Showing posts with label കഥ. Show all posts
Showing posts with label കഥ. Show all posts

Wednesday, July 23, 2014

ദേവികക്കുട്ടി

                           

വെള്ളയമ്പലത്തു നിന്ന് ശാസ്തമംഗലത്തേക്കു തിരിയുന്നിടത്ത് ഓട്ടോ നിര്‍ത്തിച്ചു. ഇനി ശാസ്തമംഗലം റോഡിലൂടെ നടന്നു കണ്ടുപിടിച്ചാലേ പറ്റൂ.

പണ്ടു താമസിച്ചിരുന്നിടമാണ് എന്നു പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം? വല്ലാണ്ടങ്ങു മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ഇടത്തേക്കാണ് വഴി എന്നറിയാം. അന്ന് ഇടത്തോട്ട് അധികം വഴികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അതായിരുന്നു മനസ്സില്‍. ഇന്നിപ്പോള്‍ എത്ര? എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും ? പഴയ ഓര്‍മ്മ ചികഞ്ഞ്, ലാന്‍ഡ് മാര്‍ക്കുകള്‍ എന്നു മനസ്സിലുറപ്പിച്ച കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കു പകരം, കടല്‍നീല ഗ്ലാസ്സുകള്‍ പിടിപ്പിച്ച ഭംഗിയുള്ള ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങള്‍ ഇരുവശങ്ങളിലും തല ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ കാക്കപ്പൊന്ന് എന്ന് ശേഖരിച്ചു വയ്ക്കുമായിരുന്ന തീരെ കനം കുറഞ്ഞ മിനുസമുള്ള കല്‍പ്പാളികള്‍ ഓര്‍മ്മ വരുത്തും ആ നീലനിറം.

ഒരു വഴിയിലൂടെ കുറച്ചു നടന്നു നോക്കി. ഇല്ല, അതല്ല. തിരിച്ചു വീണ്ടും മെയിന്‍ റോഡെത്തി. വീണ്ടും മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ, അതും അല്ലെന്നു കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ മാത്രം. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അച്ചാലും പിച്ചാലും നടന്നു. അവസാനം തോറ്റു, ആരോടും ചോദിക്കാതെ തനിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കും എന്ന മണ്ടന്‍ ഹുങ്ക്  ഉപേക്ഷിച്ചു, മറ്റു കടകളോടു ചേര്‍ന്നല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ട് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിക്കടയ്ക്കു മുന്നില്‍ നിന്നു. കടക്കാരന്‍ ഉള്ളില്‍ നിന്ന് എന്തോ ചെയ്യുകയാണ്. ഒന്നു നോക്കി, ആളു നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ടെങ്കിലും കണ്ട ഭാവമൊന്നും കാണിക്കാതെ, തിരിഞ്ഞ് അയാള്‍ സ്വന്തം പണി തുടരുകയായിരുന്നു.

പണ്ടൊരിക്കല്‍ ഇതുപോലൊരു കടയില്‍ പഴം വാങ്ങിക്കാന്‍ കയറിയത് പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മ വന്നു. 'ഓ, ഇത്രയും വിലയോ' എന്ന് ഒന്നു പറഞ്ഞു പോയതാണ്. 'സൗകര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ വാങ്ങിയാല്‍ മതി ' എന്ന് മുഖത്തടിക്കും പോലെ ഒരു പറച്ചില്‍. നാണം കെട്ട് പഴം വാങ്ങാതെ പോന്നു അന്ന്. ഇനീപ്പോ ഇയാളുടെ കൈയ്യീന്ന് എന്താണാവോ കിട്ടാന്‍ പോകുന്നത്. 'ന്റെ പഴവങ്ങാടി ഗണപതീ, സഹായിക്കണേ....'ഗണപതിയെ കൂട്ടുവിളിച്ച്, എന്തോ വരട്ടെയെന്നൊരു ധൈര്യം സംഭരിച്ചു രേഖ.

'പി.ഡബഌയൂ.ഡിയില്‍ എഞ്ചിനീയറായിരുന്ന ഒരു...ഒരു...ജോര്‍ജ്ജിന്റെ വീട്....' വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍, എന്തോ തെറ്റു ചെയ്യുന്ന ഭാവത്തിലായിരുന്നു ചോദ്യം. 'ജോര്‍ജ്ജാശാന്‍ എന്നായിരുന്നു...'

മുഴുമിക്കേണ്ടി വന്നില്ല, അയാള്‍ ഏതോ അന്യഗ്രഹജീവിയെ നോക്കും പോലെ അവളെ നോക്കി. ചെയ്യുന്ന പണി ഡുംന്ന് നിര്‍ത്തി നിമിഷം കൊണ്ട് മുഖാമുഖം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

'അവരെ എങ്ങനെ അറിയാം?' സംശയം മുറ്റിയ മറുചോദ്യം.

'അത്....പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അവരുടെ വീട്ടില്‍ വാടകയ്ക്കു താമസിച്ചിരുന്നു.'

'പണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍?'

'കുറെ വര്‍ഷം മുന്നേ.'

'ഇപ്പോ വരാന്‍ കാരണം?' അയാള്‍ പോലീസുമുറയില്‍ കത്തിക്കയറുകയാണ്. താന്‍ പോടോ എന്ന് കളഞ്ഞിട്ടു പോയാലോ, രേഖ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. വേണ്ട, എടുത്തു ചാടണ്ട, ഇയാള്‍ക്ക് വീടറിയാം, എങ്ങനെയും മനസ്സിലാക്കണം, വിവരം ചോര്‍ത്തണമെങ്കില്‍ ഇയാളുടെ അഹങ്കാരം സഹിച്ചേ പറ്റൂ. ഇവിടെ വരെ വന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഇനി കാണാതെ പോകാന്‍ വയ്യ. ദേവികയെങ്കിലും കാണാതിരിക്കുമോ?

'അത്....പത്രത്തില്‍ വായിച്ചിരുന്നു.'

'എന്നിട്ട് ഇപ്പഴാണോ അന്വേഷിച്ചു വരുന്നത് ?' ശുംഭന്‍ വിടുന്ന മട്ടില്ല.

'ഞാന്‍ ഇവിടെയില്ല, ഇപ്പഴാണ് അവധിക്കു വന്നത്. പിന്നെ, താങ്കള്‍ക്ക് സൗകര്യമുണ്ടെങ്കില്‍ പറയൂ, എനിക്ക് ലേശം ധൃതിയുണ്ട്.'  രേഖയ്ക്ക് ക്ഷമയേഴും കെട്ടിരുന്നു, അസ്വാരസ്യം മറയ്ക്കാന്‍ ഒട്ടു മിനക്കെട്ടുമില്ല.

അത് ഏറ്റു. പാവമാണെന്നു തോന്നിയാല്‍ ചവിട്ടിക്കയറും ചിലര്‍, അതാണ് ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടുകാരില്‍ ചിലരുടെ രീതി എന്ന് അനുഭവം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ളപ്പോള്‍ താണു കൊടുക്കാന്‍ പാടില്ല. ഇത്തരക്കാര്‍ മിയ്ക്കവരും ഭീരുക്കളായിരിക്കും. ഒന്നു കടുപ്പിച്ചാല്‍ മതി, പത്തി താനേ താഴും. അയാള്‍ വഴി വിശദമായിട്ടു വര്‍ണ്ണിച്ചു തന്നു. 'റോസ് വില്ല' എന്ന് ബോര്‍ഡുണ്ടെന്നും അറിയിച്ചു.

