കു മാത്രമേ അറിയൂ. പുതുയുഗത്തിനു ചേര്‍ന്ന വിധം നല്ല മര്യാദയിലും ശാന്തമായും സംസ്‌കാരത്തിലുമേ അവര്‍ പെരുമാറൂ, പക്ഷേ യഥാര്‍ത്ഥ അവര്‍ അതൊന്നുമാവില്ല, നിഗൂഢമായിരിക്കും അവരുടെ മനസ്സ്, മിയ്ക്കപ്പോഴും അശാന്തവും.

അമലയെ കണ്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങളായി. പക്ഷേ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് മങ്ങലേ ല്‍പ്പിക്കാന്‍ കാലത്തിനു ഒട്ടുമേ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാനുള്ളതല്ല പെണ്‍ജീവിതം, അവനവനും കൂടി വേണ്ടിയാണ് എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ തത്വശാസ്ത്രം. മാലിനിയ്ക്ക് ഒരു തരം ആരാധന തന്നെ ആയിരുന്നു അവളോട്. പക്ഷേ അവരുടെ കുടുംബജീവിതത്തിലെ താളപ്പിഴകള്‍ എന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത പ്രഹേളികയും.

അവര്‍ മൂന്നു പേരും കൂടി ഒരു നാള്‍ വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നു . രാമുവും കുടുംബവും കൊച്ചി വിട്ട് തിരുവനന്തപുരത്ത് എത്തിയ കാലമായിരുന്നു അത്.  അമലയെ ആദ്യമായ് കണ്ടത് അന്നാണ്. പിന്നീട് കാണുന്നത് ഇന്നും. സുനിലും രാമുവും പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ കസേരകളിലിരുന്നു. അമലയും മാലിനിയും പുല്ലില്‍ പുല്ലായ വിരിച്ച്. വിഷ്ണുവും ഗൗരിയും ഗൗരിയുടെ ഗോള്‍ഡന്‍ റിട്രീവറും കൂടി മുറ്റത്ത് തകര്‍ത്ത് ബോളു കളി. സംസാരം എങ്ങിനെയോ ആയിടെ അമല നടത്തിയ വിദേശയാത്രയിലെത്തി. നര്‍ത്തകിയും പാട്ടുകാരിയും ശാസ്ത്രജ്ഞയും എല്ലാം കൂടി ബഹുമുഖപ്രതിഭ ആയിരുന്നു അമല. സൗന്ദര്യവും ബുദ്ധിശക്തിയും ചേരും പടി ചേര്‍ന്നിരുന്ന ഒരു അപൂര്‍വ്വ ജന്മം. ലയണ്‍സ് ക്ലബ്ബുകാരുടെ ഏതോ പരിപാടിക്ക് വിജയിച്ചതിന്റെ സമ്മാനമായിരുന്നു ആ യാത്ര.

' ഒരു മാസമാണ് അവളു കറങ്ങാന്‍ പോയത്. ' സുനിലിന്റെ ശബ്ദത്തില്‍ പ്രകടമായ ഇഷ്ടക്കേടുണ്ടായിരുന്നു.

'അതിലെന്താ തെറ്റ്? സുനിലിനാണ് അവസരം വന്നതെങ്കില്‍ പോവില്ലായിരുന്നോ?അതോ കുട്ടിയെ നോക്കണമല്ലോ എന്നു വീട്ടിലിരിക്കുമായിരുന്നോ? ഇല്ലല്ലോ, പിന്നെ എനിക്കും ആവാം അതെല്ലാം, നിങ്ങള്‍ക്കംു കുട്ടിയെ നോക്കാം. ' അമല ജ്വലിച്ചു. സംവാദങ്ങള്‍ ഏറെ കഴിഞ്ഞിരിക്കണം അതേ ചൊല്ലി എന്നു തോന്നി.

'താനാണെങ്കില്‍ പോകില്ലേ? ' മാലിനിയോടായി അമലയുടെ ചോദ്യം.
ഉത്തരം പറയാതെ കോഫി കൊണ്ടുവരാം എന്ന് ഒഴിഞ്ഞു മാറിയ അവളെ നോക്കി രാമു ചിരിച്ചു. സാമ്പാറും അവിയലും വച്ച് കളയാനുള്ളതല്ല എന്റെ ജീവിതം, എനിക്ക് വായിക്കണം എഴുതണം, അവിടെ പോകും ഇവിടെ പോകും എന്നെല്ലാം മാലിനിയും പലപ്പോഴും വായ്ത്താരി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ രാമുവും ഗൗരിയും ഇല്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്കാകുമ്പോഴൊന്നും ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ തോന്നാറില്ല മാലിനിക്ക്. ആ സാധാരണ പെണ്‍രസതന്ത്രത്തിനപ്പുറം പോകാന്‍ ഒരിക്കലും സാധിച്ചിട്ടില്ല. അത് അതിജീവിച്ച അമലയോട് അവള്‍ക്ക് ആരാധന തോന്നിയത് സ്വാഭാവികം മാത്രം.

കോഫി കുടിക്കവേ, സുനില്‍ പറഞ്ഞു, 'താനൊക്കെ എന്തു വീട്ടുകാരിയാണെടോ മാലിനീ? ഈ ജോലിയും വീടും ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്ന സ്ത്രീകള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടു വല്ലതും തനിക്കറിയോ? അറിയില്ലെങ്കില്‍ ഈ പ്രാവശ്യത്തെ മാസിക വായിക്ക്, അതില്‍ എന്റെ ശ്രീമതി വിശദമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.'

വോവ്, അപ്പോള്‍ അമല എഴുത്തുകാരിയും കൂടിയാണ്. മിടുക്കി എന്ന് മാലിനി സന്തോഷത്തോടെ  അമലയ്‌ക്കൊരു മുത്തം കൊടുത്തു. താന്‍ ആഗ്രഹിച്ച വഴിയേ തനിക്കു മുമ്പേ നടന്നവളോടു തോന്നുന്ന ആരാധന!

ആ സന്ദര്‍ശനത്തിനു ശേഷം പിന്നെ വരവും പോക്കും പോയിട്ട് ഒരു ഫോണ്‍വിളി പോലും പക്ഷേ നടന്നില്ല. വാസ്തവത്തില്‍ പിന്നീട് ബന്ധം വയ്ക്കാതിരുന്നത് കടുത്ത തെറ്റായിപ്പോയെന്ന് മാലിനിക്കു വിഷമം തോന്നി. ജോലി-കൂട്ടുകടുംബം എന്ന. തിരക്കിനിടയില്‍ കളഞ്ഞു കുളിച്ച അനേകം ബന്ധങ്ങളില്‍ ഒന്ന്. സുനിലിനെ എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് കാണുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അമലയെ കണ്ടിട്ടേയില്ല. തിരക്കൊഴിയട്ടെ എന്നു കാത്തു, അലക്കൊഴിഞ്ഞിട്ടു പെണ്ണു കെട്ടാനാവില്ല എന്നു മനസ്സിലായപ്പോഴേയ്ക്കും വൈകി, ബന്ധുജനങ്ങള്‍ ഒരു പാടു പേര്‍ പിണങ്ങുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ അവരെപ്പോലായിരുന്നില്ല സുനിലും അമലയും. മനഃപൂര്‍വ്വമല്ലാതെ സംഭവിച്ചു പോകുന്ന പല കാര്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന്.

സുനിലിന്റേയും രാമുവിന്റേയും അമ്മമാര്‍ ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചവര്‍, സുഹൃത്തു ക്കള്‍. കോളേജ് പ്രൊഫസറായിരുന്നു സുനിലിന്റെ അമ്മ ലളിതടീച്ചര്‍. ഗൗരിയേയും കൂട്ടി രാമുവിന്റമ്മ ഇടയ്‌ക്കൊക്കെ അവരുടെ വീട്ടില്‍ പോകുമായിരുന്നു, പക്ഷേ ലളിതടീച്ചര്‍ വന്നപ്പോഴൊന്നും വിഷ്ണു കൂടെ വന്നിട്ടില്ല, വരാത്തതോ, വിടാത്തതോ എന്ന് അറിയില്ല. മരുമക്കളെ വിധിക്കലായിരുന്നു ചങ്ങാതിമാരുടെ ഒന്നിച്ചു കൂടലില്‍ പ്രധാനം എന്ന് മാലിനിക്ക്  മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. അമലയ്ക്കും അത് അറിയാമായിരുന്നിരിക്കണം.

രാമുവിന്റെ അടുത്ത ചങ്ങാതി ജയന്റെ അമ്മാവന്റെ മകന്‍ കൂടിയായിരുന്നു സുനില്‍. അവര്‍ മൂവരും എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍ ഒരേ ബാച്ചില്‍ പഠിച്ചവര്‍. മാലിനി അവരുടെ ജൂനിയര്‍. മാലിനിയും കൂട്ടുകാരികളും സുനിലും കോളേജില്‍ വച്ചു ചങ്ങാതിമാരായത് ക്യാംപസില്‍ കുട്ടികള്‍ ശ്രമദാനമായി ചെയ്ത റോഡുപണിയ്ക്കിടെയാണ്. നടത്തിപ്പുകാരന്‍ സിവിലിലെ പ്രൊഫസര്‍ പോള്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരുമശിഷ്യരായിരുന്നു സുനിലും മാലിനിയും അവളുടെ രണ്ടു ചങ്ങാതിമാരും. റോഡിന് പോള്‍ മെമ്മോറിയല്‍ റോഡെന്ന് പേരുമിട്ടു സരസരായ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍.

പിന്നീട് മാലിനി ജോലി കിട്ടി കൊച്ചിയില്‍ പോയി, രാമുവുമായി വിവാഹവും കഴിഞ്ഞു. രണ്ടു മൂന്നു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാണ് സുനിലും അമലയും ഒന്നിച്ചത്. ലളിതടീച്ചര്‍ വളരെ ശ്രദ്ധിച്ച് സൗന്ദര്യവും സാഹചര്യവും ജാതകവും സൂഷ്മപരിശോധന നടത്തി തീരുമാനിച്ചതാണത്രേ. ടീച്ചറുടെ കുടുംബം തലമുറകള്‍ക്കു മുമ്പ് ഇവിടെ വന്നു കുടിയേറിയ ആന്ധ്രാബ്രാഹ്മണരായിരുന്നു . ടീച്ചര്‍ക്ക് സ്വന്തം കല്യാണസമയത്ത് ചെറുക്കനെ കുറിച്ച് ഒറ്റ ആവശ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവത്രേ, ചെറുക്കന്‍ പരമ സുന്ദരനായിരിക്കണം. അതു  നടന്നു. ജയന്റെ അമ്മാവന്‍, സുനിലിന്റെ അച്ഛന്‍ , കാഴ്ച്ചയില്‍ അതിയോഗ്യന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ രാമുവിന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ ടീച്ചറും അകാലത്തില്‍ വിധവയായി. അതിസുന്ദരിയെ തന്നെയാണ് ടീച്ചര്‍ മകനു വേണ്ടിയും കണ്ടുപിടിച്ചത്.

ടീച്ചറിന്റെ വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും വെള്ളി പാത്രങ്ങളിലാണേ്രത ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്. വലിയ പണക്കാര്‍. രാമുവിന്റെ അമ്മയില്‍ നിന്ന് ഇതൊക്കെ കേട്ടപ്പോള്‍ വളരെ അത്ഭുതമായിരുന്നു മാലിനിക്ക്. സുനിലിന് ഒരു ജാഡയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നോക്കിലും വാക്കിലുമെല്ലാം ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍. ഒരു പൊങ്ങച്ചവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരിക്കല്‍ രാമുവിന്റെ അമ്മ ആസ്്പത്രിയിലായിരുന്ന സമയം. ഭക്ഷണവുമായി മാലിനി എത്തിയപ്പോള്‍ സുനില്‍ മുറിയില്‍ ഉണ്ട്. കുശലം കഴിഞ്ഞ് പോകും മുമ്പ് മാലിനിയെ വെളിയിലേക്ക്  വിളിച്ചു, അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു,

'എടോ, തന്നെപ്പറ്റി  ആന്റി വളരെ പൊക്കി നല്ലതു പറയുന്നല്ലോ, താനില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കാലു മുറിക്കേണ്ടി വന്നേനെ എന്നും മറ്റും പറയുന്നു. ആവശ്യത്തിനുപകരിച്ചത് മോളല്ല, മരുമോളാണെന്നു വരെ പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു. ഇതെന്താ മറിമായം?'

'ഓ, അതോ, ' പൊട്ടിച്ചരിച്ച് മാലിനി പറഞ്ഞു, ' അത്രേയുള്ളോ കാര്യം. പേടിക്കേണ്ട, ആശുപത്രി വിട്ട് നടക്കാറാകുമ്പോള്‍ മാറ്റിപ്പറഞ്ഞോളും  '. അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ആ ലോകതത്വം മാലിനി പഠിച്ചിരുന്നു, അത് അംഗീകരിക്കയും ചെയ്തു.

'കണ്ടോ , അതാണ്, ആവശ്യം വരുമ്പോള്‍ ചെയ്യും. അമ്മയ്ക്ക് സഹായം വേണ്ട അവസ്ഥ വന്നാല്‍ അമലയും ചെയ്യും, തീര്‍ച്ചയാണ്. പക്ഷേ, അത് ഇവര്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലാവില്ലെടോ. ഇന്നലെ ഒരു ബര്‍ത്ത് ഡേ പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി താമസിച്ചു പോയി.  വന്നു കയറിയ ഉടന്‍ അമ്മ അമലയോട് വല്ലാതെ കയര്‍ത്തു ഞങ്ങടെ സന്തോഷമെല്ലാം പോയിക്കിട്ടി! ' ഒറ്റ മോനല്ലേ, ഉടസ്ഥാവകാശം അല്‍പ്പം കൂടും!

പക്ഷേ സുനില്‍ മുഴുവനായും അമലയുടെ ഭാഗത്തു തന്നെ ആയിരുന്നു അന്ന്. പിന്നീട് സുനിലിനെ കണ്ടത് സൗത്ത്് പാര്‍ക്കില്‍ വച്ചാണ്. അവിടെ ഔഷധസസ്യകൃഷിയെ കുറിച്ചു സെമിനാര്‍ എന്ന് പത്രത്തില്‍ കണ്ട് അതു മനസ്സിലാക്കാന്‍ പോയതായിരുന്നു മാലിനി.

'ഞങ്ങളെ എല്ലാടത്തും ക്ഷണിക്കുമെടോ 'എന്നായിരുന്നു എന്താ ഇവിടെ എന്ന മാലിനിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരം, അതായത് വരവ് ഔദ്യോഗികം. അന്നാണ് ടൗണ്‍ പ്ലാനിംഗും കൃഷിയും തമ്മില്‍ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് മാലിനിക്കു മനസ്സിലായത്! വീട്ടിലുള്ള എല്ലാവരേയും കുറിച്ച് ചോദിച്ചെങ്കിലും സ്വന്തം കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവര്‍ തമ്മില്‍ തെറ്റലിലായി എന്ന് കേട്ടതു കൊണ്ട് മാലിനിയും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ എന്നത്തേയും പോലെ അപ്പോഴും സദാ പ്രസന്നവദനന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു സുനില്‍.

സുനില്‍ എപ്പോഴോ കറന്‍സിയെ വല്ലാതങ്ങു സ്‌നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയേ്രത. ഓഫീസ് ജോലി കൂടാതെ പ്രൈവറ്റ് ജോലികളും ധാരാളം എടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നിയമപരമായി അതു പാടില്ലാത്തതാണ്. അതേ ചൊല്ലിയാണേ്രത ആദ്യം വഴക്കു തുടങ്ങിയത്. പണിയുടെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പമൊന്നും നോക്കില്ല, സെപ്റ്റിക് ടാങ്കു കെട്ടാന്‍ വിളിച്ചാലും പോകും. അതേച്ചൊല്ലി ഘോരവാഗ്വാദങ്ങള്‍  തന്നെ നടന്നു പോലും. പക്ഷേ സുനില്‍ പിന്മാറിയില്ല. ഒരിക്കല്‍ ജയന്‍ ഫോണ്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ 'ആരുടെയോ ടോയ്‌ലറ്റ് കെട്ടാന്‍ പോയിരിക്കയാണ്  ' എന്ന്   അമല പറഞ്ഞു. പലപ്പോഴും ജയനെ വിളിച്ചു വരുത്തി സങ്കടം പറഞ്ഞു.  ഇഷ്ടം പോലെ പണം ഉണ്ടായിട്ടും അതൊന്നും പോരാതെ ആര്‍ത്തി കാണിക്കുന്നതു കൊണ്ടാകും എന്നു മാലനി കരുതി. ന്യായം അമലയുടെ ഭാഗത്തു തന്നെ. ടീച്ചറിനും ഇതൊന്നും താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ മരുമകളെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ മകനെ പിന്‍തുണച്ചു എപ്പോഴും. അത് മകന്റെ ജീവിതം ഇല്ലാതാക്കുകയാണെന്ന് അവര്‍ ചിന്തിച്ചില്ലല്ലോ.

ടീച്ചറിന്റെ വീടിനു മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ വേറെ അടുക്കള വന്നു. രണ്ടിടത്തുമായി സുനിലും വിഷ്ണുവും.ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍ സൈ്വര്യം വേണം എന്നായിരുന്നു അമലയുടെ ഭാഷ്യം.

ടിപ്‌ടോപ്പിലേ അമല നടക്കൂ, സുനിലിനാണെങ്കില്‍ വേഷഭൂഷയില്‍ തീരെ ശ്രദ്ധയില്ല, പക്ഷേ ഇതൊക്കെ നിസ്സാര കാര്യങ്ങളല്ലേ? ഇക്കാര്യത്തില്‍ മാലിനി മനസ്സുകൊണ്ട് സുനിലിനൊപ്പം ആയിരുന്നു, അവനവനു സൗകര്യമുള്ളത് അവനവന്‍ ധരിക്കണം, അഭിപ്രായം പറയാം എന്നതിനപ്പുറം അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കല്‍ ശരിയാവില്ല.

പിന്നെ സുനിലിനെ കണ്ടത് ടി.വി.ന്യൂസിലാണ്. കൈക്കൂലി കേസില്‍ അറസ്റ്റ് ്‌ചെയ്തു കൊണ്ടുപോകുന്നു. 'നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ക്യാമറ മറഞ്ഞു നില്‍ക്കാതെ സൈഡിലേക്കു മാറി നില്‍ക്കൂന്നേ, അവര്‍ക്കൊക്കെ എന്നെ കാണേണ്ടതല്ലേ   ' കൂടി നില്‍ക്കുന്ന ആളുകളോടായി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറയുന്ന സുനിലിന്റെ മുഖത്തിന്റെ ക്ലോസപ്പ്. രാമുവും മാലിനിയും അമ്പരപ്പോടെ പരസ്പരം നോക്കി.