'ഉപകാരം, ഒരു കുപ്പി വെള്ളം തന്നോളൂ, ' ആവശ്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും സഹായത്തിന് പ്രത്യുപകാരം അപ്പോള്‍ തന്നെ തീര്‍ക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. 'കടത്തിനു കടം കൊണ്ട് എന്റെ ചുമതല തട്ടിക്കിഴിച്ചിരിക്കുന്നു 'എന്ന് സി.വി.രാമന്‍പിള്ള മാര്‍ത്താണ്ഡന്‍ പിള്ളയെക്കൊണ്ട് പറയിച്ചതു പോലെ! തെറ്റു ചെയ്താല്‍ ശിക്ഷയും, ഉപകാരം ചെയ്താല്‍ പ്രത്യുപകാരവും പിന്നത്തേയ്ക്കു വച്ചേക്കാന്‍ പാടില്ല. വച്ചിരുന്നാല്‍ ഒരു പക്ഷേ നിനച്ചിരിക്കാത്തപ്പോള്‍ വലിയ പിഴ മൂളേണ്ടി വരും! ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നിനും അവസരം ലഭിച്ചെന്നും വരില്ല. രേഖയ്ക്ക് അങ്ങനെ പല തിയറികളുമുണ്ട്, ജീവിതങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിച്ചു കിട്ടിയ തിയറി ! കോളേജില്‍ ലാബ് പരീക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് റെക്കോഡ് എഴുതുമ്പോള്‍ അതിന്റെ ഫലം വച്ച്  ഇന്‍ഫറന്‍സ് (അനുമാനം) എന്ന് അടിയില്‍ ചുവന്ന വരയിട്ട്, രേഖപ്പെടുത്തില്ലേ, പരീക്ഷണം എന്തു മനസ്സിലാക്കിച്ചുവെന്ന്? ഏതാണ്ട് അതുപോലെ തന്നെ. ഇവിടെ പരീക്ഷണം, ജീവിതം ആണ് എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം.

കടക്കാരന് ലേശം കൂടി വിവരങ്ങള്‍ തോണ്ടിയെടുക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ രേഖയുടെ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോള്‍ ചോദിച്ചാല്‍ ശരിയാവില്ലെന്നു പിന്മാറിയതാവണം.

'റോസ് വില്ല'-അന്ന് അങ്ങനെ പേരുണ്ടായിരുന്നില്ല, റ്റി.സി. നമ്പര്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. റോസ്, ആന്റിയുടെ പേര് ആയിരുന്നു. പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും ഇട്ടതാവാം, ഒരു പക്ഷേ ആന്റിയുടെ മരണശേഷമോ മറ്റോ. വീട് അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരിക്കുമോ ആവോ? അവിടെ അവര്‍ക്ക് മറ്റു ബന്ധുക്കളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നായര്‍ കേന്ദ്രമായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ശാസ്തമംഗലത്ത് ഇവര്‍ എങ്ങനെ വന്നു പെട്ടു എന്നതിനും ഒരു കഥയുണ്ടായിരുന്നു അന്ന്.

ജോര്‍ജ്ജ് അങ്കിളിന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ നായരായിരുന്നു പോലും, അങ്ങനെ കിട്ടിയതാണത്രേ അവിടെ വീടും സ്ഥലവും. ശരിയായിരിക്കണം, അതല്ലേ മക്കള്‍ക്ക് ലതിക, രാധിക, ദേവിക എന്ന് പേരിട്ടത്. വിളിച്ചിരുന്നത് ലതികൂട്ടി-ലതികക്കുട്ടി-, രാധികൂട്ടി, ദേവികൂട്ടി, എന്നായിരുന്നു.  കുടുംബപരമായി കിട്ടിയതായതുകൊണ്ടാവണം, അവിടം വിറ്റു കളയാന്‍ അങ്കിള്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. രേഖയുടെ അച്ഛന്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് സ്ഥലം മാറി വന്ന് അത് വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുമ്പോള്‍ അങ്കിളും കുടുംബവും ദൂരെയെവിടെയോ ആയിരുന്നു. വീടിനോട് ചേര്‍ന്ന് അടച്ചിട്ടിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഔട്ട് ഹൗസും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ വീട് വര്‍ഷങ്ങളായി അടച്ചു കിടക്കുകയോ വാടകയ്ക്കു കൊടുത്തിരിക്കയോ ആയിരുന്നു പോലും. ഇവിടെ ജോലിയായിരുന്നപ്പോള്‍ പോലും അവര്‍ ഒരിക്കലും അവിടെ വന്നു താമസിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് അന്ന് അയല്‍ക്കാര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. ചുറ്റുപാടിനെ അവര്‍ക്കു ഭയമായിരുന്നിരിക്കാം എന്ന് ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.

വീടിനു അഡ്വാന്‍സ് കൊടുക്കാന്‍ അച്ഛനൊപ്പം രേഖയും വന്നിരുന്നു. അങ്കിളിനെ കണ്ടതും നടുങ്ങിപ്പോയത് ഇന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. കറുകറാന്ന് കരിംപാറ പോലെ കറുത്ത നിറം. ആറര അടിയോളം പൊക്കം, ഒത്ത വണ്ണം, കണ്ണാണെങ്കില്‍ പച്ചനിറത്തില്‍ ഗോലി പോലെ തിളങ്ങുന്നു. തല നിറയെ ചുരുണ്ട തിളങ്ങുന്ന കറുത്ത മുടി. ആരു കണ്ടാലും ഒന്നു നടുങ്ങും. 'വളരെ നല്ല മനുഷ്യനാണ്. രൂപം കണ്ട് ആളെ അളക്കണ്ട. രവിയങ്കിള്‍ അന്വേഷിച്ചതല്ലേ, 'തിരികെ പോകുമ്പോള്‍ മകളുടെ പേടി മാറ്റാന്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു,

പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച വാടകയേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ കൊടുക്കാമെന്ന് വേറൊരു കൂട്ടര്‍ അങ്കിളിനെ സമീപിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അങ്കിള്‍ വഴങ്ങിയില്ലത്രേ. അന്ന് അഡ്വാന്‍സ് കൊടുത്തിരുന്നില്ല, വാക്കു പറഞ്ഞിരുന്നതേ ഉള്ളു, എന്നിട്ടും അങ്കിളിന് മനം മാറ്റം ഉണ്ടായില്ല. വാക്കു പറഞ്ഞു പോയി, ഇനി മാറ്റമില്ല എന്നായിരുന്നു അങ്കിളിന്റെ നിലപാട്. അതായിരുന്നിരിക്കണം അച്ഛന് ഇത്ര ബഹുമാനം.

പിന്നെ അവര്‍ താമസത്തിനു വന്നപ്പോള്‍ സാധനം ഇറക്കാന്‍ മുതല്‍ അങ്കിള്‍ ആദ്യാവസാനക്കാരനായിരുന്നു. തന്റെ വീട്ടില്‍ വന്ന അതിഥികളെന്നവണ്ണമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റം.

അതില്‍ പിന്നെ വല്ലപ്പോഴുമേ അവര്‍ വീട്ടില്‍ വന്നിട്ടുള്ളു. അനാവശ്യ ഇടപെടലുകളോ ശല്യപ്പെടുത്തലുകളോ ഒന്നുമില്ല. വരുമ്പോഴെല്ലാം, വീടും പരിസരവും ഭംഗിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നു എന്ന സന്തോഷം മറച്ചു വയ്ക്കാതെ പ്രകടിപ്പിക്കയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

അങ്ങനെ സംഗതികള്‍ സുഗമമായി നീങ്ങവേ അതാ പെട്ടെന്നൊരു അശനിപാതം! താമസം തുടങ്ങി ഏഴെട്ടു മാസം ആയിട്ടുണ്ടാവും, ഒരു നാള്‍ വിഷണ്ണനായി അങ്കിള്‍ വന്നു കയറുന്നു.