അറസ്റ്റിന്റെ നാലാം ദിവസം ലളിതടീച്ചര്‍ മരിച്ചു. അമലയുടെ അച്ഛന്‍ വക്കീലായിരുന്നു, ഇനി ഇത്തരം പണികള്‍ക്കു പോകില്ല എന്ന ഉറപ്പു വാങ്ങി, കേസു നടത്തി ജയിപ്പിച്ച്, സുനിലിനെ ജോലിയില്‍ തിരികെ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അതിനൊന്നും കാക്കാതെ അറസ്റ്റിന്റെ ഒരു മാസത്തിനകം സ്ഥലം മാറ്റം വാങ്ങി അമലയും വിഷ്ണുവും ഡല്‍ഹിക്കു പറന്നു. ആളുകളുടെ കളിയാക്കല്‍ സഹിച്ച് കഴിയാന്‍ വയ്യത്രേ. പിന്നെ കൊട്ടാരം പോലുള്ള വീട്ടില്‍ സുനില്‍ തനിച്ച്.

ഒരു ദിവസം, സസ്‌പെന്‍ഷനിലായിരുന്ന കാലത്താണ്, വഴിയില്‍ ഒരു ചായക്കടയില്‍ പഴം പൊരി തിന്നുകൊണ്ട് റോഡരികില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. കാവിമുണ്ടാണ് ഉടുത്തിരിക്കുന്നത്. ഒരു പഴയ ഷര്‍ട്ടും. രാമു കാര്‍ നിര്‍ത്തി. കാറിനടുത്ത് വന്ന് സുഖമല്ലേടോ എന്നു മാലിനിയോട് ചോദിച്ച്, അറിഞ്ഞില്ലേ വിശേഷങ്ങള്‍ എന്നു രാമുവിനോട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. വാ, വീട്ടില്‍ പോകാം എന്നു രാമു വിളിച്ചപ്പോള്‍ വരാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല, പിന്നെ വരാം മാഷേ എന്ന് പഴം പൊരി നീട്ടി. ഒരു അത്ഭുതജന്മം!

പിന്നീട് ഒരിക്കല്‍ കൂടി കണ്ടു ടിവിയില്‍. ജോലിയില്‍ തിരിച്ചു കയറിയ ശേഷമായിരുന്നു അത്. ടോട്ടല്‍ ഫോര്‍ യൂ ശബരീനാഥിന്റെ പണം തട്ടിപ്പിനിരയായവരുടെ സമ്മേളനത്തിലായിരുന്നു അത്. സിഗററ്റു വലിക്കാത്ത, കള്ളുകുടിക്കാത്ത സുനിലിന്റെ ദൗര്‍ബല്യം കറന്‍സി ആയിരുന്നു. ചിരിക്കാത്ത, കരയാത്ത, ആരേയും സ്‌നേഹിക്കാത്ത, എന്നാല്‍ എല്ലാവരും ഏറ്റവും സ്‌നേഹിക്കുന്ന, പച്ച കറന്‍സി!

പിന്നൊരിക്കല്‍ കേട്ടു രാത്രി ഗൂണ്ടകള്‍ വീട്ടില്‍ കെട്ടിയിട്ടു, അവര്‍ കൊണ്ടു വന്ന മുദ്രപ്പത്രത്തില്‍ നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വ്വം ഒപ്പിടുവിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു എന്ന്. ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലെന്ന തോന്നലില്‍ സുനിലിന്റെ ഭീമമായ സ്വത്തുക്കള്‍ കൈക്കലാക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നുവേ്രത അത്.

അമലയെ പലവട്ടം വിളിച്ചിട്ടും അവള്‍ തിരിച്ചു വരാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.  വാശിക്ക് ഒരു ദിവസം സ്വന്തം സ്‌റ്റെനോയെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുവന്നു, കൂടെ താമസിപ്പിച്ചു, പിന്നെ അവര്‍ പലപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ ആയി താമസം. ഒരു പെണ്ണിനോടു വാശി തീര്‍ക്കാന്‍ ഉപകരണമായത് മറ്റൊരു പെണ്ണ്! സുനിലിനോട് വല്ലാതെ വെറുപ്പു തോന്നി മാലിനിക്ക്. മാലിനിക്കറിയാവുന്ന സുനില്‍ അടിതൊട്ടു മടി വരെ മാന്യനായിരുന്നു. ഓരോരോ സാഹചര്യങ്ങളാണെടോ, ഇതെല്ലാം എന്നു രാമു പറഞ്ഞെങ്കിലും, എന്തോ , ഇതങ്ങോട്ട് ദഹിച്ചില്ല. 'ഞാനാണെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഡിവോഴ്‌സ് നോട്ടീസ് കൊടുത്തേനേ' എന്നായിരുന്നു മാലിനിയുടെ പ്രതികരണം.

ഇനി ഒന്നിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണെങ്കില്‍ പിന്നെ ബന്ധം ഒഴിഞ്ഞ് രണ്ടുപേര്‍ക്കും സ്വസ്ഥമായിക്കൂടേ എന്ന് ജയന്‍ ഒരിക്കല്‍ അമലയോടു ചോദിച്ചു. 'ബന്ധം ഒഴിഞ്ഞാലും വിഷ്ണു സുനിലിന്റെ മകന്‍ അല്ലാതാവില്ലല്ലോ ഒരിക്കലും. അവന്റെ അച്ഛന്റെ സ്വത്തുക്കള്‍ മുഴുവന്‍ അവനു തന്നെ കിട്ടണം. സുനില്‍ വേറേ കല്യാണം കഴിച്ച് മക്കളുമായാല്‍ പിന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ കാര്യം എന്താവും?  ' എന്നായിരുന്നു പോലും അമലയുടെ മറുപടി . പട്ടി പുല്ലു തിന്നുകേമില്ല, പശൂനെ തീറ്റിക്കേമില്ല എന്നാണ് അന്ന് ജയന്‍ പറഞ്ഞത്. അമലയെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായത്തിന് അന്ന് ആദ്യമായി മാലിനിയുടെ മനസ്സില്‍ ഇടിവു തട്ടി. അപ്പോള്‍ അവിടേയും കറന്‍സി തന്നെ തൂങ്ങുന്നു!

ഒരു ദിവസം രാവിലെ ജോലിക്കു നിന്ന വല്യമ്മ വന്നപ്പോള്‍ കതകു തുറന്നില്ല. തുറന്ന ജനലില്‍ കൂടി സുനില്‍ കട്ടിലില്‍ കിടക്കുന്നതും കണ്ടു. തലേന്നു രാത്രി ഹൃദയാഘാതം എന്നതായിരുന്നു പോസ്റ്റ്മാര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ട്. അങ്ങനെ കറന്‍സി എന്ന ഭ്രാന്തില്‍ നിന്നു സുനില്‍ എന്നേക്കുമായി മോചിതനായി. പക്ഷേ അവര്‍ ഇങ്ങനെ അകലേണ്ടവരായിരുന്നില്ല എന്ന് ഇപ്പോഴും മനസ്സു പറയുന്നു. അകലാന്‍ അവര്‍ക്കു മാത്രമറിയുന്ന കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കും.

അമല പിന്നീട് വിവാഹിതയായി കാണുമോ? ഇല്ല, കാരണം പത്രത്തിലെ ഈ ഫോട്ടോ മൂന്നാം ചരമദിനക്കുറിപ്പാണ്. അതില്‍ ദുഃഖിതയായ ഭാര്യ അമല എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വിലാസം സുനിലില്ലാത്ത സുനിലിന്റെ കൊട്ടാരംവീടിന്റേതും. മാലിനിക്ക് ചെറിയ ഒരു സമാധാനം തോന്നി. പണം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞ് വേറൊരാളിന്റെ കൂടെ കൂടാം എന്നു അമലയ്ക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ. ഇനി തിരുവനന്തപുരത്തു പോകുമ്പോള്‍ അമലയെ കാണണം, മാലിനി തീരുമാനിച്ചു.

സുനാമി

(published in kerala kaumudi weekly)  -Repost                          

" അമ്മേ ഇതു കണ്ടോ, വേഗം വായോ  "

മീനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ പരിഭ്രമം അറിഞ്ഞ് ദേവിക വേഗം സിസ്റ്റം ഷട്ട് ഡൗണ്‍ ചെയ്തു. വേളാങ്കണ്ണി മാതാവിന്റെ പള്ളിയ്്ക്ക് അടുത്ത് കടലില്‍ കാറുകള്‍ ഒഴുകി നടക്കുന്നു, തിരമാലകള്‍ പര്‍വ്വതപ്പൊക്കത്തില്‍ ഉയരുന്നു. ദൈ വമേ ഇതെന്തു പ്രതിഭാസം എന്ന് അന്തം വിട്ട് ടിവിയില്‍ കണ്ണൊട്ടിച്ചിരിപ്പായി രണ്ടാളും. അമ്മയുടെ വയറില്‍ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് , തോളില്‍ തലവച്ച് , കുഞ്ഞു പൂച്ചക്കുട്ടിയെപ്പോലെ പമ്മിയിരുന്നു മീനു.

മുറ്റത്ത് കാറിന്റെ ഡോര്‍ തുറന്നടയുന്ന ശബ്ദം അവരെ വേളാങ്കണ്ണിയില്‍ നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തെത്തിച്ചു. മനുവിന്റെ വല്യമ്മയുടെ മകളും കുടുംബവും. മാമനെ കാണാനുള്ള വരവാണ്. ദൈവമേ എന്ന് ദേവികയും മീനുവും  മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി.

ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നതുപോലെ അയാള്‍. മുഴുക്കൈയ്യന്‍ ഷര്‍ട്ട് ഇന്‍ ചെയ്ത് , കറുത്ത പെയിന്റടിച്ച് വയസ്സായ മുടികള്‍ ചെറുപ്പമാക്കി.  അയാളെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഭാര്യയ്ക്കും മകള്‍ക്കും 'ഗ്ലാം' തീരെ പോരാ. മകളുടെ കയ്യില്‍ ഒരു കവറുണ്ട്. മാമനു കൊടുക്കാന്‍ മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടുമായിരിക്കും. വലിയ അധികാരത്തില്‍ അവര്‍ മാമന്റെ മുറിയിലേക്കു കയറി. അങ്ങോട്ടൊന്നും പോകാന്‍ ദേവികയും മോളും കൂട്ടാക്കിയില്ല. ടിവിയുടെ വോള്യൂം കുറച്ച് അതില്‍ കണ്ണുനട്ട് ഒന്നും കാണാതെ.....

മാമന്റെ മുറിയില്‍ കുശലങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. കാര്യവിചാരം തുടങ്ങി.

"ഞങ്ങള്‍ അടുത്ത മാസം ഇങ്ങു വരും, വാടക വീട് നോക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോള്‍ മാമനും ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം പോരാം. എനിക്കു ജോലിക്കു പോകണ്ടല്ലോ, മാമനെ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറ്റും." അനന്തരവള്‍ മോഹവലയെറിഞ്ഞു, ദേവിക ഉദ്യോഗസ്ഥയായതിനാല്‍ നോട്ടം പോരാ എന്നും ധ്വനിപ്പിച്ചു.

"നിങ്ങള്‍ക്കിവിടെ വീടുണ്ടല്ലോ, ഞാന്‍ തന്ന ഫഌറ്റുമുണ്ട്, പിന്നെന്തിനാണ് വാടക വീട്?"' തികച്ചും ന്യായം.

ഇവിടെ വരും, കൂടെ താമസിക്കും എന്ന് വിശ്വസിപ്പിച്ച് മാമന്റെ വീട് അവരുടെ മകളുടെ പേരിലാക്കി സ്ഥലം വിട്ടതില്‍ പിന്നെ പൊങ്ങുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്.  മാമന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ അടുത്ത മാസം വരും എന്നു പറയും. ഒരിക്കല്‍ സഹികെട്ട് അങ്ങനെയല്ലല്ലോ നേരത്തേ പറഞ്ഞത് എന്നു അങ്ങോട്ടു ചോദിക്കുന്നതു കേട്ടു. അതില്‍ പിന്നെ മാമനും വിളി നിര്‍ത്തി.

"ഞങ്ങള്‍ടെ വീട് വളരെ വലുതല്ലേ, രണ്ടു നിലയും വാടകയ്ക്കും കൊടുത്തു.   പിന്നെ മാമന്‍ തന്നത് തീരെ ചെറുതും. അവിടെ തന്നെ 2 ബെഡ് വീടുണ്ട്. വ്യത്യാസമുള്ള പൈസ കൊടുത്താല്‍ അതു തരാമെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ വാടകവീടു വേണ്ടല്ലോ."

"എന്റെ പിഎഫും ഗ്രാറ്റ്വിറ്റിയുമൊന്നും കിട്ടിയില്ല . കാശില്ല, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍  കൊടുത്തേനേ."

"ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നിടത്ത് മണല്‍ വാരലാ. മാഫിയാ. ഇവളേം കൊണ്ട്   അവിടെ കഴിയുന്നത് പേടിച്ചാണ്. ചേട്ടനില്ലാത്തപ്പോ ഞാന്‍ പേടിച്ച് ഉറങ്ങാ      റേയില്ല. രാത്രി മുഴുവന്‍ വണ്ടികള്‍ വന്നും പോയുമിരിക്കും. കള്ളും കുടിച്ചു കൂക്കും വിളീമുണ്ട്."  കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തായിരുന്നു മാമന്റെ മാനസപുത്രി.
.
"അയ്യോ, അതു വല്യ കഷ്ടമാണല്ലോ'" ശരിക്കും വിഷമത്തിലാണപ്പറഞ്ഞത്. ദൈവമേ, ഇവര്‍ക്കൊരു പുതിയ നുണ പറഞ്ഞൂടെ?ഇതേ സഹതാപതരംഗത്തിലാണ് മാമനു വീടു കൈവിട്ടു പോയത്.  പാവം, എല്ലാം മറന്നിരിക്കുന്നു. വാര്‍ദ്ധക്യം, രോഗാവശതകള്‍....അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വീടു മാറിക്കൂടേ എന്നേ ചോദിക്കൂമായിരുന്നുള്ളു, അല്ലാതെ കിടക്കാടം കൈവിട്ടു കളയുമായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം അച്ഛനെ വൃദ്ധസദനത്തിലാക്കിയവള്‍ തന്നെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കും എന്നു വിശ്വസിക്കുമായിരുന്നില്ല.

കണ്ണീര്‍ക്കഥകളുമായി മുമ്പും പലവട്ടം അവര്‍ വന്നു. അതു വിശ്വസിച്ച് മാമന്‍ പിന്നെ ആഹാരം കഴിക്കില്ല, രാത്രി ഉറങ്ങില്ല, സമയത്ത് മരുന്നു കഴിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കില്ല, ആകെ അസ്വസ്ഥത. കഠിനശ്രമം നടത്തി സാധാരണത്വത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാന്‍ നാളുകളെടുക്കും. മനുവും ദേവികയും ഒന്ന് നടുവു നിവര്‍ത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും അവര്‍ വീണ്ടുമെത്തും, തീരുമാനിച്ചത് നടത്തിയെടുക്കും വരെ. അത് പതിവ്.

"അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ കാശില്ല മാമാ. പിന്നെ അച്ഛന്റെ ചികിത്സയുമുണ്ട്. പൈസ തന്നാല്‍ രണ്ടു ബെഡ് ഫഌറ്റ് എടുത്ത് ഇങ്ങു പോരാമായിരുന്നു."  കഷ്ടം, മകളുടെ തലയിലും പാപം കെട്ടിവയ്ക്കുന്നു, വിവരം കെട്ട അത്യാര്‍ത്തിക്കാര്‍. മീനുവിന് ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു മീനുവിന്റമ്മ.

"തല്‍ക്കാലം കുറച്ചു പൈസ ചെലവിനാവട്ടെ, ചികിത്സ മുടക്കണ്ട."

മാമന് എന്തെല്ലാമോ മനസ്സിലായി തുടങ്ങിയോ പോലും? പഴയ ആവേശമൊന്നുമില്ല, കൂടുതല്‍ പറയിച്ചുമില്ല. പക്ഷേ അതില്‍ കാര്യമില്ല, ഈ ആവശ്യം നേടിയെടുക്കും വരെ അവര്‍ നിരന്തരം വരും. വീണ്ടും സൈ്വര്യക്കേടിന്റെ ദിനങ്ങള്‍ തുടങ്ങുകയായി. ഇതിനിയും സഹിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല, ദേവിക ഒരു ആനമണ്ടന്‍ തീരുമാനമെടുത്തു. ചില നേരത്ത് അങ്ങനെയാണ്, മുന്‍പിന്‍ നോട്ടമില്ല. വരാന്തയിലപ്പോള്‍  കാല്‍ തൊട്ടു വന്ദനം അരങ്ങേറുകയാണ്!

" നോക്കൂ എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ മാമനെ സങ്കടപ്പെടുത്തരുത്. മാമനെ അതു വല്ലാതെ ബാധിക്കുന്നുണ്ട്." നല്ല വിനയത്തിലാണ് അപ്പറഞ്ഞത്. തീരെ അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നതിനാല്‍ ഇത്തിരി നേരം നിശബ്ദത.
" നീ ആരെടീ ഇതു പറയാന്‍?"' അയാള്‍. ദേവിക അത് അവഗണിച്ചു.

" കൂടെ കൊണ്ടു പോകാം കൊണ്ടു പോകാംന്നു പാവം മാമനെ പറ്റിക്കാന്‍ തുടങ്ങീട്ട് നാളെത്രയായി . ഇല്ലാത്ത സങ്കടക്കഥ പറഞ്ഞു കാര്യം നടത്തി നിങ്ങളങ്ങു പോകും, ബാക്കി അനുഭവിക്കുന്നത് ഞങ്ങളാണ്."

അടക്കിവച്ചതെല്ലാം ദേവിക ഒറ്റ ശ്വാസത്തിലങ്ങു പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു. അല്ല, അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങള്‍ അവളെക്കൊണ്ട് പറയിച്ചു എന്നതാണ് ശരി. ചില കാര്യങ്ങള്‍ സത്യമായിരിക്കും, എല്ലാ ശരിയും നമ്മുടെ ഭാഗത്തുമാവും, പക്ഷേ പറയാന്‍ പാടില്ല, പറഞ്ഞുപോയാല്‍ പറയുന്നവര്‍ ചെറുതാകും.

ജാള്യതയോടെ മൂന്നു പേരും അന്യോന്യം നോക്കി. മര്‍മ്മത്താണ് ദേവിക കുത്തിയത്. എല്ലാ അതിബുദ്ധിക്കാരേയും പോലെ മറ്റുള്ളവരെല്ലാം മണ്ടരെന്നും തന്ത്രങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാവില്ലെന്നും അവരും കരുതിയിരിക്കണം.

"നീ ആരെടീ ഇതൊക്ക പറയാന്‍? എന്തു കണ്ടിട്ടാടീ നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരം? നിന്റെ ഈ ചൂത്ത വീടു കണ്ടിട്ടോ? നാണമില്ലേടീ നിനക്ക്? വീ വില്‍ കം ആന്‍ഡ് ഗോ ആസ് വീ പ്ലീസ്. കൊണ്ടു പോകയോ പോകാതിരിക്കയോ ഞങ്ങടെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യും. നീയാരെടീ അതു ചോദിക്കാന്‍?" നാണക്കേടു മറയ്ക്കാന്‍ അയാള്‍ ചീറി.

-മൈന്‍ഡ് യുവര്‍ വേഡ്‌സ് പഌസ്, എടീ, നീ എന്നൊന്നും വിളിക്കരുത്.

അതിനിടയ്ക്ക് മീനു അച്ഛനെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. വിക്കി വിക്കി എന്തൊക്കെ യോ പറഞ്ഞു അവള്‍. അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, വേണ്ടമ്മേ, വേണ്ടമ്മേ എന്ന്്.  

" മാമനു മര്യാദയ്ക്ക് ഭക്ഷണം പോലും കൊടുക്കാതെ കണ്ടില്ലെ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടാ അവള്‍ടെ പ്രസംഗം" .ഭാര്യ എരിതീയില്‍ എണ്ണയൊഴിച്ചു.

"മാമന്റെ തുണി കണ്ടില്ലേ, വെറും പഴയത്." മകളും കുറച്ചില്ല.

"മാമന്‍ വരുമെങ്കില്‍ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി നല്ല ഭക്ഷണവും തുണിയും കൊടുക്കാമല്ലോ നിങ്ങള്‍ക്ക്, ആരു തടസ്സം?" ദേവികയും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.

"തട്ടുത്തരം പറയുന്നോടീ, യൂ  റാസ്‌കല്‍, ഹൂ ആര്‍ യൂ ടു ക്വസ്റ്റിയന്‍ അസ്്്?"'

"ഡോണ്ട് കാള്‍ മീ നേംസ്് പ്ലീസ്." ദേവികയുടെ മുഖം ചുവന്നു.

"ക്ഷമിക്കണേ മാമാ, എത്ര നാളായി ഇതു കണ്ടില്ലെന്നു വയ്ക്കുന്നു, മാമനാ ണെങ്കില്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നുമില്ല. ഇനീം സഹിക്കാന്‍ വയ്യ. അതോണ്ടാ.   അല്ലാതെ മാമനോടു ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല"- സ്തബ്ധനായി നില്‍ക്കുന്ന മാമനോ ടായി ദേവിക സമസ്താപരാധം പറഞ്ഞു.

" മൂന്നെണ്ണത്തിനേം കാണിച്ചു തരാമെടീ അഹങ്കാരി. വച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാന്‍."

" അങ്കിള്‍ പ്ലീസ്, മൈ ഡാഡ് വില്‍ ബി ഹിയര്‍ ഇന്‍ നോ ടൈം. പ്ലീസ് അങ്കിള്‍."  മീനു അപേക്ഷിച്ചു. അയല്‍പക്കജനലുകളില്‍ തലകള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് അവള്‍ കണ്ടു കാണും.

ആ ശരി അവന്‍ വരട്ടെ , ഭാര്യ പറഞ്ഞു. അയാളും  സമ്മതം പോലെ നിന്നു. പൊടുന്നനെ വീണ്ടും വായ്ത്താരി തുടങ്ങി.
-ഹൂ ഡൂ യൂ തിങ്ക് യുവര്‍ ഡാഡ് ഈസ്? വൈ ഷുഡ് ഐ വെയിറ്റ് ഫോര്‍ ഹിം ?ഹീ ഷുഡ് കം ടു മീ ഈഫ് ഹീ വാണ്ട്‌സ്. വാ നമുക്കു പോകാം.' മനു വരും മുമ്പ്് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള തന്ത്രം!
ആകെ ആധി പിടിച്ച് മനു എത്തി .അപമാനം, കുറ്റബോധം, നിസ്സഹായത എല്ലാം ദേവികയ്ക്ക് കണ്ണീരായി ഉരുണ്ടുകൂടി.
" സോറി മനു, ഞാന്‍ വടി കൊടുത്ത് അടി വാങ്ങിച്ചതാണ് ,സോറി"

"മാമന്‍ കേട്ടില്ലേ അവരു പറഞ്ഞത്? എന്റച്ഛനുമമ്മേം എന്തു തെറ്റു ചെയ്തിട്ടാ അവരെ ചീത്ത പറഞ്ഞത്?"' പോട്ടെ, പോട്ടെ എന്നു മീനുവിനെ തലോടി നിന്ന മാമനോട് അവള്‍ സങ്കടപ്പെട്ടു.  മുഴുവന്‍ കാര്യങ്ങളും അവള്‍ അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പഴെങ്കിലും മാമനവരെ മനസ്സിലായോ ? മാമന്റെ മുന്നില്‍ വച്ച് ഇത്ര മോശമായി വേറാരെങ്കിലും പെരുമാറുമോ? ഇനി എന്തു പറഞ്ഞാലും ശരി അവരെ ഇവിടെ കയറ്റാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല ഞാന്‍. അക്കാര്യം എന്നോടു പറയരുത്".  മനുവും വല്ലാതെ വികാരവിവശനായി. മാമനെ വിഷമിപ്പിക്കരുത് എന്നു കരുതി ക്ഷമിക്കയായിരുന്നു ഇതു വരെ.

ടിവിയില്‍ അപ്പോഴേയ്ക്കും ആ പ്രതിഭാസത്തിനു പേരു വന്നു കഴിഞ്ഞിരു ന്നു, സുനാമി! ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്തൊരു സുനാമി !

മാമന് മനുവിനോട് ഇഷ്ടക്കുറവേതും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വലിയേച്ചിയുടെ കുടുംബത്തില്‍ ഈ മകളൊഴികെ ആരും പച്ച പിടിച്ചില്ല എന്ന തീവ്ര ദുഃഖം, ഏറെ നരകിച്ച് മരിച്ച വലിയേച്ചിയോടുള്ള സ്‌നേഹം, സഹതാപം. ഇതെല്ലാം അവരുടെ മകളോടുള്ള അന്ധവാല്‍സല്യമായി ഒഴുകി. അവര്‍ നനഞ്ഞിടം കുഴിച്ചു, സ്വാഭാവികം! വയ്യാതായാല്‍ അവള്‍ എന്നെ നോക്കുംന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, എന്ന് മാമന്‍ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. അത് നടക്കാത്ത കാര്യം എന്ന് അമ്മ  ദേവികയോട് അടക്കം പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. വീടിന്റെ ലോണ്‍ തവണകള്‍ അടപ്പിക്കാനും മറ്റും വേണ്ടി പറഞ്ഞു ധരിപ്പിച്ചതൊക്കെ സത്യമെന്നു നിനച്ചു കാണും മാമന്‍. മാത്രവുമല്ല, തിരുവനന്തപുരത്ത് അച്ഛനമ്മമാരെ നോക്കേണ്ടത് വീട്ടില്‍ ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന മകളാണ്, വന്നുകയറിയ മകളല്ല.  

വിശ്രമജീവിതം തുടങ്ങും വരെ കാര്യസാദ്ധ്യക്കാര്‍ ഓഫീസില്‍ പോയി കണ്ടോളും, അതു കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ സൈ്വര്യമായിരുന്നു. ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് രോഗാതുരനായതോടെ കാര്യങ്ങള്‍ മാറി മറിഞ്ഞു. സ്വച്ഛമായി ഒതുങ്ങി ഒഴുകിയിരുന്ന അവരുടെ ജീവിതനദി കലങ്ങി മറിയാന്‍ തുടങ്ങി.

ബാല്യം വിടാത്ത രണ്ടു മക്കളുമായി വൈധവ്യത്തിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ടവളാണ് മനുവിന്റെ അമ്മ. അനുജന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം മാത്രമേ അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചുള്ളു.  ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്പ് ഏറെ കണ്ട അവര്‍ക്ക് വീട്ടിലെ ആണ്‍സാന്നിദ്ധ്യ ത്തിന്റെ വില നന്നായറിയുമായിരുന്നിരിക്കണം. 'വീട്ടുകാര്യങ്ങളൊന്നും അവന്‍ അന്വേഷിക്കാറില്ല, പക്ഷേ അവനില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഈ പിള്ളേരേം കൊണ്ട് ആതമഹത്യ ചെയ്‌തേനെ ' എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മനുവിന് കണ്‍കണ്ട ദൈവമാണ് മാമനെന്ന് ദേവികയ്ക്കറിയാം. 'ഇത്രേം നല്ല മാമനെ കണ്ടു വളര്‍ന്നതോണ്ടാ നിനക്കിത്ര നല്ല അച്ഛനെ കിട്ടിയത് ' എന്ന് ദേവിക മീനുവിനെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താറുണ്ട്. അവനവനെ പാണ്ഡവര്‍ക്കും സ്വന്തം സൈന്യവും ധനവും കൗരവര്‍ക്കും നല്‍കിയ കൃഷ്ണനെപ്പോലെ എന്നു ദേവികയ്ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

എന്തോ മുറ്റത്തേയ്ക്കു വീഴുന്ന ശബ്ദം. ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ കൊണ്ടുവന്ന  തുണിക്കൂട്. പൊട്ടിച്ചു നോക്കാതെ മുറ്റത്തേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൊണ്ടു പോയി കത്തിച്ചു കളഞ്ഞേക്കൂ എന്ന് ദേവികയുടെ മുഖത്തെ ചോദ്യചിഹ്നത്തിന് മാമന്റെ ഉത്തരവ്. മടിച്ചു നിന്നപ്പോള്‍, എനിക്കതിനി കാ ണണ്ട, കൊണ്ടു പോകാനല്ലേ പറഞ്ഞത് എന്ന് ദേഷ്യം. ഒന്നും മിണ്ടാതെ കവറെടുത്തു പോന്നു. കോണ്‍വെന്റില്‍ കൊടുക്കാം. ഏതോ അജ്ഞാതന് ഉപകരിക്കട്ടെ.

വൈകുന്നേരം കോംപഌനുമായി ചെന്നപ്പോള്‍ ഈസിചെയറില്‍ ചിന്താധീനനായിരുന്നു  മാമന്‍.
- എനിക്കു ചിലതു പറയാനുണ്ട്.

ശരി, മാമാ എന്ന് കേള്‍ക്കാന്‍ തയ്യാറടെുത്ത് ചാരുകസാലയുടെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ച് നിലത്തു മുട്ടു കുത്തിയിരുന്നു ദേവിക. ഇത് ഇടയ്ക്കിടെയുള്ളതാണ്. ഒറ്റാന്തടിയായി, നാടിനു വേണ്ടി വിശ്രമമില്ലാതെ ജീവിച്ച നാളുകളിലെ ചില ഏടുകള്‍, ബന്ധുജനങ്ങളെ കുറിച്ച് വേവലാതി. അല്ലാതെ സാധാരണ വൃദ്ധരെപ്പോലെ ഭൂതകാലവീരകഥകളില്ല, എപ്പോഴും വര്‍ത്തമാനത്തിന് ആളു വേണം എന്ന നിര്‍ബന്ധവുമില്ല.

- എല്ലാവരും എന്നെ കളിയാക്കുന്നു.
-ആര് മാമാ, അതിനിവിടെ ആരുമില്ലല്ലോ.
-നാണമില്ലേന്നു ചോദിച്ച് കളിയാക്കുന്നു.
-ആര്, ഞങ്ങളോ?
-അല്ലല്ല, നിങ്ങള്‍ പറയില്ലെന്നെനിക്കറിയില്ലേ, മറ്റുള്ളവര്‍.

ദേവികയ്ക്ക്  സംഗതി പിടി കിട്ടി. മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ കാണിച്ചു കൂട്ടിയെന്നും കിടക്കാടം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതു പറഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവര്‍ കളിയാക്കുന്നുവെന്നുമുള്ള വിചാരം, നാണക്കേട്. പറ്റിക്കപ്പെട്ടു എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടാക്കിയ മുറിവ്. ആ തിരിച്ചറിവ് മാമനു ദുഃഖപൂര്‍ണ്ണമെങ്കിലും ദേവികയ്ക്ക് ആശ്വാസമായിരുന്നു.

എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത അമ്പുകള്‍ ആ സെക്കോളജി എം.എ ക്കാരന്റെ ആവനാഴിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു, പ്രയോഗിച്ചു വിജയിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ അതൊ ന്നും ആരും മാമനോട് പറഞ്ഞില്ല, പറഞ്ഞാല്‍ വിശ്വസിക്കില്ല, വാദി പ്രതിയാകയും ചെയ്യും. ആനയ്ക്കും അടിതെറ്റും എന്ന പോലെ ഇവിടെ അയാള്‍ക്കു പിഴച്ചു പോയി. ഇങ്ങോട്ടേയ്ക്കുള്ള വരവിന് അയാള്‍ തന്നെ അവര്‍ക്കു പാര പണിഞ്ഞു. താമസിച്ചെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടല്‍!

-പോയതെല്ലാം പോട്ടെ മാമാ, ഇനി അതൊന്നും ആലോചിക്കണ്ട. ഇതും മാമന്റെ വീടല്ലേ. ഞങ്ങളില്ലേ മാമന്? - ദേവിക കോംപ്ലാന്‍ നീട്ടി. ആശ്വാസനെടുവീര്‍പ്പോടെ, സമാധാനച്ചിരിയോടെ, മാമന്‍ അതു വാങ്ങി കുടിച്ചു . ഒരു വാക്ക്, ഒരു കുഞ്ഞു വാചകം, ഒരു നോട്ടം, അതു ചിലപ്പോള്‍ ശാന്തിമഴയായ് പെയ്യും, ചുട്ടു നീറുന്ന മനസ്സകങ്ങളില്‍.

സൂര്യന്‍ അസ്തമിച്ചു. എവിടെ എന്തു സംഭവിച്ചാലും നിര്‍മ്മമനായ രവിക്ക് ഉദിക്കാതിരിക്കാനും അസ്തമിക്കാതിരിക്കാനും ആവില്ലല്ലോ! രാത്രി പതിവു പോലെ കിടക്ക തട്ടിക്കുടഞ്ഞു വിരിച്ചു, കിടന്നു കഴിഞ്ഞ് പോരാന്‍ തിരിയവേ ദേവികയുടെ കൈ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി മാമന്‍.

" ഞാന്‍, ഞാന്‍ കാരണം നിങ്ങള്‍ക്ക് അപമാനം....എല്ലാം കൈവിട്ടു പോയി. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഒരു ബാദ്ധ്യതയായി.. " വിറയാര്‍ന്നതായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. ഇത്ര വികാരാധീനനായി മാമനെ ദേവിക കണ്ടിട്ടില്ല.

" ഒരിക്കലും അല്ല മാമാ...അല്ല, അല്ല, അങ്ങനല്ല ", ദേവികയ്ക്ക് വാക്കുകള്‍ മുറിഞ്ഞു. കട്ടിലിനടുത്ത് നിലത്തു മുട്ടു കുത്തിയിരുന്നു അവള്‍. അവളുടെ ഇരുകൈകളും സ്വന്തം നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് ആ വന്ദ്യവയോധികന്‍ തേങ്ങി.

' നന്ദി, നന്ദി'  കൃതജ്ഞതയോടെ അതു പറയുമ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ കവിഞ്ഞൊഴുകി. ദേവികയുടേയും. കൈ തടവിയും കണ്ണു തുടച്ചും സമാധാനിപ്പിക്കവേ, ദേവിക കണ്ടു, മാമന്  അവളുടെ മരിച്ചു പോയ അച്ഛന്റെ മുഖമായിരിക്കുന്നു!

സുനാമിദുരന്തത്തില്‍ പെട്ടവരെ സഹായിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു അപ്പോള്‍ ടിവിയില്‍.

പറയാന്‍ ബാക്കി വച്ചത്.

(കേരള കൗമുദി ഓണം വിശേഷാല്‍ പ്രതിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് . ഒന്നാം പേജിന്റെ  ലിങ്ക് ഇവിടെ    )

  ' നീ എന്തോ ഒളിക്കുന്നു, പറയ്, എനിക്കതറിഞ്ഞേ പറ്റൂ'

ഹരിയുടെ ഭാവപ്പകര്‍ച്ച കണ്ട് നീന ഞെട്ടി. പതിവിന് വിപരീതമായി അതിവേഗതയിലാണ് ഹരി കാര്‍ ഓടിക്കുന്നത്. ഒരു വേള ട്രാഫിക് സിഗ്നല്‍ മറികടന്നു പോകുമോയെന്നു വരെ അവള്‍ ഭയപ്പെട്ടു.

'പ്ലീസ്, ഹരി, പറയാം. പക്ഷേ ഇപ്പോ ഞാന്‍ ഒന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചോട്ടെ. ' നിറയാന്‍ തുടങ്ങുന്ന നീനയുടെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ട് ഹരി അടങ്ങി. അവിടെച്ചെല്ലുമ്പോഴേയ്ക്കും ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരുന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു.

അനില്‍ ഐ.സി.യുവിന്റെ മുമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അച്ഛന്റരികില്‍ മാളുക്കുട്ടി. ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ച ആള്‍ക്കാരാവാം കുറച്ചു പേര്‍ അടക്കം പറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഹരിയും നീനയും എത്തിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പൊയ്‌ക്കോട്ടെ എന്ന് അവര്‍ ആശ്വാസത്തോടെ പോയി. ഹരിയെ കണ്ടതും കെട്ടി നിര്‍ത്തിയ സങ്കടം അനിലിന്റെ തേങ്ങലായി ഒഴുകി. നീനാമ്മേ എന്ന് ഓടി വന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ച മാളൂനെ വാരിയെടുത്ത് ഉമ്മ കൊടുത്തു നീന.

'എന്താ പറ്റിയത് ്' സാവകാശം ഹരി അനിലിനോടു ചോദിച്ചു.

'വൈകുന്നേരം ബോള്‍ഗാട്ടിയില്‍ പോയി. ഉമയ്ക്കായിരുന്നു നിര്‍ബന്ധം . പക്ഷേ നടക്കാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ മോളും ഞാനും പോയിട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞ്, അവള്‍ കായലും നോക്കി മതിലില്‍ ഇരുന്നു. പതുക്കെ ചുറ്റി നടന്ന് എത്താറായപ്പോള്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ ഓടുന്നതും ബഹളവും കണ്ടു. കൂടെ ഓടി വന്നു നോക്കിയപ്പോ ഉമ....അവള്‍ കായലില്‍ മുങ്ങിത്താഴുന്നെടാ.....' അനില്‍ നിയന്ത്രണം വിട്ട് കരഞ്ഞു.