'എങ്ങനെ പറയണം എന്നറിയില്ല. ക്ഷമിക്കണം' മുഖവുര കേട്ട് എന്താണാവോ എന്ന് എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ കാതു കൂര്‍പ്പിച്ചു.

'അത്....അത് പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് തീരെ സുഖമില്ല.' പിന്നെയും നിശബ്ദത. എന്താണ് അസുഖമെന്നായി അച്ഛന്‍. അതെല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പിന്നെയും മൗനം.

'അമ്മയ്ക്ക് ഒരു ആഗ്രഹം...ഇനിയുള്ള കാലം ഇവിടെ വന്നു താമസിക്കണമെന്ന്....' പൂച്ച പുറത്തു ചാടി. ചാടിച്ചല്ലോ എന്ന ആശ്വാസം കാണാമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

അച്ഛന്റെ മുഖം വിളറി. പെട്ടെന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞാല്‍...മറ്റൊരു വീടു കണ്ടുപിടിക്കും വരെ സാവകാശം വേണ്ടേ? അച്ഛന്റെ  മുഖം കണ്ട് അങ്കിള്‍ തന്നെ പരിഹാരവും നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു.

'ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ ഔട്ട്ഹൗസില്‍ കൂടാം തല്‍ക്കാലം. നിങ്ങള്‍ക്കു കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടാവും എന്നറിയാം. സാറിനു വീടു കിട്ടും വരെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ താമസിക്കാം. വീട് ഞാനും കൂടി അന്വേഷിക്കാം.' അങ്കിള്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

വീടിനോടു ചേര്‍ന്ന ഒരു ചെറിയ ഔട്ട് ഹൗസാണ്. അവിടെ അച്ഛനും അമ്മയും അമ്മൂമ്മയും മൂന്നു പെണ്‍കുട്ടികളും എങ്ങനെ കഴിയും? അതൊന്നും ഓര്‍ത്ത് വിഷമിക്കണ്ട, അതൊരു പ്രശ്‌നമല്ല എന്ന് അങ്കിള്‍ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടോര്‍ത്താണ് അവര്‍ക്ക് വിഷമം എന്നും പറഞ്ഞു. സമ്മതം മൂളാതെ അച്ഛനു നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്കിളിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഉടനേ മരിക്കും എന്നു തോന്നുന്നുണ്ടാവും, അങ്ങനെയെങ്കില്‍ അത് ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന തറവാട്ടില്‍ വെച്ചാവണം എന്നും കണക്കു കൂട്ടി കാണും എന്ന് അമ്മ അന്നു വിശദീകരിച്ചു തന്നു. മരിക്കാറാവുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണു പോലും! മരിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഒന്നുമറിയില്ലല്ലോ, എവിടെ കിടന്നു മരിച്ചാലും ഒരു പോലല്ലേ? എന്താ പ്രത്യേകത ആവോ എന്ന് രേഖ അന്ന് അത്ഭുതപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

അങ്കിളിന് ഇവിടുന്ന് പോയി വരാന്‍ ദൂരം വളരെ കൂടുതലാണ്, മക്കള്‍ക്ക് ഇവിടെ അഡ്മിഷന്‍ വാങ്ങണം, അങ്ങനെ പല ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഉണ്ട്, എന്നിട്ടും അവര്‍ വരാന്‍ തയ്യാറാവുമ്പോള്‍ അത് നിവൃത്തികേടു കൊണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ, അച്ഛനും അമ്മയുടെ ന്യായം ശരി വച്ചു.

'വെള്ളുള്ളീടേം മീനിന്റേം ഇറച്ചീടേം മണം താങ്ങേണ്ടി വരും. തൊട്ടു ചേര്‍ന്നല്ലേ വീട്.' അമ്മ പറഞ്ഞു.

അങ്ങനെ അവര്‍ അയല്‍ക്കാരായി . ഒരേ മുറ്റം. റോസ് ആന്റി എപ്പോഴും അടുക്കളയിലാണ്. മിയ്ക്ക അവധി ദിവസങ്ങളിലും പലഹാരങ്ങള്‍ ഇപ്പുറത്തും കൊണ്ടു തരും . അമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അവരുടെ പാചകവേളകളിലെ മണം ലേശം അസഹ്യം തന്നെ ആയിരുന്നു.  പ്രത്യേകിച്ചും ഞായറാഴ്ച്ച. സഹിക്ക തന്നെ.

അമ്മൂമ്മയും റോസ് ആന്റിയും ഇരുനിറക്കാര്‍, പക്ഷേ മൂത്ത രണ്ടു  പെണ്‍മക്കളും അച്ഛനെ പോലെ ആയിരുന്നു, നിറവും ആകാരവും ചുരുണ്ടിരുണ്ട മുടിയും മാത്രമല്ല, കണ്ണുകള്‍ പോലും. ഏറ്റവും ഇളയ ദേവിക മാത്രമേ അധികം പൊക്കമില്ലാതുള്ളു. അവളുടെ കണ്ണുകളും സാധാരണം തന്നെ. മൂത്തവള്‍ ലതിക ബി.എ ഒന്നാം വര്‍ഷം. പ്രീഡിഗ്രി ഒന്നാം വര്‍ഷക്കാരി , രണ്ടാമത്തവള്‍ രാധികയ്ക്ക് രേഖയുടെ കോളേജില്‍, അതേ ക്ലാസ്സില്‍ തന്നെ അഡ്മിഷന്‍ ശരിയായി. അങ്ങനെ അവര്‍ ക്ലാസ്സ് മേറ്റ്‌സായി. ഒന്നിച്ചു കോളേജിലേക്കുള്ള യാത്രകളില്‍ പലപ്പോഴും ആളുകള്‍ രാധികയെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. രാധികയുടെ പൊക്കത്തിനു മുന്നില്‍ രേഖയ്ക്ക് ചെറിയൊരു അപകര്‍ഷതാബോധം തോന്നാതെയുമിരുന്നില്ല. മുട്ടുവരെ കറുത്തിരുണ്ട ചുരുണ്ട മുടി, അത് നേരേ കെട്ടിവയ്ക്കില്ല, കുളിക്കുമ്പോള്‍ വാരിക്കോരി എണ്ണതേച്ചിട്ടുമുണ്ടാവും. പല്ല് സാമാന്യം പൊങ്ങിയിട്ടാണ്, മുഖം നേരെ തുടയ്ക്കാതെ പൗഡര്‍ തേച്ചത് ഉണങ്ങി അവിടവിടെ കാണും. അതൊന്നും പോരാതെ അന്നൊക്കെ തത്തമ്മ പച്ച, മുട്ടായി പിങ്ക് എന്നെല്ലാം കളിയാക്കുമായിരുന്ന നിറങ്ങളിലും കടും നിറങ്ങളിലും ഉള്ള പാവാടയും ബ്ലൗസുമാണ് അവള്‍ ഇടുക. തത്തമ്മ പച്ചയും മുട്ടായി പിങ്കും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഹിറ്റായപ്പോള്‍ രേഖ രാധികയെ ഓര്‍ത്തിരുന്നു.