'പുറകോട്ടു കുനിഞ്ഞു കൈ വെള്ളത്തിലിടാന്‍ നോക്കിയപ്പോ മറിഞ്ഞു പോയെന്നാ കണ്ടവര്‍ പറഞ്ഞത്. വെളിയില്‍ എടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും ബോധം പോയി...ഒരു പാടു വെള്ളം കുടിച്ചു. ഒന്നും പറയാനാവില്ലെന്നു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു.' അനില്‍ കൈയ്യില്‍ തല താങ്ങി ഇരുന്നു.

ഉമ ഇന്നലെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു വിളിച്ചതാണ് ഇന്നു ബോള്‍ഗാട്ടിയില്‍ വരാന്‍. പല കാര്യങ്ങളുള്ളതു കൊണ്ട്, പിന്നെയാകാം ഇന്നു നിങ്ങള്‍ പോ എന്നു പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെയൊക്കെ വരുമെന്ന് ആരറിഞ്ഞു ? അശുഭം ഊഹിച്ചു, ചെക്ക് മെയില്‍ എന്ന അവളുടെ എസ്.എം.എസ് കിട്ടിയപ്പോള്‍. പക്ഷേ അപ്പോഴേയ്ക്കും വേഗം വരൂ എന്ന് ഹരിക്ക് അനിലിന്റെ വിളി വന്ന് അവര്‍ പുറപ്പെട്ടും കഴിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. ദൂരൂഹതകള്‍ അനാവരണം ചെയ്യുന്ന ആ മെയില്‍ ഒന്നു കണ്ടെങ്കില്‍....

ഐ.സി.യുവിന്റെ കതകു തുറന്ന് ഒരു നഴ്‌സ് വന്നു. അനിലും മാളൂം അകത്തു പോയി. ഉമയുടെ ബാഗ് തുറന്നു നോക്കി. മൊബൈല്‍ എടുത്തു. നീനയ്ക്കയച്ച മെസേജ് അവള്‍ കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ എല്ലാം പ്ലാന്‍ ചെയ്തിരുന്നു എന്നര്‍ത്ഥം.
' ആത്മഹത്യ?' എന്തോ മനസ്സിലായ പോലെ ഹരി പതിയെ ചോദിച്ചു.
'ഉം. ' നീന മൂളി.
കാരണം നിനക്കറിയാമല്ലേ എന്നു ഹരിയും പിന്നെ പറയാം, എന്നു നീനയും അനില്‍ അറിയണ്ട എന്നു രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു. അവര്‍ പുറത്തു വന്നു. ഉമ നീനയെ ചോദിച്ചത്രേ. വിറയലോടെയാണ് ചെന്നത്.

' നീ അതു ചെയ്യണം എനിക്കു വേണ്ടി.....പിന്നെ എന്റെ മാളൂ....' അവ്യക്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ നീനയ്ക്കു മനസ്സിലായി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി ഉമയുടെ മനഃസാക്ഷിയുടെ താക്കോല്‍ നീനയുടെ കയ്യിലായിരുന്നല്ലോ. പെട്ടന്ന് അവള്‍ ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അനിലിനെയും മാളുവിനേയും കൊണ്ട് വെള്ളം കൊടുപ്പിച്ചു. ഒരു നിമിഷം...എല്ലാം തീര്‍ന്നു.

കെട്ടുപാടുകളും അതു തന്ന വേദനകളും ഇവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഉമ യാത്രയായി. അനിലും മാളുവും നീനയും ഹരിയും പിന്നെ ഡോക്ടര്‍മാരും നഴ്‌സുമാരും നോക്കി നില്‍ക്കേ. ആരും കാണാതെ ഉമയുടെ ജീവന്റെ കിളി എല്ലാവരേയും പറ്റിച്ച് എങ്ങോ പറന്നു പോയി. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ക്ക് ശരീരം മാത്രമല്ലേ കാണാനാവൂ....അതിനുള്ളില്‍ തുടിക്കുന്ന ജീവനെ , ആത്മാവിനെ ആര്‍ക്കു കാണാനാകും? യാഗാശ്വത്തെ പിടിച്ചുകെട്ടാം, പക്ഷേ ആത്മാവിനെ, ജീവനെ? മനുഷ്യര്‍... എത്ര നിസ്സാര ജീവികള്‍?
പിറ്റേന്ന് ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് അവളുടെ ദേഹി പിരിഞ്ഞ ദേഹവും ശ്മശാനത്തില്‍ അഗ്നിനാളങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി.
കിങ്ങിണിക്കും മാളുവിനും സ്‌കൂള്‍ അവധിക്കാലമായതുകൊണ്ട് അവര്‍ കളിയോടു കളി. ഇടയ്ക്കിടെ ഓടി വന്ന് 'അമ്മ എന്താ വരാത്തേ നീനാമ്മേ' എന്ന് മാളുവും 'ഉമയമ്മ എവിടെ ' എന്ന് കിങ്ങിണിയും ചോദിക്കും. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അവരെ കളിക്കാന്‍ വിടും. വീട്ടിലൊന്നു പോയി അത്യാവശ്യം സാധനങ്ങളെടുത്ത് ഉടന്‍ വരാം എന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് ഹരിയും നീനയും ഇറങ്ങി. മെയില്‍ കാണാനായി വെമ്പുകയായിരുന്നു മനസ്സ്.

പഠന കാലത്ത് നീനയും ഉമയും തമ്മില്‍ മിണ്ടിയിട്ടു കൂടിയില്ല. കണ്ടാല്‍ ഒരു ചിരിക്കപ്പുറം പോകാതിരുന്ന ഒരു പരിചയം, അത്രമാത്രം. ഒരു തുടുത്ത റോസാപ്പൂ പോല സുന്ദരിയായിരുന്നു ഉമ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവളെ അറിയാത്തവര്‍ കോളേജിലില്ലായിരുന്നു. പോരാത്തതിന് അച്ഛനുമമ്മയും പ്രശസ്തര്‍, ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പിന്നെ കണ്ടത് കവിതാ തീയേറ്ററില്‍ വച്ചാണ്. അന്നാണ് മിണ്ടിയതും. പിന്നെ വളരെ വേഗം ആ സൗഹൃദം വളര്‍ന്നു. അധികമാരോടും ഇടപഴകാത്ത ഹരിക്ക് അനിലിനെ പക്ഷേ നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അനിലിനു തിരിച്ചും. അവധിദിവസങ്ങളില്‍ അവര്‍ രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും ഒന്നിച്ച് പല സ്ഥലത്തും പോയി.

പിന്നെ കിങ്ങിണിയും മാളുവും ജനിച്ചു. ഏതാണ്ട് സമപ്രയക്കാര്‍. ആന്റീ എന്നൊന്നും വേണ്ടാ എന്ന്, ഉമയമ്മയെന്നും നീനാമ്മയെന്നും കുട്ടികളെക്കൊണ്ടു വിളിപ്പിച്ചത് ഉമയായിരുന്നു. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഇരിക്കട്ടെ രണ്ട് അമ്മമാര്‍ വീതം എന്ന് അവള്‍ ചിരിക്കുമായിരുന്നു.

സ്‌കൂള്‍ അവധി ദിനങ്ങളില്‍ മോളെ ഉമയുടെ വീട്ടില്‍ ആക്കാം എന്നത് നീനയ്ക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. ജോലി രാജി വച്ചാലോ എന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോഴൊക്കെ ' ഞാന്‍ വീട്ടിലിരിക്കയല്ലേ, പിന്നെ നീ എന്തിനു ജോലി കളയണം ' എന്ന് ഉമ വലക്കി. അതായിരുന്നു അവള്‍.

ഒരു യാത്രയില്‍ നമ്മുടെ കറുത്തമ്മേടെ സ്ഥലമല്ലേന്ന് പുറക്കാട്ടും തൃക്കുന്നപ്പുഴയും കടല്‍പ്പുറത്ത് അവര്‍ വെറുതെ ഇറങ്ങി. വലിയ വായനക്കാരിയായിരുന്നു ഉമ. അന്ന് കറുത്തമ്മേടെ കാര്യം പറഞ്ഞ് അവര്‍ വഴക്കു പിടിച്ചു.

'നീനാ, കറുത്തമ്മ ചെയതത് തെറ്റോ ശരിയോ ' ഭര്‍ത്താവും കൊച്ചും ഉണ്ടായിട്ട് പരീക്കുട്ടിയുടെ കൂടെ രാത്രിക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയതിനെപ്പറ്റിയായിരുന്നു ചോദ്യം.

'തെറ്റ്, തെറ്റ്, തെറ്റ് , നൂറുവട്ടം തെറ്റ് ' നീന ശക്തിയോടെ പറഞ്ഞു.

'കറുത്തമ്മ പാവമായിരുന്നു നീനാ ' എന്നായി ഉമ.
'ആയിരിക്കും . പക്ഷേ അവളെ സ്‌നേഹിച്ച ആ പാവം പളനിയെ ചതിച്ചത് ഒട്ടും ശരിയായില്ല, അയാടെ കുഞ്ഞിനേം പ്രസവിച്ചിട്ട്. ' നീന വിട്ടില്ല.

അപ്പോള്‍ അടുത്ത ചോദ്യം ഒരേ കടല്‍ സിനിമയെപ്പറ്റിയായി. അതിലെ നായികയോ, അവളെയും ആ നാഥനേയും മുക്കാലില്‍ കെട്ടി അടിക്കണം എന്നു നീന.

ഇത്തിരി നേരം മൗനിയായിരുന്നു ഉമ. 'നീ എന്താ ഇന്നിങ്ങനെ? ' നീനയുടെ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം ചിരിയിലൊതുക്കി ഉമ.

അവള്‍ എന്തെല്ലാമോ ദുരൂഹതകള്‍ ചുമക്കുന്നുവെന്ന് ഇടയ്ക്ക് നീനയ്ക്കു തോന്നിയിരുന്നു. പറയണമെന്നുള്ളപ്പോള്‍ ഉമ തന്നെ പറയട്ടെ എന്നു വച്ചു നീന. ഒരേയൊരു മോളാണെങ്കിലും ഉമയ്ക്ക് അച്ഛനമ്മമാരെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. അതെന്തു കൊണ്ട് എന്ന് പിന്നൊരിക്കല്‍ പറഞ്ഞു. ഉമയുടെ ദുരൂഹ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു കിളിവാതില്‍ തുറന്നു കിട്ടിയ ദിവസം.

കലാ സാംസ്‌കാരിക രംഗവുമായി അടുത്ത ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്ന അച്ഛനമ്മമാര്‍. റോസ് ഷോ അടക്കം നഗരത്തിലെ എല്ലാ പരിപാടികള്‍ക്കും നേതൃനിരയിലായിരുന്നവര്‍. അത്തരം പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഉമയും പോയിരുന്നു. പതിയെ അതിലെ ഒരു സംഘാടകനുമായി അടുത്തു. ആള്‍ എന്‍ജിനീയര്‍. നഗരത്തില്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങാനും സിനിമയ്ക്കുമൊന്നും പോയില്ല. പക്ഷേ പരസ്പരം വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു പോലും.

അയാള്‍ പെണ്ണു ചോദിച്ച് ഒരു ദിവസം ഉമയുടെ വീട്ടില്‍ ചെന്നു. ഉമയുടെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ കണ്ണുപൊട്ടും വിധം അയാളെ ചീത്ത പറഞ്ഞു. ഉമയുടെ കല്യാണം ഉടനേ നടത്തുമെന്നും കണ്ട ആപ്പ ഊപ്പയൊന്നും തങ്ങളുടെ മകള്‍ക്കു വേണ്ടെന്നും മറ്റും അധിക്ഷേപിച്ച് അവര്‍ അയാളുടെ ക്ഷമ പരീക്ഷിച്ചു. നാണക്കേടു താങ്ങാനാകാതെ സഹികെട്ട് അയാള്‍ കൂടെ ഇറങ്ങി വരാന്‍ ഉമയെ വിളിച്ചു. ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും ഭയമായിരുന്നുവത്രേ. പേടിച്ചു നിന്നു പോയി ഉമ.
അധികം താമസിയാതെ ഉമയുടെ കല്യാണം തീരുമാനിച്ചു. വാശിക്ക് അതേ ദിവസം അയാള്‍ സ്വന്തം കല്യാണം നടത്തിയത്രേ. കഥാനായകന്‍ ആരെന്ന് പറഞ്ഞില്ല, പക്ഷേ നായകന്‍ തന്നെ വില്ലനുമായല്ലോ എന്ന് നീന ചിന്തിച്ചു.

മറ്റൊരിക്കല്‍ നീനയെ കാണണമെന്ന് ലീവെടുപ്പിച്ച് വിളിച്ചു വരുത്തി ഉമ. അന്ന് വല്ലാതെ വിവശയായിരുന്നു അവള്‍. ജീവിതം മടുത്തുവെന്നും മറ്റും പരാതിപ്പെട്ടു. അനില്‍ അവളെ വല്ലാതെ സ്‌നേഹിക്കുന്നുവെന്നും തിരിച്ച് അതു പോലെ സ്‌നേഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെന്നും പറഞ്ഞു.

'പൈങ്കിളി ഡയലോഗ് അടിയ്ക്കാന്‍ നാണമില്ലെ നിനക്ക്. ' നീന കയര്‍ത്തു. പക്ഷേ അപ്പോഴേയ്ക്കും അവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എങ്കില്‍ അനിലുമായി ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റിനെ കാണാന്‍ ഉപദേശിച്ചു നീന. അവള്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. അനിലിനെ വിഷമിപ്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമല്ല പോലും. എങ്കില്‍ കൂടെ വരാം എന്നായി നീന. അതും അവള്‍ക്ക് സ്വീകാര്യമായില്ല.

കുറ്റബോധമൊന്നുമായിരുന്നില്ല അവള്‍ക്ക്. അതൊക്കെ വെറും ഇന്‍ഫാക്ച്യുവേഷന്‍ മാത്രം ആയിരുന്നെന്നും സാരമില്ലെന്നും അനില്‍ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടത്രേ. അവള്‍ തെറ്റു ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് അവള്‍ക്കു നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. പിന്നെ ഉമയുടെ പ്രശ്‌നമെന്തെന്ന് നീനയ്ക്കു പിടി കിട്ടിയുമില്ല.

മെയില്‍ നേരത്തേ നോക്കിയെങ്കില്‍, ഉമ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ബോള്‍ഗാട്ടിയില്‍ കൂടെ ചെന്നെങ്കില്‍, ഈ ദുരന്തം ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നുവോ. കുറ്റബോധം നീറിപ്പടരുകയായിരുന്നു. സിസ്റ്റം ഓണ്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ കൈ വിറച്ചു. ഏതോ ദുര്‍ഭൂതം അതില്‍ നിന്നു പുറത്തു വരും എന്ന പോലെ ഭയന്ന്.

''മനഃസംഘര്‍ഷം താങ്ങാനാവുന്നില്ല, ആത്മഹത്യ എന്ന് സംശയത്തിനിട കൊടുക്കാതെ മരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു, പുറം ലോകം അതറിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ അനിലിനേയോ മാളുവിനേയോ ഒരിക്കലും അറിയിക്കരുത്, പക്ഷേ അച്ഛനമ്മമാരെ അറിയിക്കണം, അനില്‍ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ചാല്‍ മാളൂന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം...അറ്റാച്ച്‌മെന്റ്, പ്രിന്റ് ഔട്ട് എടുത്ത് അതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആളിനെ ഏല്‍പ്പിക്കണം, പക്ഷേ വീട്ടില്‍ പോയി കാണരുത് ''. പേടിച്ചു പേടിച്ച്് അറ്റാച്ച്‌മെന്റ് തുറന്നപ്പോള്‍ ഇടിവെട്ടേറ്റ പോലായി. ഉമയുടെ പഴയ പ്രണയ കഥയിലെ നായകനുള്ളതായിരുന്നു കത്ത്. ആ നായകനോ അതി പ്രശസ്തന്‍. എല്ലാവര്‍ക്കും സുപരിചിതന്‍. ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ച് അവരതു വായിച്ചു .
'ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ, ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പരിമിതികള്‍, അനുജത്തിയുണ്ടായിട്ടും, മനസ്സിലാക്കാനായില്ലേ? നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല എന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും ഏതു കാര്യത്തിനും പറഞ്ഞിരുന്നത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ. അത് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്നറിയാമായിരുന്നില്ലേ? അതുകൊണ്ട് അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണം വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു എന്ന് ഊഹിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? എന്തേ ഒന്നു കൂടി, ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി മാത്രം വന്നില്ല, വിളിച്ചില്ല? ഇറങ്ങി വരാനായി വിളിക്ക് കാതോര്‍ത്ത് ഇരുന്നു ഞാന്‍. അതിനു പകരം നിങ്ങള്‍ക്കു വാശിയായിരുന്നു അല്ലേ ? ആരോട്, നിങ്ങളെ അകമഴിഞ്ഞു സ്‌നേഹിച്ച എന്നോടോ, അതോ എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരോടോ? വേണ്ടിയിരുന്നോ എന്നോടീ ക്രൂരത.?

ചാനലില്‍, പത്രത്തില്‍, യൂട്യൂബില്‍ നിങ്ങളെ കാണുമ്പോള്‍, എന്റെ സ്വസ്ഥത നശിക്കുന്നു. എന്നോടു നിങ്ങള്‍ ചെയ്ത തെറ്റ് എനിക്കു പൊറുക്കാനാവുന്നില്ല. ഇക്കാലമത്രയും നീറി നീറി കഴിയുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. നിങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഇനിയും ഈ ആത്മസംഘര്‍ഷം താങ്ങാന്‍ വയ്യ എനിക്ക്. അതുകൊണ്ട് എന്റെ അനിലിനേയും പൊന്നുമോളേയും അനാഥരാക്കി ഞാന്‍ പോകുന്നു, പാപികള്‍ വാഴും നരകത്തിലേക്ക്.

മക്കളും കുടുംബവുമായി കഴിയുന്ന നിങ്ങളോട് ഇങ്ങനെയൊന്നും പറയാന്‍ പാടില്ല എന്നറിയാം. പക്ഷേ, ഇത്രയുമെങ്കിലും , ഇത്ര വര്‍ഷത്തിനു ശേഷമെങ്കിലും പറയാതെ വയ്യ എനിക്ക് . എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരും നിങ്ങളും കാണിച്ച എടുത്തുചാട്ടങ്ങള്‍ക്ക് പിഴ മൂളുന്നത് എന്റെ അനിലും മാളുവും ആണ്. കുറ്റം ചെയ്യുന്നത് ഒരു കൂട്ടര്‍ ,ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നതു മറ്റൊരു കൂട്ടര്‍. നിങ്ങള്‍ക്കും കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്കും ദൈവം നല്ലതു വരുത്തട്ടെ, സ്വസ്ഥത തരട്ടെ. ഉമ '

രണ്ടു മൂന്നാവര്‍ത്തി വായിച്ചു രണ്ടു പേരും. 'എന്തോരു ബാലിശം! ഉമയെപ്പോലൊരാള്‍ ഇങ്ങനെ സില്ലിയാകുമോ? പാവം അനിലും മോളും '' ഹരിയുടെ പ്രതികരണം വന്നു.

'ഇല്ല ഹരീ, അവള്‍ പാവമായിരുന്നു, മുറിവുകള്‍ ഉണക്കാന്‍ കഴിയാത്ത പാവം. ' നീന കരഞ്ഞുപോയി.

'എടുത്തു ചാടി ഒന്നും ചെയ്യണ്ട നീന, ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്കാം. പോകാനുള്ളവര്‍ പോയി, ഇനി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ സ്വസ്ഥത നമ്മളായിട്ട് കെടുത്തണ്ട. ' അവളെ നെഞ്ചില്‍ താങ്ങി, മുടിയില്‍ തലോടി ഹരി പറഞ്ഞു.

അപ്പോള്‍ കറുത്തമ്മ, ഒരേ കടലിലെ നായിക, അവരൊന്നും തെറ്റുകാരല്ലായിരുന്നോ? നീന ചിന്തിച്ചു. അതെ , അവര്‍ തെറ്റുകാരു തന്നെയായിരുന്നു, ചതിയരായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ ഉമ, അവള്‍ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്റെ പാവം പാവം ഉമ ! 

വരുണ്‍, വയസ്സ് 23

(11.04.2010 ലെ വാരാന്ത്യകൗമുദിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.)
വരുണിന്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ മരണാനന്തര ചടങ്ങുകള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ ജീവിതത്തിരുശേഷിപ്പായ ചിതാഭസ്മം ആലുവാപ്പുഴ ഏറ്റുവാങ്ങി. ഇപ്പോള്‍ അതൊഴുകിയൊഴുകി കടലിലെത്തിക്കാണുമോ. അതോ ചെളിയില്‍ താഴ്ന്നു കാണുമോ.....വരുണിന് തീരെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. നെഞ്ചില്‍ എന്തോ വലിയ കനം പോലെ. സങ്കടം, രോഷം, ആത്മനിന്ദ.........താങ്ങാനാവുന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് ശനിയാഴ്ച്ചയായത് നന്നായി. ഓഫീസില്‍ പോകണ്ടല്ലോ. വരുണ്‍ ആശ്വസിച്ചു.

വരുണിന് വയസ്സ് 23. സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ എന്‍ജിനീയര്‍. ജീവിതഗതിവിഗതികളെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു തലപുണ്ണാക്കണ്ട പ്രായമല്ല, സാഹചര്യവുമല്ല. എന്നിട്ടും വരുണ്‍ സങ്കടപ്പെടുന്നു. അത് 80 വയസ്സുകഴിഞ്ഞ , വീട്ടില്‍ ആരുമല്ലാതിരുന്ന , അമ്മൂമ്മയെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തു മാത്രമല്ല എന്തായാലും.

വരുണിന്റെ മനസ്സില്‍ സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്ക് കുറേശ്ശെയായി ബീഭത്സരൂപം കൈവരികയാണ്. അപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ അവര്‍ സുഖമായുറങ്ങുന്നു. ഒരു ശല്യം ഒഴിഞ്ഞുപോയ സന്തോഷത്തില്‍.......എന്തൊക്കെയോ നേടിയെന്ന തൃപ്തിയില്‍........നേടി....എല്ലാവരേയും വഞ്ചിച്ച് ഒരുപാടു സ്വത്തുക്കള്‍. അതിന്റൊപ്പം ഒരുപാടു ശാപവും.... അവര്‍ക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്‌നമേയല്ല.........

അമ്മൂമ്മ മരണം എന്നേ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു കണക്കിന് അവരുടെ ഏകാന്തത്തടവ് അവസാനിച്ചല്ലോ എന്നു സന്തോഷിക്കയാണ് വേണ്ടത്.

ഡോക്ടര്‍ മരണം സ്ഥിരീകരിച്ചപ്പോള്‍ അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും മുഖത്തെ ഗൂഢസന്തോഷം വരുണ്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതാണ്. അപ്പോഴാണ് അമ്മൂമ്മയെ ഓര്‍ത്ത് ശരിക്കും സങ്കടപ്പെട്ടത്. അമ്മൂമ്മ ജീവിച്ചതേ ഇവര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ്. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഒരേയൊരു മകനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു...ചതിക്കാന്‍ കൂട്ടു നിന്നു....ഒരുപക്ഷേ അതിന്റെ ശിക്ഷയാകാം. ഇങ്ങനെ ആരോരുമില്ലാത്തവരെപ്പോലെ മരിക്കേണ്ടി വന്നത്.

എന്നാലും ഒന്നു പൊട്ടിക്കരയാന്‍ പോലുമാരുമില്ലാതെ.... എന്റെ പാവം, പാവം അമ്മൂമ്മ.... വരുണ്‍ തേങ്ങി.....വായ്ക്കരിയിടുമ്പോള്‍ അമ്മ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് കണ്ണീര്‍ വരുത്തുന്നതു കണ്ടു..........അച്ഛനാണെങ്കിലോ......'ഇനി 5th day ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്, പിന്നെ 12th day അടുത്ത പരിപാടി. അതോടെ എല്ലാം തീരും.' എത്ര അടക്കിയിട്ടും അച്ഛന്റെ സന്തോഷം അറിയാതെ വെളിയില്‍ ചാടി....
അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ മിയ്ക്ക വീടുകളിലും പ്രായമായവര്‍ അധികപ്പറ്റാണല്ലോ. മക്കളൊരുക്കുന്ന തടവറയില്‍ മരണം കാത്ത് കഴിയുന്നവര്‍.

വയസ്സായ മിയ്ക്ക മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും, ഒരു പ്രത്യേകമിടുക്കുണ്ട് അവരെ സ്‌നേഹിക്കാത്തവരെത്തന്നെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് സ്‌നേഹിക്കാന്‍ , അവര്‍ക്കു വാരിക്കോരിക്കൊടുക്കാന്‍........പിന്നെ അവരില്‍നിന്നു നന്ദികേടുകള്‍ കണക്കറ്റ് ഏറ്റു വാങ്ങാന്‍. തിരുത്താനാവാത്തവിധം കാര്യങ്ങള്‍ അപ്പോഴേക്കും കൈവിട്ടു പോയിരിക്കും..........

അമ്മൂമ്മയോടുള്ള അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം നന്നല്ലെന്ന് വരുണിനു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. സമയാസമയത്ത് ആഹാരം ഒരു വഴിപാടെന്ന മട്ടില്‍ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കും. അമ്മൂമ്മയുടെ ഇഷ്ടം നോക്കിയൊന്നുമല്ല. വെളിയില്‍ കൊണ്ടു പോകില്ല. അടുത്തു ചെന്നിരുന്ന് സംസാരിക്കില്ല. വര്‍ത്തമാനപ്രിയയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ. അമ്മയ്ക്കു വയ്യെങ്കില്‍ അമ്മൂമ്മയെ നോക്കാനും മിണ്ടാനും പറയാനുമായി ഒരാളിനെ നിര്‍ത്താന്‍ പറഞ്ഞു. ഓ, വെറുതെ കാശു കളയാന്‍.. അതൊന്നും വേണ്ടെന്ന് അച്ഛനുമമ്മയും.....പിന്തുണയ്ക്കാന്‍ എപ്പോഴും റിയേച്ചിയും.... കോടിപതിയായ അമ്മൂമ്മ സ്വന്തം മകളുടെ വീട്ടില്‍ വെറും ഇസ്‌പേടായി മാറി.

വരുണ്‍ പത്തു കഴിഞ്ഞ കാലത്താണ് അമ്മൂമ്മ ഇവിടെ സ്ഥിരതാമസത്തിനു വന്നത്. പ്ലസ് ടൂവിന്റെ പഠനം ,ട്യൂഷന്‍.... പിന്നെ കൂട്ടുകാരാണെല്ലാം എന്ന് തോന്നുന്ന പ്രായവും. അതിനാല്‍ അമ്മൂമ്മയെയൊന്നും അക്കാലങ്ങളില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. അതുമല്ല വരുണ്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നാലുടന്‍ ആരെങ്കിലും വന്ന് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് മാറ്റിവിടും. അമ്മൂമ്മ ഓര്‍മ്മയില്ലാതെ ഓരോ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ വിളമ്പുമത്രേ.

പിന്നീട് വരുണ്‍ മൈസൂറില്‍ പഠനം. റിയേച്ചി കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ന്യൂസിലന്‍ഡില്‍ പോയി.... അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ റിയേച്ചിയുടെ അടുത്ത് പോകും. അമ്മൂമ്മയെ അച്ഛനെ ഏല്‍പ്പിക്കും. രാവിലെ ഒരു കുട്ടി വന്ന് വെപ്പും അത്യാവശ്യം പണിയും തീര്‍ത്ത് പോകും. അച്ഛന്‍ അപ്പോഴേക്കും റിട്ടയര്‍ ചെയ്തിരുന്നു. അമ്മൂമ്മയെ പൂട്ടിയിട്ടിട്ട് അച്ഛന്‍ നടക്കാനും കൂട്ടുകാരെ കാണാനും എല്ലാം പോകും. എതിര്‍ക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല....

എന്തായാലും ജോലി കിട്ടിയത് വീട്ടിനടുത്ത്. അപ്പോള്‍ മുതലാണ് അമ്മൂമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ആരെങ്കിലും അടുത്തുള്ളപ്പോള്‍ മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ അമ്മൂമ്മ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ വച്ചു. അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം മകളേയും ഭര്‍ത്താവിനേയും ഭയമായിരുന്നു..

അച്ഛന്‍ ദൂരെയെവിടെയോ പോയ ഒരു ദിവസമാണ് അമ്മൂമ്മ മനസ്സു തുറന്നത്. വാസ്തവത്തില്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. അമ്മൂമ്മയുെട മനസ്സിനോ ബുദ്ധിക്കോ ഒരു തകരാറുമില്ലെന്ന് അന്നു മനസ്സിലാക്കി. അതായിരുന്നു ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ ശാപവും.

'നീ സത്യങ്ങള്‍ അറിയണം മോനേ '...എന്നു തുടങ്ങി പല ദിവസങ്ങളിലായി അമ്മൂമ്മ തുറന്നിട്ടത്് ഒരു പന്‍ഡോറപ്പെട്ടി തന്നെയായിരുന്നു........അതിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധം അസഹനീയവും അവിശ്വസീനയവുമായിരുന്നു... നാട്ടിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ മാമനും അമ്മായിയും ശുശ്രൂഷിച്ചിരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞ് അമ്മൂമ്മ പലപ്പോഴും വിതമ്പിയിട്ടുണ്ട്.

അതുവരെ ഇപ്പോഴത്തെ എല്ലാ കുട്ടികളെയും പോലെ ഒരു ചോക്ലേറ്റ് പയ്യനായിരുന്നു വരുണും. പക്ഷേ അമ്മൂമ്മ വരുണിന്റെ കണ്ണു തുറപ്പിച്ചു. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ വരുണ്‍ മാത്രമറിയാതെ പലതും നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം അറിഞ്ഞു.

അതിബുദ്ധിമതിയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ. എന്നിട്ടും എന്തേ മകളുടെ തടവറയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല.? മകനോടു കാര്യങ്ങള്‍ തുറന്നു പറഞ്ഞ് തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തിയില്ല? സമയം കഴിഞ്ഞുപോയി പോലും. ഇനി അതിനൊരുമ്പെട്ടാല്‍ കോടതി കയറേണ്ടി വരും എന്നും പറഞ്ഞു.

നാളെ അമ്മൂമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് അമ്മയാകും. ഒരേയൊരു മകനെ അമ്മൂമ്മ ചതിച്ചതുപോലെ, ഒരേയൊരനുജനെ അമ്മ ചതിച്ചതുപോലെ നാളെ അമ്മയും റിയേച്ചിയും വരുണിനേയും ചതിക്കും. വല്ലവിധവും നേരം വെളുപ്പിച്ചു... വരുണിന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റമൊന്നും അച്ഛനമ്മമാര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ യാത്രയില്‍ ആലോചിച്ചത് എല്ലാവരുമായി ഒത്തുകൂടിയ പഴയകാലങ്ങളാണ്. അവധിക്കാലമായാല്‍ പിറ്റേന്നു തന്നെ വീട്ടിലെത്തും. അന്ന് അമ്മൂമ്മയും വല്യമ്മാവനും മാമനും കുടുംബവും ഒന്നിച്ചാണ് താമസം. മാമന്റെ മകള്‍ മീനാക്ഷി വരുണിനേക്കാള്‍ 3 വയസ്സു മൂത്തതാണ്. റിയേച്ചിക്ക് മീനുവിനേക്കാള്‍ ഏഴുവയസ്സു മൂപ്പ്.

കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് ഒട്ടും മങ്ങലേറ്റിട്ടില്ല. കളി മുഴുവന്‍ മീനുവും വരുണും ഒന്നിച്ചാണ്. വൈകുന്നേരം അമ്മായി ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞെത്തിയാല്‍ പിന്നെ രണ്ടാളെയും മേല്‍ക്കഴുകിച്ച് മുറ്റത്തു നടന്നാണ് ഭക്ഷണം തരിക.

ഓണത്തിനു മുണ്ടുടുപ്പിച്ച് പായിലിരുത്തി ഇലയിട്ടു സദ്യ ഊട്ടും. അതിന്റെ ഫോട്ടോകള്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അമ്മൂമ്മയും അമ്മായിയും കൂടിയാണ് ജോലികള്‍ ചെയ്യുക. അമ്മ ലിപ് സര്‍വ്വീസിലൊതുക്കും. അതൊക്ക പില്‍ക്കാലത്ത് സ്വയം മനസ്സിലായ കാര്യങ്ങളാണ്. പല കാര്യങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്. കാര്യകാരണമറിയാതെ മനസ്സില്‍ പതിയുന്ന പലതിനും വലുതാവുമ്പോള്‍ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ മനസ്സിലാകും.

മാമന്‍ പിന്നീട് വീടിന്റെ താഴെ പറമ്പില്‍ വേറെ വീടു വച്ചു. പിന്നീടുള്ള അവധിക്കാലങ്ങളില്‍ വരുണ്‍ ഊണും ഉറക്കവുമെല്ലാം മാമന്‍വീട്ടിലായിരുന്നു. മീനു വല്യമ്മച്ചി ഭാവത്തില്‍ വരുണിനെ കുളിപ്പിക്കുകയും ചോറുരുട്ടി വായില്‍ കൊടുക്കുകയുമെല്ലാം ചെയ്യും.

എപ്പോഴോ കുറേശ്ശെയായി മാമനും കുടുംബവുമായി അകന്നു. അവരെ മനഃപൂര്‍വ്വം അകറ്റിയതായിരുന്നുവെന്ന് അമ്മൂമ്മയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളിലൂടെ മനസ്സിലായി.

വരുണ്‍ നാട്ടില്‍ വരുമ്പോഴെല്ലാം പക്ഷേ എന്നും മാമന്‍വീട്ടില്‍ പോകും. വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ സസാരിക്കാതിരിക്കാന്‍ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.

നിനച്ചിരിക്കാതെ വരുണിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ , മാമനും അമ്മായിയും പരിഭ്രമിച്ചു. 'വഴക്കിനല്ല മാമാ. ക്ഷമ ചോദിക്കാനാണ്.......' വരുണ്‍ നയം വ്യക്തമാക്കി...അവരുടെ മുഖം ഒന്നയഞ്ഞു. വരുണ്‍ സംസാരം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കുളിയും രാത്രിഭക്ഷണവും ആദ്യം എന്ന് അമ്മായി വിധിച്ചു.

ചപ്പാത്തി വെളുത്ത സ്റ്റ്യൂവില്‍ മുക്കി കഴിക്കുമ്പോള്‍ മീനു വരുണിന് വായില്‍ ഭക്ഷണം എടുത്തുകൊടുക്കുമായിരുന്ന കാലം ഓര്‍മ്മവന്നു. മീനു വിവാഹിതയായി യു.എസിലാണ്. ഉദ്യോഗസ്ഥയുമാണ്.
'മാമാ, നിങ്ങളെ അവര്‍ വല്ലാതെ അപമാനിച്ചു. പറഞ്ഞതു മുഴുവന്‍ അസത്യങ്ങളാണ്. പക്ഷേ, അപ്പോള്‍ ഇടപെടാന്‍ ഭയമായിരുന്നു. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ' ആ നന്മ നിറഞ്ഞ പുതുതലമുറക്കാരന്‍ വിതുമ്പിപ്പോയി.
സാരമില്ല മോനേ എന്ന് അമ്മായി പുറത്തു തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
'മാമന് അര്‍ഹതപ്പെട്ടത് തിരിച്ചുകിട്ടാന്‍ ഇനി എന്തു ചെയ്യാനൊക്കും. ' വരുണ്‍ ആശങ്കപ്പെട്ടു.
'ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. വിറ്റിട്ട് ദൂരെ പോകും . ..മറ്റുള്ളവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒഴിവായിക്കിട്ടുമല്ലോ. '
'പറയാന്‍ ഇനിയുമുണ്ട് ഒരുപാട് വരുണ്‍....പക്ഷേ, ഇതൊന്നും ആലോചിച്ച് നീ തലപുണ്ണാക്കണ്ട ... ഇതു ഞങ്ങളുടെ തലവര... അനുഭവിച്ചു തന്നെ തീരട്ടെ....നീ പോയി ഉറങ്ങൂ...' അമ്മായി പുറത്തു തട്ടി.........

തിരിച്ചുള്ള യാത്ര ദൃഢനിശ്ചയങ്ങളുടേതായിരുന്നു.വരുണ്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തി കുളിച്ചു യാത്രാക്ഷീണമകറ്റി. പത്രം വായിച്ചിരിക്കുയായിരുന്നു അച്ഛന്‍. യാതൊരു മുഖവുരയുമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.....
'അച്ഛാ , നമ്മുടെ സ്വത്തുക്കളൊക്കെ ആരുടെയൊക്കെ പേരിലാണ് ? റിയേച്ചിയുടെ വീട്ടുകാരോട് എന്തെങ്കിലും കമ്മിറ്റ്‌മെന്റ് ് ഉണ്ടോ ? എനിക്കെന്താണ് തരാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ? '
അപ്രതീക്ഷിതമായി വെള്ളിടി വെട്ടി.........ഭൂമി കുലുങ്ങി.....