ആളുകളുടെ നോട്ടം കാരണം രാധികയുടെ ഒപ്പം പോകാന്‍ രേഖയ്ക്കു മടിയായിരുന്നു. അതൊന്നും സാരമില്ല, ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പിന്നെ അനുസരിച്ചു. ക്ലാസ്സില്‍ ചെന്നാലും ആ കുട്ടിയോട് മിണ്ടാനോ പറയാനോ ആരും പോകാറില്ല. അതുകൊണ്ട് അവിടെയും അവള്‍ രേഖയുടെ ഒപ്പമേ വരൂ. അത് രേഖയ്ക്ക് അത്ര സന്തോഷമൊന്നുമായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ നിവൃത്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇഷ്ടക്കേടുണ്ടെങ്കിലും ഒരു കുട്ടിയെ അങ്ങനെയങ്ങ് ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ശരിയല്ലെന്നും തോന്നിയിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും അത് ശരി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ദേവിക വന്നതോടെ രേഖയുടെ കൂട്ടുകാര്‍ ഓരോരുത്തായി അകന്നു. രാധികയോട്  അടുപ്പമുള്ള കൂട്ടുകാരിയാവാന്‍ ഒരിക്കലും രേഖയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അത് പക്ഷേ ആകാരവ്യത്യാസങ്ങളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സമാന വിഷയങ്ങളില്ലാത്തതു കൊണ്ടു കൂടി ആയിരുന്നിരിക്കണം. രാധികയുടെ വീട്ടില്‍ എപ്പോഴും പ്രാര്‍ത്ഥനയുണ്ടാകും. പഠിത്തം, പ്രാര്‍ത്ഥന, ഭക്ഷണം ഇങ്ങനെ എന്തോ ഒരു ചിട്ട പോലെ. ബന്ധുക്കളോ ചങ്ങാതിമാരോ ആരും വരാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്കിള്‍ ഏകമകനായിരുന്നു. പക്ഷേ ആന്റി? അവരുടേത് ആന്റിയുടെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വിവാഹമായിരുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിരുന്നു. ഇന്നിപ്പോള്‍ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുന്നു സമൂഹഭ്രഷ്ടും കൂടി ആയിരിക്കാം അവരെ വല്ലാതെ ഉള്‍വലിയാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്ന്.

ഇളയവള്‍ അന്ന് ഏഴാംക്ലാസ്സിലോ മറ്റോ ആയിരുന്നുവെന്നാണ് ഓര്‍മ്മ. കുറച്ചെങ്കിലും വര്‍ത്തമാനം പറയുമായിരുന്നത് ആ കുട്ടി മാത്രമാണ്. ലതികയെ നേരേ ഒന്നു കണ്ടിട്ടു പോലുമില്ല.

അന്നത്തെ ഒരു പഠനാവധിക്കാലം. അപ്പൂപ്പന് സുഖമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അമ്മ നാട്ടില്‍ പോയിരിക്കുന്നു. വീട്ടുസഹായി രമണി എല്ലാ ജോലികളും നന്നായിത്തന്നെ ചെയ്യുമായിരുന്നു. അത് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനമായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്. പാചകം കേമമായിരുന്നു. ചപ്പാത്തിക്കായി ഉരുളക്കിഴങ്ങിനൊപ്പം രണ്ടു മൂന്നു കഷണം ബീറ്റ്‌റൂട്ടും കൂടി ചേര്‍ത്ത് രമണി ഉണ്ടാക്കിത്തരുമായിരുന്ന റോസ് നിറമുള്ള സ്റ്റ്യൂവിന്റെ രുചി ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.  

ഒരു ദിവസം രാത്രി ഒരു മണിയായിക്കാണും, അങ്കിള്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വന്ന് അച്ഛനെ വിളിച്ചു. ബെല്ലിനു പകരം ടോര്‍ച്ച് തെളിച്ചു കാണിച്ചായിരുന്നു ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിച്ചത്. ചെന്നപ്പോള്‍, അച്ഛനെ മുറ്റത്തേക്കിറക്കി നിര്‍ത്തി എന്തോ രഹസ്യമായി പറയുന്നതു കണ്ടു. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ മുഖം വിളറിയിരുന്നു. പൂട്ടും താക്കോലും തന്ന് വളരെ രഹസ്യമായി അടുക്കളവശത്തുകൂടി പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്ന വാതില്‍ പൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞു അച്ഛന്‍. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അച്ഛനും കൂട്ടു വന്നു. വെളുപ്പിന് അഞ്ചുമണിക്ക് അച്ഛന്‍ വീണ്ടും എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു, തുറന്നിടുവാന്‍. രമണി അറിയാതെ ഈ രീതി അമ്മ വരും വരെ തുടര്‍ന്നു. അടുക്കളയോടു ചേര്‍ന്ന മുറിയിലായിരുന്നു രമണി കിടന്നിരുന്നത്.

അങ്കിള്‍ രാത്രി ടോയ്‌ലറ്റിലേക്കു കയറവേ അടുക്കളയുടെ പിന്നാമ്പുറത്തെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് ഒരുത്തന്‍ രമണിയുമായി സംസാരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ലൈറ്റിടാതെ അങ്കിള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. പിന്നെ അയാള്‍ പുറത്തേക്കു മതില്‍ ചാടി.  രമണി തിരിച്ചു കയറി. അങ്കിളിന്റെ പൊക്കം കൊണ്ടാണ് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. അമ്മയെ വേഗം വരുത്തി രമണിയെ പറഞ്ഞു വിടണമെന്ന് അങ്കിള്‍ പറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ അച്ഛനോ അങ്കിളോ പലതിനും ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരുമെന്നും ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി.

രമണിയെ പറഞ്ഞു വിടുന്നത് രേഖയ്ക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ഗര്‍ഭസത്യഗ്രഹം എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോള്‍ പേടിച്ചു പോയി. അങ്ങനെ രമണി പോയി. അതില്‍ പിന്നെ സഹായികള്‍ വന്നെങ്കിലും അവര്‍ കാണെ തന്നെ സ്ഥിരമായി പുറകുവശത്തേക്കുള്ള വാതില്‍ കിടക്കും മുന്നേ താഴിട്ടു പൂട്ടി താക്കോല്‍ കൈവശം എടുത്തു തുടങ്ങി. ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ ചാടിയ പൂച്ച! അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അങ്കിളിനോട് അളവറ്റ നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നു ഇക്കാര്യത്തില്‍. ആ നന്ദി ഒരിക്കല്‍ കൂടി പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു അവര്‍ക്ക്. തങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നു പോയി കുറച്ചു നാള്‍ കഴിഞ്ഞ്  രമണി തൂങ്ങി മരിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞു. നാലഞ്ചു സാരി ചുറ്റി, മുഖത്ത് പൗഡറും റൂഷുമൊക്കെയിട്ട്, വലിയ പൊട്ടു കുത്തി, നീട്ടി വാലിട്ട് കണ്ണെഴുതി  പൂജപ്പുര ജയില്‍ പരിസരത്തെ ഒരു മാവിന്‍കൊമ്പിലായിരുന്നു രമണി തൂങ്ങിയത്.

പക്ഷേ ഇക്കാര്യങ്ങളൊന്നും രാധികയുമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തതായി രേഖ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നില്ല. ഒന്നിച്ചു പോകും, വരും, ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്ത കാര്യം മാത്രം പറയും, അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

പത്രവാര്‍ത്ത വായിച്ചപ്പോള്‍ ആദ്യം ഓര്‍മ്മ വന്നത് പൊന്മുടി ടൂര്‍ ആയിരുന്നു. രാധിക രേഖയുടെ പിന്നാലെ നിഴല്‍ പോലെ. രേഖയോടു ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസു ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു ഒരു ചങ്ങാതി. തൊട്ടപ്പുറത്ത് മാറി എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും രാധിക. രേഖയ്ക്കു പാവം തോന്നി, ഫോട്ടോയ്ക്കു അവളെ കൂടി വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും ചങ്ങാതി മൊഴിഞ്ഞു, താന്‍ തന്നത്താന്‍ പോസു  ചെയ്താല്‍ മതി എന്ന്. തിളങ്ങുന്ന പച്ച കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നതു കണ്ടു. ഓ, ഫോട്ടോയൊന്നും വേണ്ട എന്ന് രേഖയും ഒഴിഞ്ഞുമാറി. അന്നാണ് ആദ്യമായി രാധികയുടെ  കയ്യൊന്നു സ്വന്തം കയ്യിലെടുത്തത്. വരൂ, അരുവിയിലിറങ്ങാം എന്നു വിഷയവും മാറ്റി.

പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു, വേറേ വീടു കിട്ടി, അവിടുന്ന് താമസവും മാറ്റി. കോളേജില്‍ വച്ചു കാണുമായിരുന്നെങ്കിലും ചെറിയ ലോഹ്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം വര്‍ത്തമാനമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. വാസ്തവത്തില്‍ ഒന്നിച്ചുള്ള പോക്കു വരവ് മാറിക്കിട്ടിയതില്‍ രേഖ സന്തുഷ്ടയായിരുന്നുവെന്നു വേണം പറയാന്‍. അവരെ പിന്നെ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നത് രണ്ടു കൊല്ലം മുമ്പ് പത്രവാര്‍ത്ത വായിച്ചപ്പോഴാണ്.

ഓര്‍മ്മപ്പുഴയില്‍ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി, റോസ് വില്ല എത്തിയതറിഞ്ഞില്ല. കാടു പിടിച്ച് ആളുകേറാമല പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നിടത്ത്, വൃത്തിയാക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന വീടും പരിസരവും. ഇനിയിപ്പോള്‍ വീടു വിറ്റ് മറ്റാരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമോ താമസം? ഇനി രാധികയോ ദേവികയോ ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ തന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ? അറിഞ്ഞാലും എന്തിനു വന്നു എന്ന ഇഷ്ടപ്പെടായ്ക ആണെങ്കിലോ? ഓ, എങ്കില്‍ എന്താ, അങ്ങു തിരിച്ചു പോകും അത്ര തന്നെ. ഇത് ഒരു ആനക്കാര്യമൊന്നും അല്ലല്ലോ. രേഖ മനസ്സിനു ലാഘവം വരുത്തി, ബെല്‍ സ്വിച്ച് അമര്‍ത്തി. അകത്തു ബെല്ലടി കേട്ടപ്പോള്‍ സ്വയം അറിയാതെ ഒന്നു ഞെട്ടുകയും ചെയ്തു.

ഇരുനിറമുള്ള നല്ല പരിഷ്‌കാരിയായ ഒരുവള്‍ വന്നു കതകു തുറന്നു. എങ്ങനെ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തണമെന്ന് ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കവേ, മുഖത്തേക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി മറുചോദ്യം വന്നു,

'പണ്ടിവിടെ താമസിച്ച....രേഖേച്ചി.....ആണോ?   '

എന്റമ്മേ! രേഖയ്ക്ക് അത്ഭുതം അടക്കാനായില്ല. അപ്പോള്‍ ഇരുപതു വര്‍ഷം കാലം തന്റെ ശരീരത്തില്‍ അധികം പണിയൊന്നും ചെയ്തില്ലെന്നോ? കൂടെ പഠിച്ച പലരേയും വഴിയില്‍ കണ്ടാല്‍ പോലും അറിയാന്‍ പറ്റാറില്ല, ഒന്നുകില്‍ വണ്ണം വച്ചിട്ടുണ്ടാകും, അല്ലെങ്കില്‍ മുടി പോയിട്ടുണ്ടാകും, ആകെ വ്യത്യാസം. താന്‍ തടി സൂക്ഷിച്ചുവല്ലോ, രേഖയ്ക്ക് സ്വയം ഒരു അഭിമാനം തോന്നി. ഉം, ഉടുപ്പിനു കോളറില്ല, ഇല്ലെങ്കില്‍ അതൊന്നു പൊക്കി സ്വയം അഭിനന്ദിക്കാമായിരുന്നു.

എന്തായാലും അന്തരീക്ഷം ലാഘവമുള്ളതായി. ഇറക്കി വിടില്ല എന്നുറപ്പ്.

' ദേവിക? '

'അതേ ചേച്ചി...' അവള്‍ പടിയിലേക്കിറങ്ങി വന്ന് കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്കു കയറ്റി. വീട് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു, ഇന്റീരിയറും നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

'ചേച്ചിക്ക് ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല. നിങ്ങളുടെ പ്രീഡിഗ്രി ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയിലേതു പോലെ തന്നെ.  '

'അത് ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്നോ! എന്റേത് എവിടെയാണാവോ? '

'രാധികേച്ചിക്ക് ചേച്ചിയെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, ഫോട്ടോയും കളയാതെ വച്ചത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഇന്നലെയും കൂടി ഞാന്‍ അതെടുത്തു നോക്കിയതാണ്. ' അവളുടെ മുഖം വിളറി. രേഖയുടേതും.

'ചേച്ചിക്ക് കുടിക്കാനെടുക്കട്ടെ, ഞാനിതാ വന്നു.  ' അവള്‍ അകത്തേക്കു പോയി.

അപ്പോള്‍ രാധികയും? പാസ്റ്റ് ടെന്‍സിലാണല്ലോ ഇവള്‍ പറയുന്നത്. രണ്ടു വര്‍ഷം ആയിട്ടുണ്ടാകും ആ സംഭവം നടന്നിട്ട്. രാധിക ഒട്ടും അടുപ്പമുള്ള കൂട്ടുകാരിയൊന്നുമായിരുന്നില്ല, എന്നിട്ടും വരണമെന്നു തോന്നിയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? കുറ്റബോധം? കുറച്ചുകൂടി സ്‌നേഹമായി പെരുമാറാമായിരുന്നു എന്ന ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലാത്ത തോന്നല്‍?

ലതിക LLB ക്കാരിയായിരുന്നുവത്രേ. ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് ചേര്‍ന്നതായിരിക്കും. പക്ഷേ ജോലിക്കൊന്നും പോയില്ല, രാധികയും ദേവികയും ഡിഗ്രിക്കാരും. ആദ്യം ആന്റിയും പിന്നെ അങ്കിളും മരിച്ചതോടെ മൂന്നു പെണ്‍മക്കളും അനാഥരായി.

ദേവികയുടെ കരച്ചില്‍ കേട്ട് ആളുകള്‍ ഗേറ്റ് തള്ളിത്തുറന്ന് കയറുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ കുട്ടികള്‍ കതകു തുറന്നില്ല. പിന്നെ പോലീസെത്തി. ബലമായിട്ട് അകത്തു കയറിയപ്പോഴോ?