എന്തോ മഹാപാതകം കേട്ടെന്ന വണ്ണം അച്ഛന്‍ നടുങ്ങി..... അടുക്കളയിലായിരുന്ന അമ്മ ഓടിയെത്തി.......ഇതു തങ്ങളുടെ പാവം കുഞ്ഞിരാമന്‍ മകനോ ?
'നിനക്കിതെന്തു പറ്റി വരുണ്‍ ' അതിശയിച്ച് വിക്കി വിക്കി അമ്മ ചോദിച്ചു.
' ബോധം വന്നു അമ്മേ.....ഒന്നും പറ്റാതിരിക്കാനാണ്...നിങ്ങളെ വയസ്സുകാലത്ത് ആരു നോക്കണമെന്നാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ? ഞാനാണോ ? ' വീണ്ടും ചോദ്യശരങ്ങളുയര്‍ന്നു.
' നിങ്ങളെ ഞാനാണ് നോക്കേണ്ടതെങ്കില്‍ സ്വത്തുക്കളുടെ 90 % എനിക്കു വേണം. നിങ്ങള്‍ അമ്മൂമ്മയെ നോക്കിയതുപോലെ ഞാനും നോക്കാം.....എന്താ പോരേ അച്ഛാ......'

ദേഷ്യംകൊണ്ടു വിറച്ച് ഉത്തരം മുട്ടി അമ്മയ്ക്ക്......ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കോണില്‍നിന്നു വന്ന ആക്രമണത്തില്‍ അവശനായി അച്ഛന്‍....
'അമ്മേ, സിറ്റിയിലെ അമ്മയുടെ സ്ഥലത്ത് എനിക്കു വീടു വയ്ക്കാന്‍ ലോണ്‍ എടുക്കണം. ആ പഴയ വീട് എനിക്കല്ലേ അമ്മേ? വാക്കു വിശ്വസിച്ച് അവകാശമൊഴിഞ്ഞു തന്ന് അതിന്റെ പുറകിലെ കുഴിയില്‍ വീടു വച്ചു കളയും എന്നു കരുതല്ലേ. ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ കളരിയിലെ പ്രോഡക്റ്റല്ലേ..മാമനെപ്പോലെ വിഡ്ഢിയല്ലല്ലോ.
അമ്മ വിളറി......നിന്നുരുകി..........അല്ലെങ്കില്‍ വരുണ്‍ അങ്ങനെ കരുതി...
'മാമനെ പറ്റിച്ച് പിടുങ്ങിയതൊക്കെ തിരിച്ചുകൊടുക്കണം . ' വരുണ്‍ കാര്യത്തിലേക്കു കടന്നു.
'അതൊന്നും ഇനി പറ്റില്ല മോനേ. അമ്മൂമ്മ ചെയ്തുവച്ചതല്ലേ..... ' അച്ഛന്‍ പതിയെ പറഞ്ഞു......
'പറ്റും അച്ഛാ.....
'ഒന്നിനും സൗകര്യമില്ല, നീ എന്താന്നുവച്ചാല്‍ ചെയ്‌തോ...... ' വരുണിന് ഒന്നിനുമാവില്ലെന്ന ഉറപ്പില്‍ അമ്മ ബീഭത്സത്തിലേക്കു കടന്നു....
'ശരിയമ്മേ ' എന്ന് വരുണ്‍ മുകള്‍നിലയിലെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു പോയി.

സംഗതികളൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കിലും വരുണിന് സ്വയം അഭിമാനം തോന്നി. ഹോംവര്‍ക്കു നന്നായി ചെയ്ത് പരീക്ഷ എഴുതിയ സുഖം....മനഃസമാധാനം.... എത്രയോ നാളായി കൊണ്ടു നടന്ന ഭാരം ഇറക്കിവച്ച പോലെ....ഈ ധൈര്യത്തിനായി എത്ര കൊതിച്ചതാണ്...ഇതില്‍ കൂടുതലൊന്നും വരുണ്‍ അവരില്‍ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല....

നിത്യയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ഒന്നുകൂടി പറയാം... വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനമല്ലേ... അവള്‍ വേണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകൂടി ആലോചിക്കട്ടെ.
'ഹായ് വരുണ്‍, I was waiting for your call yaar! mission suceess? ' വരുണിന്റെ ഹലോയ്ക്കു മറുപടിയായി നിത്യയുടെ ആകാംക്ഷ മൊബൈലിലൂടെയൊഴുകി വന്നു.......വരുണിനെ തഴുകുന്ന ആശ്വാസശബ്ദം........
' നിനക്കൊന്നുകൂടി ആലോചിക്കണോ നിത്യ? The drastic step cannot wait any further..... '
' നിന്റെ നല്ല മനസ്സെനിക്കറിയാം വരുണ്‍......നീ ശരിയേ ചെയ്യൂ എന്നെനിക്കറിയാം....Go ahead, varun. I was with you, I'm with You and I will be with you....'
പ്രേമാതുരമെങ്കിലും ദൃഢതയാര്‍ന്നതായിരുന്നു ആ പുത്തന്‍കൂറ്റുകാരിയുടെ ശബ്ദം......പ്രതിസന്ധിയില്‍ ആണിനു താങ്ങും തണലുമാകുന്ന ബുദ്ധിയുള്ള പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദം.....

കുറ്റാലത്തു കുളിച്ചെന്ന പോലെ വരുണ്‍ തണുത്തു.... ബാഗെടുത്തു വന്ന വരുണിനെക്കണ്ട് കളി കാര്യമായോ എന്ന് സംശയിച്ച് അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു...
' മോനേ, നീ ഇതെങ്ങോട്ടാ...? എടുത്തുചാടി വല്ലതും ചെയ്യാതെ.....'
'എടുത്തുചാട്ടമെന്നുമല്ല. എന്നെ നിങ്ങള്‍ തഴയുന്നതിനു മുന്‍പ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു പിന്‍വാങ്ങുന്നു. അത്രമാത്രം. പിന്നെ എന്റെ എല്ലാ സ്വത്തവകാശങ്ങളും ഞാന്‍ സ്വമനസ്സാലെ ഒഴിയുന്നു....എന്നെ പറ്റിച്ച പാപം കൂടി നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ട. റിയേച്ചിയെ വിളിച്ചു പറയൂ...അവളും ചേട്ടനും എന്റെ ശല്യമൊഴിഞ്ഞു കിട്ടിയതില്‍ സന്തോഷിക്കട്ടെ....... '
'മോനേ വിഡ്ഢിത്തം കാട്ടരുത്..... ' അച്ഛന്‍ വിവശനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
'അമ്മേ, അമ്മൂമ്മ ചെയ്ത വിഡ്ഢിത്തം ആവര്‍ത്തിക്കരുത്........വാടക കിട്ടുന്ന കെട്ടിടങ്ങളൊക്കെ കാലശേഷമേ റിയയ്ക്കു കൊടുക്കാവൂ......അല്ലെങ്കില്‍ 2000 രൂപ വാടക നിങ്ങള്‍ക്കു തന്ന് ബാക്കി അവള്‍ സ്വന്തം അക്കൗണ്ടിലാക്കും. ചെലവിനു തികയാതെ നിങ്ങള്‍ വാടകക്കാരുടെയടുത്ത് പോയി യാചിക്കും. ഒടുവില്‍ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ, ഇതൊന്നും എന്നോടുപോലും പറയാനാവാതെ, റിയയുടെ വീട്ടില്‍ പോയി നാണംകെട്ടു താമസിക്കേണ്ടി വരും.'

വരുണ്‍ അമ്മയുടെ നേര്‍ക്ക് ചാട്ടുളി എറിഞ്ഞത് ഒട്ടും ദേഷ്യത്തോടെയായിരുന്നില്ല. കളിയാക്കാനുമല്ല. വികാരതീവ്രതയോടെയായിരുന്നു....ചരിത്രം ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്. കാലം കാട്ടിക്കൊടുത്ത സൂചനകളൊക്കെ അമ്മൂമ്മ അവഗണിച്ചു...ഓരോന്ന് കാണുമ്പോഴും കേള്‍ക്കുമ്പോഴും അതൊക്കെ മറ്റുള്ളവര്‍ , എന്റെ മകള്‍ അങ്ങനെയാവില്ല എന്ന് അന്ധമായി വിശ്വസിച്ചു......എല്ലാ അച്ഛനമ്മമാരെയും പോലെ........

'അരുത് , പോകരുത് മോനേ ' അമ്മ കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തായിരുന്നു.......

'മാമനെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത് അമ്മൂമ്മ എത്ര സങ്കടപ്പെട്ടു, അമ്മ അതൊന്നോര്‍ത്തു നോക്കൂ....പിന്നെ, അമ്മ സങ്കടപ്പെടണ്ട. എനിക്കു ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ പണം കണ്ടല്ലല്ലോ ആദ്യം നിങ്ങളെ സ്‌നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്.......മനസ്സൊന്നു തണുക്കട്ടെ , നിങ്ങളെ നിങ്ങളായിത്തന്നെ accept ചെയ്യാന്‍ എനിക്കു കഴിയും. എന്നിട്ട് ഞാന്‍ വരാം ഇടയ്ക്കിടെ.....'
'ആ........അച്ഛാ, അടുത്ത മാസം ഒന്നു നിത്യയുടെ വീട്ടില്‍ പോകണം. കല്യാണത്തീയതി തീരുമാനിക്കണം.പക്ഷേ, തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവിടെപ്പോയി കാശു ചോദിക്കല്ലേ അച്ഛാ......പണ്ട് അച്ഛച്ഛന്‍ ചെയ്ത പോലെ.....അമ്മയെപ്പോലെ പോരുന്നതിങ്ങു പോന്നോട്ടെയന്നു വയ്ക്കുന്നവളല്ല നിത്യ......ആ നിമിഷം അവള്‍ എന്നെ വേണ്ടെന്നു പറയും........... '

അച്ഛനുമമ്മയും അന്തംവിട്ടു നില്‍ക്കെ , ഉറച്ച കാല്‍വയ്‌പ്പോടെ വരുണ്‍ ശാന്തനായി പുറത്തിറങ്ങി.
അങ്ങനെ , 'നേരായ മാര്‍ഗ്ഗം വെടിഞ്ഞു നടക്കാത്ത, ആരോടും തോല്‍ക്കാത്ത' വരുണ്‍ വീടുവിട്ടു നടന്നു നീങ്ങി .................. ഭാവിയിലേക്ക് ...........നിത്യ കൂട്ടിനുണ്ടാകുന്ന കരുത്തുറ്റ ജീവിതത്തിലേക്ക്......

(പ്രസിദ്ധീകരച്ചതില്‍ ഇല്ലാതെ പോയ ഭാഗങ്ങള്‍ കൂടി ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു.നിറം വേറേ. വരുണ്‍ അച്ഛനമ്മമാരെ അവരായി accept ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാണ് എന്ന ഭാഗം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്. ബാക്കി വേണമെങ്കില്‍ കളയാമായിരുന്നു, പിന്നെ അങ്ങിട്ടു, അത്ര തന്നെ. നേരത്തേ വാരി വലിച്ചെഴുതി ബ്ലോഗിലിട്ടിരുന്നു....അന്നു വായിച്ചവര്‍ ഒന്നു കൂടി പോസ്റ്റിയത് ക്ഷമിക്കുക. )

മൂഷികസ്‌ത്രീ

മരുമകളെ യാത്രയാക്കാനാണ്‌ ഭാരതിയമ്മ വരാന്തയിലേക്കിറങ്ങിയത്‌്‌. "നാളെ വരാം അമ്മേ " എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ ജയ ഓടി വന്ന്‌ ഗൗരിയുടെ സ്‌ക്കൂട്ടറിന്റെ പിന്നില്‍ കയറി. അവരുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ച്‌ 'പോട്ടമ്മേ, പാവമല്ലേ ' എന്ന്‌ ചിരിച്ച്‌ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ച്‌ ഗൗരി വണ്ടിയെടുത്തു.

തെല്ല്‌്‌ അസ്വസ്ഥതയോടെ അവര്‍ സെറ്റിയില്‍ വന്നിരുന്നു. ഈസിച്ചെയറില്‍ പത്രം വായിച്ചിരുന്ന കൃഷ്‌ണന്‍ നായര്‍ക്ക്‌ സംഗതിയുടെ കിടപ്പ്‌ പിടികിട്ടി.
'പോട്ടെടോ, ആ കുട്ടി പാവമല്ലേ....... '

'എന്നാലും.......' പാതി അവനവനോടും പാതി ഭര്‍ത്താവിനോടുമായി അവര്‍ പറഞ്ഞു.വീട്ടുസഹായിക്കൊച്ചിനെ സ്വന്തം സ്‌ക്കൂട്ടറിലിരുത്തി അടുത്ത ജോലിസ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടു പോകുക എന്നൊക്കെ വച്ചാല്‍ ....അതിത്തിരി കൂടിപ്പോയില്ലേ.......ഭാരതിയമ്മ സംശയിച്ചു.....

ആ, പോകട്ടെ ,അവളുടെ ഇഷ്ടം പോലെയാകട്ടെയെന്നു പിന്നെ അവരതങ്ങു വിട്ടു. ഗൗരിയെ വലിയ ഇഷ്ടമാണെന്നു മാത്രമല്ല, പഠിപ്പും വിവരവും പ്രാപ്‌തിയും തികഞ്ഞ മരുമകളെക്കുറിച്ച്‌ അവര്‍ക്കു വലിയ മതിപ്പുമാണ്‌. മരുമകളെ ്‌ആരും കുറ്റം പറയുന്നത്‌ അവര്‍ സഹിക്കില്ല. അനുജത്തിയോട്‌ രഹസ്യമായി മനസ്സു തുറക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ പറയും....മരുമകളല്ല.....മറുമകളാണ്‌.......

മരുമകളെ പുകഴ്‌ത്തുമ്പോള്‍ കൃഷ്‌ണന്‍നായര്‍ അവരെ ശുണ്‌ഠി പിടിപ്പിക്കാനായി പറയും....

"എങ്ങനെ മോശമാകുമെടീ......എന്റെ മോന്റെ സെലക്ഷനല്ലേ അവള്‍....."

"ഓ...പിന്നേ...കല്ലും നെല്ലും തിരിച്ചറിയാന്‍ അവനെ പഠിപ്പിച്ചതേ ഈ ഞാനാ.... " ഭാരതിയമ്മയും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.

ഏജന്‍സിക്കാര്‍ വഴി ജയ വീട്ടുജോലിക്കു വന്നത്‌ രണ്ടാഴ്‌ച്ച മുമ്പാണ്‌. ചൂരിദാറിട്ട്‌ , മുടി സ്റ്റൈലായി ക്ലിപ്പ്‌ ചെയ്‌ത്‌ , പുരികം ത്രെഡ്‌ ചെയ്‌ത്‌, ഹാന്‍ഡ്‌ ബാഗൊക്കെ പിടിച്ച്‌ മറ്റേതൊരു ഓഫീസ്‌ ജോലിക്കു വരും പോലെ തന്നെയായിരുന്നു ജയ വന്നത്‌. ആ വരവ്‌ ഗൗരിക്കു നന്നേ പിടിച്ചു. സ്വന്തം തൊഴിലില്‍ അഭിമാനമുള്ളവളാണെന്ന്‌ അമ്മയോട്‌ അടക്കം പറയുകയും ചെയ്‌തു.

മൂന്നു മണിക്കൂറാണ്‌ ജോലി സമയം. മിനിമം ജോലി, മാക്‌സിമം പൈസ എന്ന സൂത്രക്കാരായ ടൈം മാനേജ്‌മെന്റ്‌ വിദഗ്‌ധര്‍ വരാറുണ്ട്‌. 5 മിനിറ്റില്‍ ചെയ്യേണ്ട ജോലി 25 മിനിറ്റായാലും അവര്‍ തീര്‍ക്കില്ല. തൂത്തു തുടയ്‌ക്കാനും പയറരിയാനുമുള്ള സമയം മെത്തേഡ്‌ സ്റ്റഡിക്കാരും ടൈം സ്റ്റഡിക്കാരുമൊന്നും പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. പക്ഷേ അങ്ങനെയുള്ള വിദഗ്‌ധരെ ഗൗരി ഉടനെ പറഞ്ഞുവിടും. നല്ല കൂലി കൊടുക്കാം, നല്ലവണ്ണം ജോലിയും ചെയ്യണം , അതു നിര്‍ബന്ധമാണ്‌. എങ്കില്‍ ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ ധാരാളം.....ഇല്ലെങ്കില്‍ ഗൗരിയുടെ വിധം മാറും.

ഓരോരുത്തരെ വേണ്ടെന്നു വയ്‌ക്കുമ്പോള്‍ അമ്മ പറയും....കുറച്ചൊക്കെ കണ്ണടയ്‌ക്കണം മോളേ...... എനിക്ക്‌ ആരോഗ്യമുള്ളിടത്തോളം അതു വേണ്ടി വരില്ലമ്മേയെന്ന്‌ ഗൗരി സമാധാനിപ്പിക്കും.

ജയയ്‌ക്ക്‌ മുമ്പ്‌ രണ്ടു മൂന്നു പേരെ ഗൗരി പറഞ്ഞു വിട്ടതാണ്‌ . ഒരാള്‍ തൂക്കുന്നതും നടക്കുന്നതും മറ്റും ഗുരുവായൂരിലെ പാദപ്രദക്ഷിണം പോലെ പതുക്കെയെന്ന്‌ ക്ഷമ നശിച്ച്‌ അമ്മ പറഞ്ഞു. ടൈം മാനേജ്‌മെന്റ്‌.......അതിനു മുന്‍പൊരാളോട്‌ പാത്രം കഴുകിയിട്ട്‌ പാതകം തുടച്ചോളൂ എന്നു പറഞ്ഞ്‌ കുളിക്കാനൊരുങ്ങിയതാണ്‌ ഗൗരി . മുഴുവന്‍ പറഞ്ഞു തീരും മുന്‍പ്‌ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ കൈ എടുത്തു കാണിച്ച്‌ ' ങാ....ങാ......ഇനി അരമണിക്കൂറെ ഉള്ളു......അതിനൊന്നുമുള്ള സമയമില്ല..... ' എന്ന്‌ തറ െൈശലിയില്‍ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു....സ്വന്തമായി ചെയ്‌താല്‍ 15 മിനിറ്റെടുക്കാത്ത ജോലി....

ഗൗരിക്കു സഹിച്ചില്ല.....എങ്കില്‍ വേണ്ട പൊയ്‌ക്കോളൂയെന്നായി ഗൗരി.... ഉറക്കെ ചീത്ത പറഞ്ഞ്‌ ഗെയ്‌റ്റു മലര്‍ക്കെ തുറന്നിട്ട്‌ അവര്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി. മാത്രമല്ല, അവരെ തല്ലി എന്നൊരു കള്ളപ്പരാതിയും പറഞ്ഞു ഏജന്‍സിയില്‍. പോകുന്ന എല്ലാ വീട്ടില്‍ നിന്നും പരാതി കേട്ട്‌ മടുത്ത ഏജന്‍സിക്കാരും അവരെ സ്ഥാപനത്തില്‍ നിന്നു പറഞ്ഞുവിട്ടെന്ന്‌ പിന്നീട്‌ അറിഞ്ഞു.


അത്‌ ഗൗരിക്കും ഒരു പാഠമായി. അതിനു ശേഷം ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും ആ ദിവസം സഹിക്കും. പിന്നെ ഏജന്‍സിയില്‍ വിളിച്ചു പറയും, ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ കാണില്ല, കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക്‌ വേണ്ട......അതു കഴിഞ്ഞ്‌ വേറൊരാളെ തരണം.... എല്ലാവര്‍ക്കും കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാകും, പക്ഷേ മനസ്സിലായില്ലെന്ന്‌ എല്ലാവരും ഭാവിക്കും...നയത്തിന്റെ കാലമാണ്‌. തൂമ്പയെ തൂമ്പയെന്നു വിളിക്കുന്ന കാലം പോയി.......

വര്‍ത്തമാനമേയില്ല എന്നതായിരുന്നു ജയയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്ലസ്‌ പോയിന്റ്‌ . പണിയെടുക്കാതെ കാശു വാങ്ങണമെന്ന്‌ തീരെയില്ല. എല്ലു മുറിയെ......എന്ന രീതിക്കാരി. ആദ്യത്തെ ദിവസം മാത്രമേ ജോലി പറയേണ്ടി വന്നുള്ളു. പിന്നെ ജയ കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയതു ,ഗൗരി മനസ്സില്‍ വിചാരിക്കുമ്പോലെ ഭംഗിയായിത്തന്നെ. രണ്ടുപേരും അവരവരുടെ ജോലി വേഗം തീര്‍ക്കും . , പരസ്‌പരം പൂര്‍ണ്ണ തൃപ്‌തി.....

ചുരുക്കത്തില്‍ ജയയുടെ രണ്ടാഴ്‌ച്ച പ്രൊബേഷന്‍ തൃപ്‌തികരമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്‌ സ്‌ക്കൂട്ടര്‍ യാത്ര തരമായത്‌്‌. ഗൗരിയുടെ ബാങ്കിനടുത്താണ്‌ ജയയുടെ രണ്ടാമത്തെ ജോലിസ്ഥലം. പോകുമ്പോള്‍ അവിടെ വിട്ടാല്‍ ജയയ്‌ക്കു വണ്ടിക്കൂലിയിനത്തില്‍ കുറഞ്ഞതു നൂറു രൂപാ ലാഭം. സമയവും ലാഭം. വീട്ടില്‍ നേരത്തേ എത്തുകയും ചെയ്യാം. മീനുവിന്റെ ഒപ്പമിരിക്കാന്‍ ഗൗരി ഓടി വരാറുണ്ട്‌. അതുപോലെയാകുമല്ലോ ജയയ്‌ക്കും, ഗൗരി കരുതി.

ജയയ്‌ക്കു ഭര്‍ത്താവും മകളുമുണ്ട്‌. ഭര്‍ത്താവിന്‌ എന്നും ജോലിയുണ്ടാവില്ലത്രേ. എന്നാലും കള്ളുകുടിയില്ല എന്നതാണ്‌ ആശ്വാസം. മിയ്‌ക്കവര്‍ക്കും ജോലി ചെയ്‌തു കിട്ടുന്ന ശമ്പളത്തില്‍ നിന്ന്‌ ഭര്‍ത്താവിനു കള്ളു കുടിക്കാന്‍ കൊടുക്കണം. അഥവാ പൈസ ഉണ്ടാക്കുന്നവരാണെങ്കില്‍ അതു മുഴുവന്‍ വൈകീട്ട്‌ ഷാപ്പില്‍ കൊടുക്കും. പിന്നെ വന്ന്‌ ഇടിയും തരും.

സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ ജയ സ്വന്തം കാര്യങ്ങള്‍ ഗൗരിയോടു പറയാന്‍ തുടങ്ങി.. മോളെ പഠിപ്പിച്ച്‌ വലിയ നിലയിലെത്തിക്കണം.3 വീടുകളില്‍ ജോലിക്കു പോകുന്നുണ്ട്‌. ഭക്ഷണം വസ്‌ത്രം തുടങ്ങി സ്വന്തം ചെലവുകളെല്ലാം അവിടം കൊണ്ടു നടക്കും. ഭര്‍ത്താവിനു കൂടി എന്നും ജോലിയുണ്ടെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു മുട്ടില്ലാതെ കഴിയാം മാഡം എന്നാണ്‌ ജയ പറയുക.

ശരിയാണ്‌ , പൊള്ള സ്റ്റാറ്റസിന്റെ ഭാരമില്ലല്ലോ അവര്‍ക്ക്‌ , മനസ്സു വച്ചാല്‍ സുഖമായി കഴിയാം, ഗൗരി വിചാരിച്ചു.

ഒരു ദിവസം ജയ പറഞ്ഞു 'ഒരു മിക്‌സിയുണ്ടൈങ്കില്‍ എനിക്ക്‌ രാവിലെ ജോലി സമയം ഒത്തിരി ലാഭിക്കാം മാഡം. ഒരു പഴയതു കിട്ടിയാല്‍ കൊള്ളാമായിരുന്നു....'

ഗൗരി പുതിയതൊന്നു വാങ്ങാന്‍ കുറെയായി ആലോചിക്കുന്നു. അതു ജയയ്‌ക്കും അറിയാം. രവിയുടെ സൗകര്യം ഒത്തു കിട്ടി ഒന്നും നടപ്പു വരില്ല. ഇനി തനിയെ പോകണം.......

പഴയ മിക്‌സി ജയയ്‌ക്കു കിട്ടി...... അപ്പോഴും ഭാരതിയമ്മ മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കി....മോളേ... ഇതു കൂടിപ്പോകുന്നു.....

'ജയയും എന്നെപ്പോലെ തന്നെയല്ലേ അമ്മേ...ജോലി ചെയ്‌തു ജീവിക്കുന്നവള്‍.......... '


'അതൊക്കെ ശരിയാ ..പക്ഷേ നീ കൂടുതല്‍ കൊടുത്താല്‍ വിവരമില്ലാത്ത മണ്ടിയാ നീയെന്നേ അവര്‍ കരുതൂ.....തലയില്‍ കയറും.......വേഗം പോകുകയും ചെയ്യും. അവര്‍ക്കു സ്ഥായി കുറവാ മോളേ.....നന്ദി തീരെയുണ്ടാവില്ല. ' അനുഭവജ്ഞാനം കുടുതലുണ്ട്‌ അമ്മയ്‌ക്ക്‌.

പോയാല്‍ പോകട്ടമ്മേ, അമ്മ വിഷമിക്കാതെ.........ഗൗരി സമാധാനിപ്പിച്ചു.......പിന്നെ അവര്‍ കൂടുതല്‍ ഇടപെട്ടില്ല. ജോലിക്കാരില്ലെങ്കിലും അവരെ കഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല ഗൗരി. എല്ലാം കൂടി സ്വയമങ്ങു ചെയ്യും. അതാണ്‌ അവരുടെ വിഷമം.


ഓണത്തിന്‌ ജയയ്‌ക്കും ഭര്‍ത്താവിനും മോള്‍ക്കും കൊടുത്തു പുതുവസ്‌ത്രം.......തേങ്ങാ, അരി , ബോണസ്‌ എല്ലാം വേറേ..നന്ദി കൊണ്ട്‌ ജയയുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു....

'അവള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ടാലേ, വാരിക്കോരി തരും ' , എങ്ങനെയെങ്കിലും നിന്നു പോകാനായി അമ്മ ജയയോട്‌ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌.

അതിര്‍വരമ്പുകളൊന്നും ലംഘിക്കാതെ ആ നല്ല ബന്ധം തുടര്‍ന്നു.......ഇടയ്‌ക്കെപ്പോഴോ ജയ സൂചിപ്പിച്ചു....ഭര്‍ത്താവു കുറേശ്ശെ കുടി തുടങ്ങി....പണത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ടായിത്തുടങ്ങി.......ഗൗരിയും ആകുലപ്പെട്ടു. കഷ്ടം.....പണിയെടുക്കാന്‍ മടിയുള്ള ആണുങ്ങള്‍ കാരണമാണ്‌ ഇവര്‍ക്ക്‌ ഉയരാന്‍ കഴിയാത്തത്‌.

പിന്നൊരിക്കല്‍ ജയ പറഞ്ഞു......ശനിയാഴ്‌ച്ച കുട്ടിയെ വീട്ടില്‍ ഒറ്റയ്‌ക്കിട്ടിട്ടു വരുന്നത്‌ ഭയമാണെന്ന്‌. നേരത്തേയൊക്ക ഭര്‍ത്താവിന്‌ മോളുടെ കാര്യം ശ്രദ്ധയുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അവളെ ഒറ്റയ്‌ക്കാക്കി കൂട്ടുകൂടാന്‍ പോകും....അവള്‍ക്കു വല്ലതും സംഭവിച്ചാല്‍.......

പിന്നെത്തെ ശനി മുതല്‍ ജയയുടെ ഒപ്പം കുട്ടിയും വരും. മീനു ആ കുട്ടിയുടെ ട്യൂഷനും അങ്ങേറ്റെടുത്തു....ജയ തിരിയെ പോകുമ്പോള്‍ വന്ന്‌ കൂട്ടിയിട്ടു പോകും. ഈ ഏര്‍പ്പാടുകളൊന്നും ഭാരതിയമ്മയ്‌ക്കത്ര രസിച്ചില്ല. മരുമകളുടെ നല്ല മനസ്സ്‌ ചൂഷണം ചെയ്യുകയാണ്‌ , ജയ പെട്ടെന്ന്‌ പിണങ്ങിപ്പോകും എന്നവര്‍ ഭയപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും അവര്‍ ആ കുട്ടിയെ വയറു നിറയെ ആഹാരം കഴിപ്പിക്കും.

പണത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും ഒരിക്കലും ജയ കടം ചോദിച്ചില്ല. ഗൗരി കൊടുത്തുമില്ല . കടം കൊടുത്ത്‌ ഒരു പുതിയ ശത്രുവിനെക്കൂടി സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.

ജയ കാര്യപ്രാപ്‌തിയുള്ളവളാണ്‌ . സ്വന്തമായി ഒരു ഏജന്‍സി ജയയ്‌ക്കെന്തുകൊണ്ടു തുടങ്ങിക്കൂടാ? ഒരു നാള്‍ ഗൗരി ചോദിച്ചു......വീടുകളില്‍ പോയി പൈസ പിരിക്കലും മറ്റും ജയയുടെ ഭര്‍ത്താവിനു ചെയ്യാനും പറ്റും. പിന്നെ ജോലി അന്വേഷിച്ചലയണ്ടല്ലോ അയാള്‍ക്ക്‌ .

മറ്റ്‌ ഏജന്‍സിക്കാരെപ്പോലെ ചാരിറ്റബിള്‍ ട്രസ്‌റ്റാക്കി രജിസ്‌റ്റര്‍ ചെയ്യാന്‍ രവി സഹായിച്ചു. ഗൗരി ലോണ്‍ തരപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തു. അങ്ങനെ ആ സംരംഭം എളിയ നിലയില്‍ തുടങ്ങി.

ആള്‍ക്കാര്‍ക്കു നല്ല ട്രെയിനിംഗ്‌ കൊടുക്കണം, പെരുമാറ്റ മര്യാദ പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം എന്നൊക്കയുള്ള എല്ലാ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ജയ പാലിച്ചു. സൗജന്യമായി ക്ലാസ്സെടുത്തു കൊടുക്കാന്‍ ഗൗരി പോയി. വീട്ടുജോലിക്കാര്‍ക്കു ട്രെയിനിംഗേ.......എന്നാദ്യം പുച്ഛിച്ചവര്‍ക്കൊക്കെ പിന്നീട്‌ ജയയുടെ സ്ഥാപനത്തില്‍ നിന്നു തന്നെ ആളെ വേണം എന്നായി. പ്രൊഫഷണലായി നടത്തുന്ന സ്ഥാപനമായി അതിനെ മാറ്റുകയായിരുന്നു ഗൗരിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം. മറ്റേതൊരു ജോലിയേയും പോലെ അന്തസ്സുള്ള ജോലി തന്നെയാണ്‌ വീട്ടുജോലിയും....യൂണിഫോമിട്ടാണ്‌ ജയയുടെ കമ്പനിയിലെ ആള്‍ക്കാര്‍ ജോലിക്കു പോയിത്തുടങ്ങിയത്‌. ഐ.ഡി. കാര്‍ഡുമുണ്ട്‌.

ആദ്യനാളുകളില്‍ ജയ അവിടെ മാത്രം വെളുപ്പിനു പണിക്കു വന്നു. പിന്നെ തിരക്കു കൂടി. അവിടന്നു തന്നെ വേറെ ആളിനെ അയച്ചു.......

എല്ലാ മാസവും ജയ കൃത്യമായി ലോണ്‍ തിരിച്ചടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ബാങ്കില്‍ ആദ്യമാദ്യം വന്നത്‌ ബസ്സില്‍...പിന്നെ ടൂ വീലറില്‍... പിന്നെ കാറില്‍.....ജയയുടെ വളര്‍ച്ചയില്‍ ഗൗരിയും കുടുംബവും അഭിമാനിച്ചു.........

പിന്നെ പിന്നെ ജയയുടെ വരവ്‌ തീരെ കുറഞ്ഞു...ലോണ്‍ തീര്‍ന്നതോടെ ബാങ്കിലും വരാതായി......വീടിനടുത്തുള്ള ബാങ്കില്‍ അക്കൗണ്ട്‌ തുടങ്ങാനെന്ന്‌ ഗൗരിയുടെ ബാങ്കിലെ അക്കൗണ്ട്‌ ക്ലോസ്‌ ചെയ്‌തു.......

നല്ല വേഷവിധാനങ്ങളോടെ ജയയുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ സിറ്റിയിലൊക്കെ വച്ചു കണ്ടു......ഒന്നു ചിരിച്ച്‌ അയാള്‍ എപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുമാറി......

ഏജന്‍സിയില്‍ ഇപ്പോള്‍ ആളില്ലെന്നു പറഞ്ഞ്‌ ഗൗരിയുടെ അഡ്വാന്‍സ്‌ തിരിച്ചുകൊടുത്തുവിട്ടു.....ഗൗരി അടുത്ത ഏജന്‍സിയില്‍ വീട്ടുസഹായിക്കായി രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്‌തു.

പണം ജയയുടെ തലയ്‌ക്കു പിടിച്ചു.....ഇത്രയും പണം ഒരു ഏജന്‍സി നടത്തിപ്പില്‍ നിന്നു ലഭിക്കുമോയെന്ന്‌ ഗൗരി സന്ദേഹപ്പെടാതിരുന്നില്ല. സഹായിച്ചിട്ടെന്തായി മോളേയെന്ന്‌ ജയയുടെ നന്ദികേടിനെക്കുറിച്ച്‌ അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ 'അവര്‍ക്കത്രക്കല്ലേ പഠിപ്പും അറിവുമുള്ളു അമ്മേയെന്ന്‌ 'ഗൗരി സമാധാനിപ്പിക്കും..മരുമകളുടെ മനസ്സറിഞ്ഞ്‌ അവര്‍ പിന്നെ അക്കാര്യത്തില്‍ നിശബ്ദത പാലിച്ചു..........

സ്‌ക്കൂട്ടര്‍ കേടായതിനാല്‍ ഒരു നാള്‍ ഗൗരി ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. ഒരു കാര്‍ തൊട്ടടുത്തു നിര്‍ത്തി. കയറൂ ,ചേച്ചീ (മാഡം അല്ല....) ജയ പറഞ്ഞു.....ഓ, വേണ്ട...ഇത്തിരി ദൂരമല്ലേയുള്ളു, നടന്നോളാം...ജയ പൊയ്‌ക്കോളൂ എന്ന്‌ ഗൗരി ചിരിച്ച്‌ നടത്തം തുടര്‍ന്നു........

കാറിന്റെ പിന്‍സീറ്റില്‍ ചാരി കിടന്ന്‌ ജയ ഡ്രൈവറോടായി പറഞ്ഞു......."പാവം...അതിന്റെ കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ......ഇപ്പഴത്തെക്കാലത്ത്‌ ഈ ശമ്പളമൊക്കെ എന്താകാനാ......ഉള്ള കാറ്‌ ഭര്‍ത്താവു കൊണ്ടുപോകും. അതിനൊരു കാറെന്നു വാങ്ങാനാകുമോ ആവോ....."

അവരെ രണ്ടു പേരേയുമറിയാവുന്ന ഡ്രൈവര്‍ , അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലെ കുടപിടുത്തം എന്ന്‌ പുഞ്ചിരിച്ചത്‌ പക്ഷേ ജയ കണ്ടില്ല..... ...

ക്രമേണ ഗൗരി ജയയെ മറന്നു........

ഒരു നാള്‍ രാവിലെ പത്രം കണ്ട്‌ കൃഷ്‌ണന്‍നായര്‍ വിളിച്ചു......"മോളേ, ഇങ്ങുവാ, ഈ വാര്‍ത്ത കണ്ടോ..... "

ആ്‌ ശബ്ദത്തിലെ ആപല്‍സൂചന മനസ്സിലാക്കി രവിയും അമ്മയും ഗൗരിയും ഓടിയെത്തി......ജയയുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ഫോട്ടോയ്‌ക്കടിയില്‍ വാര്‍ത്ത...... പെണ്‍വാണിഭ അറസ്റ്റ്‌.........ഗൗരി ഷോക്കടിച്ചതു പോലെ നിന്നു പോയി.........വിട്ടുകളയൂ എന്ന്‌ രവി പുറത്തു തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്‌ ഗെയ്‌റ്റ്‌ തുറന്ന്‌ ശരം പോലൊരാള്‍ ഓടി വരുന്നു......വേഷഭൂഷകളും ആടയാഭരണങ്ങളും അഴിച്ചുവച്ച്‌ ,പഴയ ചൂരിദാറിട്ട്‌ ,കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഓടിവന്നത്‌ ജയയായിരുന്നു...... മൂഷികസ്‌ത്രീ വീണ്ടും മൂഷികസ്‌ത്രീയായി......

വന്നതും 'മാഡം... രക്ഷിക്കണേ.... ' എന്ന്‌ ഗൗരിയുടെ കാലിലേക്കൊരു വീഴ്‌ച്ച.