മരിച്ചുപോയ ലതികയുടെ തല മടിയില്‍ വച്ച് രാധിക. അല്‍പ്പം മാറി പേടിച്ചരണ്ട് മൂലയില്‍ കരയുന്ന ദേവിക. ദിവസങ്ങളായി കുളിക്കാതെ, തുണിമാറാതെ പ്രാകൃതം പിടിച്ച രൂപങ്ങള്‍. അങ്ങേലോകം പൂകിയ ലതികയുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരത്തില്‍ നിന്ന് ദ്രാവകങ്ങള്‍ കിനിഞ്ഞിരുന്നു. നാറ്റവും. ജീവന്‍ പറന്നുപോയാല്‍ പിന്നെ അതു കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ശരീരം വെറും ചണ്ടിയല്ലേ?ലതികയുടെ മുറിയുടെ ഭിത്തികളില്‍ മുഴുവന്‍ ലതിക + മാത്യു ജോണ്‍ കല്ലോത്തുകാരന്‍ എന്ന് എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്നു. അവിവാഹിതനായ, അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു യുവനേതാവായിരുന്നു അയാള്‍. ലതികയുടെ സീനിയറായി ലോ കോളേജില്‍ പഠിച്ചയാള്‍ .
അച്ഛനമ്മമാരുടെ മരണം ആ കുട്ടികളെ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടത്തി കാണണം. പോകെ പോകെ അവര്‍ പുറംലോകവുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിച്ചു. വീടിന്റെ പരിസരം കാടുപിടിച്ചു. സാധനം വാങ്ങിക്കൊടുക്കാന്‍ വരുന്ന ഒരാളെയൊഴികെ ആരേയും അകത്തു പ്രവേശിപ്പിക്കില്ല. ഗേറ്റും കതകുകളുമെല്ലാം എപ്പോഴും അടച്ചിട്ടിരിക്കും.

ജഡം എടുക്കാന്‍ രാധികയോടു മല്ലു പിടിക്കേണ്ടി വന്നു പോലീസിന്. ബന്ധുക്കളൊന്നും ഏറ്റെടുക്കാന്‍ മുന്നോട്ടു വരാത്തതുകൊണ്ട്, രാധികയേയും ദേവികയേയും ഒരു വനിതാമന്ദിരത്തിലേക്കു മാറ്റി. അവിടെ വച്ചായിരിക്കും രാധിക.....ഫോട്ടോ സഹിതം നീണ്ട വിവരണം അന്നു നല്‍കിയിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് അവരെക്കുറിച്ച് അറിവൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

' ജ്യൂസ് കുടിക്കൂ ചേച്ചി, ' ദേവിക ജ്യൂസും കാഷ്യൂനട്ട്‌സും നീട്ടി.

' ജോലിക്ക് സഹായത്തിന് ?' കാഷ്യു കൊറിച്ചുകൊണ്ട് രേഖ ചോദിച്ചു.

'ഒരു ചേച്ചിയുണ്ട്. മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോയിരിക്കുന്നു. ചേച്ചിയും എന്നെ പോലെ തന്നെ. ആരുമില്ല. കല്യാണവും കഴിച്ചിട്ടില്ല.' ഹാവൂ, ഒരു കൂട്ടുണ്ടല്ലോ, നന്നായി.

'രാധിക ? ' മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും രേഖ ചോദിച്ചു.

'മരിച്ചു. ജോണ്ടിസായിരുന്നു. വളരെ പാടുപെട്ടാണ് മരുന്നു കഴിപ്പിച്ചിരുന്നത്. അതു ഏതാണ്ടു മാറുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, പിന്നെ ഫാനില്‍...' ഓ, പാവം കുട്ടി, രണ്ടു ചേച്ചിമാരുടെ മരണം, അതും അടുപ്പിച്ചടുപ്പിച്ച്.....

പെട്ടെന്ന് അവള്‍ വിഷയം മാറ്റി, രേഖയിലേക്കു വന്നു. വിശേഷങ്ങളെല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞു, ഇനി വരുമ്പോള്‍ മൂന്നാളും കൂടി വരണമെന്നു പറഞ്ഞുവെച്ചു. മൊബൈലില്‍ മെയില്‍ ഐഡി നോട്ടുചെയ്തു വച്ചു.

'ഞാന്‍ ഫേസ് ബുക്കിലില്ല ചേച്ചീ. ഞങ്ങളുടെ ഫേസായിരുന്നല്ലോ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്‌നം'  അവള്‍ ചിരിച്ചു, പക്ഷേ രേഖയ്ക്ക് അത് തീരെ ആസ്വദിക്കാനായില്ല.

എന്ത്, എങ്ങനെ എന്നെല്ലാം രേഖയുടെ മുഖത്തെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ദേവിക വായിച്ചെടുത്തുവെന്നു തോന്നി; കാരണം, ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഭൂതകാലത്തിലേക്കുള്ള വാതില്‍ നീരസമേതുമില്ലാതെ തുറക്കാന്‍ അവള്‍ തയ്യാറായി.

ദേവികയുടെ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞതോടെയാണ് പ്രശ്‌നങ്ങളുടെ തുടക്കം. ഓടിച്ചാടി നടന്നിരുന്ന ആന്റി ഒരു നാള്‍ ഉറക്കമുണര്‍ന്നില്ല. ആ കുടുംബത്തിന്റെ തകര്‍ച്ച തുടങ്ങിയതവിടെയാണ്.

'പപ്പാ തകര്‍ന്നു പോയി ചേച്ചി, പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി കഴിഞ്ഞു കൂടുകയായിരുന്നു. ലതികേച്ചിക്ക് ഒരു പാട് കല്യാണം ആലോചിച്ചു. ഒന്നും നടന്നില്ല, കണ്ടവര്‍ക്കൊന്നും ചേച്ചിയെ പിടിച്ചില്ല. ചേച്ചിയെ ഏതെങ്കിലും വക്കീലിന്റെ ജൂനിയറാക്കാനും പപ്പാ ശ്രമിച്ചു. അതും നടന്നില്ല. ഇനി എങ്ങോട്ടുമില്ല എന്ന് ചേച്ചിയും പറയാന്‍ തുടങ്ങി. രാധിക എം.എസ്സി പഠിത്തവും ഉപേക്ഷിച്ചു. മമ്മ മരിച്ച് ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോ പപ്പയും പോയി. ഹാര്‍ട്ട് അറ്റാക്ക്.  '

അവള്‍ മൗനത്തിലേക്കു വീണു, ആ കാലമെല്ലാം ഒന്നുകൂടി ജീവിക്കുകയായിരുന്നിരിക്കണം മനസ്സില്‍.

ലതികയും പിന്നാലെ രാധികയും കുറേശ്ശെയായി മാനസികരോഗികളാകുകയായിരുന്നു. ദേവികയും ഏറെക്കുറെ അങ്ങനെ തന്നെ, എന്നാലും ചേച്ചിമാരേക്കാള്‍ ഭേദം, അത്ര മാത്രം. സഹായിക്കാന്‍ വന്നവരെ എല്ലാം ഓടിച്ചു. എല്ലാവരേയും ഭയമായിരുന്നു. അവരുടെ പണം മോഷ്ടിക്കാന്‍ വരുന്നതാണെന്നൊരു തോന്നലായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ പപ്പാ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ ആരും വരാത്തതെന്തേ എന്നായിരുന്നു ലതികേച്ചി കണ്ടുപിടിച്ച ന്യായം. ഈ ചേച്ചി മാത്രം വരും, പക്ഷേ കിടക്കാനൊന്നും സമ്മതിക്കില്ല, പല വട്ടം വഴക്കുണ്ടാക്കി ലതിക അവരെ ഓടിച്ചതാണ്. അവര്‍ പക്ഷേ രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും വരും, അത്യാവശ്യം സാധനം വാങ്ങിത്തരും, അങ്ങനെ...

'കല്ലോത്തുകാരന്‍?  ' ചോദിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ ഇപ്പോഴും ക്രോണിക് ബാച്ചിലറായി തുടരുകയാണ്.

'അയ്യോ, പാവം, അയാള്‍ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല, ലതികേച്ചി വെറുതേ സങ്കല്‍പ്പിച്ച് ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. അയാള്‍ പിന്നെ വന്നിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് കണ്ടു പരിചയം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു ചേച്ചിയെ. എങ്കിലും പത്രത്തില്‍ വന്നതുകൊണ്ട് അന്വേഷിച്ചു വന്നതായിരുന്നു.'