ഗൗരി വല്ലതും പറയും മുന്‍പ്‌ ഭാരതിയമ്മ ഇടപെട്ടു....'ജയാ...ഇനി ഇവിടെ വരരുത്‌....നിന്നെ സഹായിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കാവില്ല.......

'' അങ്ങനെ പറയല്ലേയമ്മാ..... മാഡം...... ' ദൈന്യതയോടെ ജയ വിളിച്ചു.

'ജയകൂടി അറിഞ്ഞല്ലേ ഇത്‌...സത്യം പറയ്‌ ' ഗൗരിയുടെ തീഷ്‌ണമായ ചോദ്യത്തിന്‌ ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു മറുപടി....

'ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ പഠിപ്പും അറിവും കുറവല്ലേ...... ' ജയ തേങ്ങി.......

'അതെ...വേറെന്തു തെറ്റായിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ അങ്ങനെ കരുതി ക്ഷമിക്കുമായിരുന്നു......പക്ഷേ.....ഇത്‌...നിന്റെ മകളെപ്പോലും നീ മറന്നല്ലോ......ബാക്കിയെന്തും സഹിക്കാം, പക്ഷേ, പെണ്ണിനെ പെണ്ണു ചതിക്കുന്നത്‌ എനിക്കു സഹിക്കാനാവില്ല. ജയ പൊയ്‌ക്കോളൂ.......ഇനി ഇവിടെ വരരുത്‌. '
ഗൗരി നയം വ്യക്തമാക്കി അകത്തേക്കു പിന്‍വാങ്ങി. ഭാരതിയമ്മ ആശ്വാസത്തോടെ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു......



പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ്‌ ജയ തറയിലിരുന്നു..... പിന്നെ തളര്‍ന്ന കാല്‍ വയ്‌പ്പുകളോടെ ഗെയ്‌റ്റിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്‌ ജനലിലൂടെ നോക്കി നിന്ന ഗൗരിയുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞിരുന്നു.......ദൈവമേ...ഇനി ജയയെ പരീക്ഷിക്കരുതേ......മനസ്സു നിലവിളിച്ചു...ചെറിയ ജോലി ചെയ്‌തു ജീവിച്ചു വന്ന അവളെ അത്യാഗ്രഹിയാക്കിയത്‌ ഞാനാണോ........ഗൗരി കുറ്റബോധത്തോടെ തളര്‍ന്നു കിടക്കയില്‍ വീണു.....

തന്നെക്കൊണ്ടാവുന്ന ഒരു നിസ്സാരസഹായം ജയയ്‌ക്കു ചെയ്‌തുകൊടുത്തു എന്നു മാത്രമേ ഗൗരി കരുതിയുള്ളു. സഹായം സ്വീകരിച്ച ജയ പക്ഷേ സഞ്ചരിച്ചത്‌ ഗൗരി സ്വപ്‌നത്തില്‍ പോലും കണക്കുകൂട്ടാത്ത വഴികളിലൂടെയായിരുന്നു.....

'സു'സഹായം ' ദുസഹായം ' ആക്കി മാറ്റിയത്‌ ആരാണ്‌? ജയ? ജയയുടെ ഭര്‍ത്താവ്‌ ? പണം?

ഒരു കൈക്കുലി കഥ

"നോക്കൂ മാഡം,ഞാന്‍ മടുത്തു.." മാധവേട്ടന്‍ കസേരയിലിരുന്നു,അല്ല,കസേരയിലേക്കു വീണു!

"എന്തു പറ്റി മാധവേട്ടാ?"അലിവോടെയായിരുന്നു പ്രിയയുടെ ചോദ്യം.

"അവര്‍ ഒരു സ്‌ത്രീയായിരുന്നിട്ടുകൂടി എന്നോടു കാശു ചോദിച്ചു.ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ.അതും ഒരു കൊല്ലം മുന്‍പുതരേണ്ട വെറും 3500 രൂപ സെക്യൂരിറ്റി ഡെപ്പോസിറ്റിനായി."

അപ്പോള്‍ വിഷയം കൈക്കൂലിയാണ്‌.അതു തന്നെ ഒരു സ്‌ത്രീ ചോദിച്ചുകളഞ്ഞു!ഓരോരോ ഒഴിവുകഴിവു പറഞ്ഞ്‌്‌ അവര്‍ കുറെ ദിവസമായി മാധവേട്ടനെ നടത്തിക്കുകയാണ്‌. എന്നിട്ടൊന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ നേരിട്ടു ചോദിക്കയല്ലാതെ ആ പാവം സ്‌ത്രീ പിന്നെന്തു ചെയ്യും?മാത്രവുമല്ല,ഇക്കാര്യത്തിലും വേണമല്ലോ പുരുഷനോടു തുല്യത.

മാധവേട്ടന്‍ എക്‌സ്‌ ജവാനാണ്‌.കൃത്യനിഷ്ട,സത്യസന്ധത,വിശ്വസ്ഥത,ചെയ്യുന്ന ജോലിയോട്‌്‌്‌ ആത്മാര്‍ത്ഥത,നിര്‍ഭയത്വം എന്നു വേണ്ട കാലത്തിനു നിരക്കാത്ത ഒട്ടേറെ സ്വഭാവങ്ങള്‍ ചുമന്നു നടക്കുന്ന ഒരു പഴഞ്ചന്‍.

" നൂറോ ഇരുനൂറോ കൊടുത്ത്‌്‌്‌ ഒതുക്ക്‌്‌്‌ ,മാധവേട്ടാ" രാമു പ്രായോഗികമതിയായി.

"സര്‍,അവിടെ കൊടുത്താലും ഇനി അടുത്ത സെക്ഷനില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പിന്നെയും കൊടുക്കണം.പിന്നെ ചെക്ക്‌ വാങ്ങാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ കാഷ്യര്‍ക്ക്‌്‌ വേറെ.ബില്‍ തുകയൊന്നും അവര്‍ക്ക്‌ പ്രശ്‌നമേയല്ല.ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ നമ്മളെന്തു ചെയ്യും സര്‍?" മാധവേട്ടന്‍ ധര്‍മ്മസങ്കടങ്ങള്‍ നിരത്തി.

"മാധവേട്ടാ ഇനി ഞാന്‍ പോകാം അവരെ കാണാന്‍ "

പ്രിയയുടെ ക്ഷിപ്രപരിഹാരം കേട്ട്‌്‌്‌ രാമു അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞെട്ടി.ഇനി അടുത്തെന്താണാവോ ഒപ്പിക്കുക.പ്രിയയ്‌ക്ക്‌്‌്‌ പ്രതികരണശേഷി ലേശം കൂടുതലാണ്‌.മുന്‍പിന്‍ നോക്കാതെ കേറി പ്രതികരിച്ചു കളയും.അതിന്റെ തിക്തഫലങ്ങള്‍ ഒട്ടൊന്നുമല്ല രാമു അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്‌്‌്‌.

"നോക്ക്‌്‌്‌ പ്രിയാ.നീ പോയി പ്രശ്‌നമുണ്ടാക്കരുത്‌.പിന്നെ നമ്മള്‍ക്കങ്ങോട്ടു പോകാന്‍ വയ്യാതാകും.ബ്യൂറോക്രസിയോടു പടവെട്ടാന്‍ നമുക്കാവില്ല.It's not worth fighting."രാമു അസ്വസ്ഥനായി.

ഇല്ല,ഞാന്‍ ഒരു പ്രശ്‌നവും ഉണ്ടാക്കില്ല. `പ്രിയ രാമുവിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.ഈ വക കാര്യങ്ങളില്‍ പ്രിയയുടെ ഉറപ്പ്‌്‌ കുറുപ്പിന്റെ ഉറപ്പാണെന്നു രാമുവിനറിയാം.`അഥവാ ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ താന്‍ തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യും`.രാമു അന്ത്യശാസനം പുറപ്പെടുവിച്ചു.

താങ്കളെപ്പോലുള്ളവര്‍ സ്‌ത്രീവര്‍ഗ്ഗത്തിനു തന്നെ അപമാനമാണ്‌.ഇങ്ങനെ പിരിക്കാനെങ്കില്‍ താങ്കള്‍ ശമ്പളം വേണ്ടെന്നു വയ്‌ക്കൂ,സര്‍ക്കാരിനെങ്കിലും ലാഭമുണ്ടാകട്ടെ,അതല്ലെങ്കില്‍ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ,കൈക്കൂലി റേറ്റെഴുതി വയ്‌ക്കൂ,രസീതും തന്നോളൂ...` തുടങ്ങി സുരേഷ്‌ഗോപി സ്‌്‌്‌്‌്‌്‌്‌്‌്‌റ്റൈല്‍ കിടിലന്‍ ഡയലോഗുകള്‍(ഷിറ്റ്‌്‌!ഇല്ല കേട്ടോ!)മനസ്സില്‍ റെഡിയാക്കിയതാണ്‌.രാമുവിന്റെ ശാസന, മോഹന്‍ലാലിന്റെ വരവേല്‍പ്പു സിനിമ,പിന്നെ കൈ പൊള്ളിച്ച പഴയ അനുഭവങ്ങള്‍.പറയേണ്ടെന്നു വിവേകം വിലക്കി.

മാധവേട്ടന്‍ കൃത്യമായി പറഞ്ഞുതന്നിരുന്നതിനാല്‍ കക്ഷിയെ വേഗം കണ്ടു പിടിച്ചു. ഉഷ ,അതായിരുന്നു ആ കൈക്കൂലിപ്പാവിയുടെ പേര്‍.എവിടെയോ കണ്ടു പരിചയം.ഓര്‍മ്മ കിട്ടുന്നില്ല.അവരുടെ മുഖത്തും സംശയം മിന്നി മാഞ്ഞു.കമ്പനിയുടെ പേരു പറഞ്ഞതും ഉഷ നിന്ന നില്‍പ്പില്‍ സന്ധ്യയായി മാറി!പ്രിയ പിന്നെ സമയം കളഞ്ഞില്ല ,നേരേ `ബിസിനസ്സി`ലേക്കു കടന്നു.സ്വന്തം നിസ്സഹായത `ഇവരുടെ മൂന്നു തലമുറ നശിക്കട്ടെ`യെന്ന ശാപമാക്കി,രൂപാ ഇരുനൂറങ്ങു പൊലിച്ചു.പെട്ടന്ന്‌്‌ സന്ധ്യ മാഞ്ഞു, ഉഷസ്സു തെളിഞ്ഞു!നാളെ അടുത്ത സെക്ഷനിലേക്കു വിടുമെന്ന്‌ ചിരിച്ചു.ആ ചിരി കണ്ടപ്പോള്‍ പ്രിയ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഇവള്‍ ഉഷ,പഴയ വിമന്‍സ്‌ ഹോസ്‌റ്റല്‍മേറ്റ്‌്‌്‌!.

ജാള്യതയോടെ ഉഷ വിക്കി."പ്രിയാ... ഞാന്‍..."തിരിച്ചറിവ്‌ ഉഷയ്‌ക്കു ഭാരമായി.രൂപാ തിരിച്ചു തരാന്‍ ശ്രമിച്ചു.വാങ്ങാതിരിക്കാന്‍ ഉഷയും.ഈശ്വരാ,ഇവളെയോ ഞാന്‍ ശപിച്ചത്‌്‌?പ്രിയയ്‌ക്കു മനസ്സു നൊന്തു.മീനു എപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്‌്‌്‌"അമ്മേ കൈക്കൂലി പാപികളെങ്കിലും മൂന്നു തലമുറ വേണ്ട,അവരെ മാത്രമേ ശപിക്കാവൂ "എന്ന്‌്‌.

പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു.ഉഷ അര ലീവെടുത്തു,രണ്ടാളും നേരേ മ്യൂസിയം പാര്‍ക്കിലേക്ക്‌്‌്‌.

പ്രീഡിഗ്രി ഒന്നാം വര്‍ഷമായിരുന്നു അവര്‍ ഒന്നിച്ച്‌്‌്‌ ഹോസ്‌റ്റലില്‍ കഴിഞ്ഞത്‌്‌. ബുദ്ധിജീവിയായിരുന്നു ഉഷ.സകലകലാ വല്ലഭയും.ആ വര്‍ഷത്തെ ഹോസ്‌റ്റലിലെ ബെസ്‌റ്റ്‌്‌്‌ ആക്ട്രസ്സ്‌,മലയാളം,ഇംഗ്ലീഷ്‌ പദ്യപാരായണം,ലേഖനമല്‍സരം എല്ലാറ്റിലും ഒന്നാം സ്ഥാനം.ഡോക്ടറാകാനായിരുന്നു മോഹം.പക്ഷേ അച്ഛന്റെ അകാലചരമം മൂലം പഠനം നിര്‍ത്തി ജോലിക്കു കയറി.കുടുംബഭാരം ചുമന്നു.ഉഷയെ പിന്നെ കാണുന്നതിപ്പോഴാണ്‌.

രാമുവും പ്രിയയും എന്‍ജിനീയര്‍മാരാണ്‌.ബുദ്ധിയുള്ളവരെന്നായിരുന്നു പൊതുവെ പറച്ചില്‍.പക്ഷേ എന്തു കാര്യം?ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ ബിസിനസ്സിനിറങ്ങി.ഏതി ബുദ്ധിമതികളും ചിലപ്പോള്‍ വിഡ്‌ഢികളാകും.!

`എങ്കിലും താനിത്ര അധഃപതിച്ചല്ലോ ഉഷാ!തനിക്കറിയോ,മൂന്നു തലമുറ ശപിച്ചാണ്‌ ഞാനാ പൈസ തന്നത്‌.ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും ധാരാളം അവസരമുണ്ടായിരുന്നു കൈക്കൂലി വാങ്ങാന്‍.അഞ്ചു പൈസ വാങ്ങിയില്ല.ലോണെടുത്ത്‌ വീടു വച്ചു,കാര്‍ വാങ്ങി...രാജി വച്ചപ്പോള്‍ കിട്ടിയ പൈസയും ലോണുമെടുത്തു തുടങ്ങിയതാണ്‌ ബിസിനസ്സ്‌.താന്‍ പിടിച്ചു വച്ചില്ലേ 3500/ആദ്യം ബിസിനസ്സു കിട്ടാനായി നഷ്ടത്തിലെടുത്ത ഓര്‍ഡറിന്റെ ഡെപ്പോസിറ്റായിരുന്നു അത്‌്‌്‌.ഒരു കൊല്ലം മുമ്പ്‌്‌്‌ ഞങ്ങള്‍ക്കു കിട്ടേണ്ടത്‌്‌.താനും തന്നെപ്പോലുള്ള സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരെ ഇങ്ങനെ ദ്രോഹിക്കുന്നതെന്തിനാണ്‌?എന്തിനാണ്‌ ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരുടെ ശാപം നിങ്ങളുടെ പാവം വരും തലമുറകള്‍ക്കു മേല്‍ അവരറിയാതെ കെട്ടിവയ്‌ക്കുന്നത്‌?`ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ വെള്ളച്ചാട്ടം പോലെ പ്രിയയുടെ ധര്‍മ്മരോഷം അണപൊട്ടിയൊഴുകി.

`പ്രിയാ,ധാരാളം കുടുംബഭാരമുണ്ടെടോ.കടവും.` വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ ഉഷ ഇടറി.

`അതിന്‌?അതിനു ഞങ്ങള്‍ എന്തു പിഴച്ചു? പിടിച്ചു പറിക്കാരും നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരും തമ്മില്‍ എന്തു വ്യത്യാസം?തോര്‍ത്തു വിരിച്ച്‌്‌ റോഡിലിരിക്കുന്നവര്‍ നിങ്ങളെക്കാള്‍ എത്ര ഭേദം? `പ്രിയ ആളിക്കത്തി.

കാപ്പി ആവിപോകുന്നതിനൊപ്പം അവര്‍ക്കിടയിലും മഴയ്‌ക്കു ശേഷമുള്ള ഈറന്‍ മൗനശാന്തത നിറഞ്ഞു.പെട്ടന്ന്‌ നേര്‍ത്ത ശബ്ദത്തില്‍ ഭൂതകാലത്തെവിടിയോ നിന്നെന്ന പോലെ പ്രിയ ചോദിച്ചു.

`താനോര്‍ക്കുന്നോ,തനിക്കു ഫസ്റ്റ്‌ കിട്ടിയ ലേഖനം?സമൂഹത്തില്‍ സ്‌ത്രീയുടെ പങ്ക്‌?ഞാനിന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു,ഭഗവത്‌ഗീതയോ മറ്റോ ഉദ്ധരിച്ച്‌ താനന്ന്‌്‌്‌്‌്‌്‌്‌്‌്‌ എഴുതി `ഒരു സമൂഹം നശിക്കുന്നത്‌്‌ ആ സമൂഹത്തിലെ സ്‌ത്രീകള്‍ നശിക്കുമ്പോഴാണ്‌` എന്ന്‌.കൈക്കുലി വാങ്ങുമ്പോള്‍ സ്‌ത്രീ നശിക്കുന്നില്ലേ ഉഷാ?അപ്പോള്‍ സമൂഹത്തേയും നശിപ്പിക്കയല്ലേ അവള്‍ ചെയ്യുന്നത്‌്‌? `

സകല നിയന്ത്രണവും വിട്ട്‌്‌്‌ ഉഷ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.പൊയ്‌പ്പോയ ഗതകാലം ഓര്‍ത്തോ, അതോ സ്വന്തം അധഃപതനം ഓര്‍ത്തോ?

എത്രയോ ഉയരത്തില്‍ എത്തേണ്ട ആളിനെ ഈ ഗതിയിലെത്തിച്ചത്‌്‌ എന്തിനാണു ദൈവമേ?പ്രിയ സങ്കടപ്പെട്ടു.

`നീയെന്റെ കണ്ണു തുറപ്പിച്ചു,പ്രിയാ,ഇനി ഞാനൊരിക്കലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ല,വാക്ക്‌്‌്‌ ` ഉഷ രൂപയെടുത്ത്‌്‌്‌ നീട്ടി.അതു കൈ നീട്ടി വാങ്ങി മുകളിലേക്കു നോക്കി പ്രിയ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.

`ദൈവമേ ഇവള്‍ ചെയ്യുന്നതെന്താണെന്നു ഇവളിപ്പോള്‍ നന്നായി അറിയുന്നു.അതിനാല്‍ ഇനിയും കൈക്കൂലി വാങ്ങിയാല്‍ ഇവളോടു ക്ഷമിക്കരുതേ!`

` ആമേന്‍. എനിക്കു നേര്‍വഴി കാട്ടിത്തന്ന ഈ കുഞ്ഞാടിനെ അവിടുന്നനുഗ്രഹിക്കേണമേ! ` ഉഷയും അവസരത്തിനൊത്തുയര്‍ന്നു....