'ലതികേച്ചീടെ ആഗ്രഹം കൊണ്ട് പപ്പാ പണ്ട്, അയാളുടെ അടുത്ത് പോയിരുന്നതാണ്. പക്ഷേ അയാള്‍ക്ക് ഇതല്ല, ഒരു വിവാഹത്തിനും താത്പര്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അയാളുടെ വഴിയല്ല കുടുംബജീവിതം എന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞതാണ്  അന്ന് .' രാധിക പറയുന്നത് കേട്ട് അന്തം വിട്ടിരിക്കയായിരുന്നു രേഖ. മനസ്സിന്റെ ഓരോരോ മായക്കളികള്‍! അത് നമ്മെ എവിടെയാണ് കൊണ്ടെത്തിക്കുക. മനസ്സ് ഒരു നൂല്‍പ്പാലത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ്, എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ഇപ്പുറം മറിയാം, ' ഡോക്ടര്‍ ' നാടകത്തിലെ നഴ്‌സിന്റെ ആവര്‍ത്തിച്ചുള്ള  ഡയലോഗ്, മനസ്സില്‍ പണ്ടേ പതിഞ്ഞതാണ്. അതിപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മവന്നു. എത്ര ശരി ! മാനസികരോഗികളെന്നു മുദ്ര കുത്തപ്പെട്ടവരുടേയും സ്വബോധമുണ്ടെന്ന് അഹങ്കരിക്കുന്നവരുടേയും ഇടയ്ക്കുള്ളത് വെറും ഒരു നൂല്‍പ്പാലം മാത്രം, എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും ആരു  വേണമെങ്കിലും മറുകണ്ടം ചാടിയെന്നു വരാം!

വനിതാമന്ദിരത്തില്‍ ആക്കാനും കൗണ്‍സിലിംഗിനും മറ്റും മാത്യു ജോണും കൂടി മുന്‍കയ്യെടുത്തു സഹായിച്ചു. കൗണ്‍സിലിംഗ് ദേവികയ്ക്ക് ഉപകാരപ്പെട്ടു. പക്ഷേ രാധികയ്ക്ക് ഒരു വ്യത്യാസവുമണ്ടായില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, വീട്ടില്‍ തിരിച്ചു പോകണമെന്ന് വാശി പിടിക്കയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി, പിന്നെ സഹായി ചേച്ചി കൂടി വന്ന് കൂടെ താമസിച്ചു. പക്ഷേ ഇതൊന്നിനും രാധികയെ രക്ഷിക്കാനായില്ല. കൈവിട്ടുപോയ മനസ്സുമായി തന്നെ അവള്‍ ഈ ലോകം വെടിഞ്ഞു.

'ദേവിക ജോലിക്കൊന്നും പോകുന്നില്ലേ? ' പണത്തിനു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നറിയാം, എന്നാലും അതല്ലല്ലോ. ജോലി പണത്തിനു വേണ്ടി മാത്രമല്ലല്ലോ.

'ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് ചേച്ചി. ' കല്യാണം? കുടുംബം? ചോദിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും അടുത്ത ഭാഗം വന്നു.
'ചേച്ചിക്കു കേള്‍ക്കണോ, എന്റെ കല്യാണം തീരുമാനിച്ചു. '
'ഗുഡ്, നന്നായി. '
'യു. എസിലാണ്. പത്രത്തില്‍ വാര്‍ത്ത വന്നത് വലിയ വിഷമമുണ്ടാക്കിയതാണ്. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടു കിട്ടിയ ഗുണമാണ് എന്റെ കല്യാണം. പീറ്റര്‍, ആംഗ്ലോ ഇന്‍ഡ്യനാണ് . അവര്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്താണ് വാര്‍ത്ത വന്നത്. അങ്ങനെ അന്വേഷിച്ചു വന്നു.'

'സിംപതി ? ' എങ്കില്‍ അപകടമാണു കുഞ്ഞേ, മനസ്സു പറഞ്ഞു. ഭീമമായ സ്വത്തുവകകളുടെ ഏകാവകാശിയാണ് ദേവിക ഇപ്പോള്‍. അതെല്ലാം കൈക്കലാക്കാന്‍?

'ഒട്ടുമേ അല്ല ചേച്ചി. ഞങ്ങള്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത് കാപ്പിരി ഫാമിലി എന്നല്ലേ? അതേ പോലെ പീറ്റര്‍ ഒരു മങ്കി ഫാമിലിയില്‍ നിന്നാണ്. ' മങ്കി ഫാമിലി, രേഖയ്ക്കു കേട്ടു പരിചയം തോന്നി. പീറ്റര്‍?

'അവര്‍ മലേഷ്യയിലായിരുന്നു. ഇവിടെ വന്ന് സെറ്റില്‍ ചെയ്തതാണ്. കുറച്ചു കാലം മുമ്പ് അവര്‍ യുഎസിനു പോയി. ' ഓ, മനസ്സിലായി, രേഖയുടെ കസിന്റെ ഒപ്പം പഠിച്ചതാണ്, അക്കാലത്ത് ആ ചേട്ടനൊപ്പം വീട്ടിലും വന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരു മംഗോളിയന്‍ ലുക്കായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക്. കുറ്റിത്തലമുടിയും. ദൈവമേ, എന്തെല്ലാം യാദൃശ്ചികത്വങ്ങള്‍!

പത്രത്തില്‍ വായിച്ചറിഞ്ഞ് വനിതാമന്ദിരത്തില്‍ എത്തിയതായിരുന്നു അയാള്‍. ആദ്യം വന്നപ്പോള്‍ ദേവിക കാണാന്‍ കൂടി തയ്യാറായില്ല. പിന്നെ വീട്ടിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞും അയാള്‍ വന്നു. നല്ല സൈക്കോളജിസ്റ്റിനെ ഏര്‍പ്പാടു ചെയ്തതു, ബ്യൂട്ടീഷ്യനെ വച്ചു. പിന്നെ വീട്ടില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വാങ്ങി വച്ച്, പഠിപ്പിക്കാന്‍ ആളിനെ നിയോഗിച്ച്...വളരെ പെട്ടെന്ന് ദേവികയക്ക് പുതു ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറാനുള്ള വഴി അയാള്‍ ഒരുക്കി. പീറ്ററിനു സ്തുതി, സന്മനസ്സുള്ള ദേവികയ്ക്കു സമാധാനം!

അതു വരട്ടെ, അതാണ് ഇവള്‍ക്ക് കറുപ്പു നിറം തീരെ കുറഞ്ഞത്. നന്നായി ഹെയര്‍സ്റ്റൈലിംഗ് ചെയ്ത്, നിറവും വന്നപ്പോള്‍ പഴയ ദേവികയേയല്ല! ആത്മവിശ്വാസവും കൈവന്നിട്ടുണ്ട്. ലുക്ക്‌സ് എന്ന കോംപ്ലക്‌സില്‍ നിന്ന് അവള്‍ക്ക് എന്നേക്കുമായി മോചനം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

'പണ്ടേ ഈ വക ട്രീറ്റ്‌മെന്റ്‌സ്, ഐ മീന്‍ ബ്യൂട്ടി ട്രീറ്റ്‌മെന്റ്‌സ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെ ചേച്ചിമാര്‍ക്ക് ഈ ഗതി വരില്ലായിരുന്നു, ചേച്ചി. കളര്‍ ക്ലിനിക്കിലും സൈ്മല്‍ ക്ലിനിക്കിലും എല്ലാം പോകാമായിരുന്നു. പല്ലു താഴ്ന്നിരിക്കുന്ന, ഇരുനിറക്കാരി രാധികേച്ചിയെ ഒന്നു സങ്കല്‍പ്പിച്ചു നോക്കിയേ.' രണ്ടുപേരും അല്‍പ്പനേരം മൗനം ഭജിച്ചു. അവള്‍ പറഞ്ഞതു ശരിയാണ്, ആ രണ്ടു പ്രശ്‌നവും ശരിയാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ രാധികയുടെ ജീവിതഗതി തന്നെ ചിലപ്പോള്‍ മാറിപ്പോകുമായിരുന്നു.

'ചേച്ചിക്കു കേള്‍ക്കണോ, പീറ്ററും കോസ്‌മെറ്റിക് സര്‍ജറി ചെയ്തതാണ്, അങ്ങനെ ദൈവം തന്ന മങ്കി ലുക്ക് സര്‍ജനങ്ങു മാറ്റി.' അവള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ദൈവമോ, സര്‍ജനോ ആരോ ആകട്ടെ, ഒരാളെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുത്തിയല്ലോ. തീഷ്ണമായ അപകര്‍ഷതാബോധത്തിനടിപ്പെട്ട്് പൊലിഞ്ഞത് രണ്ടു ജീവനല്ലേ?

തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ വടക്കന്‍പാട്ടായിരുന്നു മനസ്സില്‍. ' കൊണ്ടു നടന്നതും നീയേ ചാപ്പാ, കൊണ്ടുക്കൊടുത്തതും നീയേ ചാപ്പാ....'  പാവം പിടിച്ച രണ്ടു ജന്മങ്ങളെ ദൈവം വല്ലാതങ്ങു ശിക്ഷിച്ചു, അതേ ദൈവം ഒരാളെ പൊക്കിയെടുത്തു ജീവിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, ചിത്രം....വിചിത്രം! അതെന്താ അങ്ങനെ? ആവോ, ആര്‍ക്കറിവൂ?









     










Sunday, August 04, 2013

മണി ട്രാപ്പ് !

                             
                     

'രാധേ, ഇത്ര സംഭാരം ഇങ്ങു കൊണ്ടായോ.....'

ഞായറാഴ്ച്ചയുടെ ഉച്ചമയക്കത്തിലേക്ക് ലീലേച്ചി വന്നു കയറി. തിണ്ണയിലിരുന്ന്,  ചൂടു താങ്ങാന്‍ വയ്യല്ലോ എന്ന് മേല്‍മുണ്ടെടുത്തു വീശാനും തുടങ്ങി.  ലീലേച്ചിയും രാധയും വളരെ അടുപ്പമാണ്.

ലീലേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് രാജന്‍ വരാന്തയിലേക്കിറങ്ങി വന്നു, ഒപ്പം സംഭാരവുമായി രാധയും.

'ങ്ഹാ, നീ ഇവിടുണ്ടാരുന്നോ' സംഭാരം വാങ്ങി അവര്‍ ലോഹ്യം ചോദിച്ചു.

'ഞാനിപ്പം ചന്ദ്രപ്പുര വീട്ടീന്നാ..' ദാഹം ശമിപ്പിച്ച് അവര്‍ പറഞ്ഞു. ചന്ദ്രപ്പുര എന്നു കേട്ടതും രാജന്‍ കാതു കൂര്‍പ്പിച്ചു. അയാള്‍ക്കു ജീവിതത്തില്‍ ആകെ കടപ്പാടുള്ളത് അവിടുത്തെ ജാനകിച്ചേച്ചിയോടു മാത്രമാണ്.

'അവര്‍ അമ്മേം മോളും വഴക്കാ.' ഹൂ, ഹൂ എന്നു ശബ്ദം കേള്‍പ്പിച്ച് വീശിക്കൊണ്ട് അവര്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. 'മോള്‍ക്കു കൊടുക്കാംന്നു പറഞ്ഞ സ്ഥലം ജാനകിച്ചേച്ചി വില്‍ക്കാന്‍ പോണേ്രത! അവള്‍ക്കു വേണോങ്കില്‍ വില കുറച്ചു തരാംന്നു അമ്മ പറഞ്ഞു പോലും. മോളെന്നു വച്ചാല്‍ ജീവനാരുന്നു അവര്‍ക്ക്, അസുഖക്കാരി ആയിരുന്നില്ലേ കാര്‍ത്തിക? അവളെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുക്കാന്‍ ചില്ലറയൊന്നുമല്ല അവര്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടത്. '

'എന്നിട്ടെന്താ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെ? 'രാധയ്ക്കായിരുന്നു സംശയം.

'ചേച്ചിക്കത്രേം സഹിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്തത് വല്ലോം അവര് ഒപ്പിച്ചാരിക്കും. പക്ഷേ കാര്‍ത്തിക പറയുന്നത് സ്ഥലം വേണ്ടെന്ന് അപ്പോഴേ  അമ്മയെ അറിയിച്ചു എന്നാണ്.'

ഒന്നു നിര്‍ത്തി അവര്‍ വിശദാംശം പറഞ്ഞു.

' റോഡൊഴികെ ചുറ്റും കാര്‍ത്തികയ്ക്ക് നേരത്തേ കൊടുത്ത സ്ഥലാത്രേ. അതിന്റെ നടുക്ക് കിടക്കുന്ന ഇത്തിരി സ്ഥലം വേറേ ആരു വാങ്ങാന്‍, ഇതൊക്കെ അവളെ വിരട്ടാനുള്ള അമ്മയുടെ അടവാണ് പോലും. ഒന്നു കാണാല്ലോ ആരു വാങ്ങുംന്ന് എന്നാണ് അവള്‍ പറഞ്ഞത്. എന്തായാലും അമ്മയ്ക്ക് കാശുകൊടുത്ത് അതു  വാങ്ങുന്ന പ്രശ്‌നമേയില്ല എന്ന് കാര്‍ത്തിക ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. വല്യ വീടുകളിലെ ഓരോരോ കാര്യം! ' പിന്നെ കാണാം രാധേ എന്ന് അവര്‍ എഴുന്നേറ്റ് വീശി വീശി നടന്നു പോയി.

രാജന് ബന്ധുക്കളാരും തന്നെയില്ല. പത്തില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മൂമ്മയും മരിച്ചതോടെ അയാള്‍ തീര്‍ത്തും അനാഥനായി. അതോടെ സ്‌കൂളില്‍ പോക്കു കുറച്ച്  പണിക്കിറങ്ങി. പത്തിലെ പഠനാവധിക്ക് ചെക്കന്‍ ചന്ദ്രപ്പുരവീട്ടില്‍ പാക്കു പറിക്കാന്‍ പോയിരിക്കുന്നു! ജാനകിച്ചേച്ചി വഴക്കു പറഞ്ഞ് ബുക്കും പുസ്തകവും വരുത്തിച്ച് അവനെ നിര്‍ബന്ധമായി പഠിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. വീട്ടില്‍ നിന്ന് തന്നെ ഭക്ഷണവും നല്‍കി. അങ്ങനെ പരീക്ഷ എഴുതി. ചോദ്യപേപ്പര്‍ പകര്‍ത്തി എഴുതിയാല്‍ ജയിക്കുന്ന കാലമൊന്നും അല്ലായിരുന്നു, എന്നിട്ടും രാജന്‍ ഭേദപ്പെട്ട മാര്‍ക്കോടെ പാസ്സായി. കണക്കിനായിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക്! പയ്യനു ബുദ്ധിയുണ്ട്, അവര്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ  തുടര്‍ന്നു പഠിക്കാന്‍ അവന്‍ കൂട്ടാക്കണ്ടേ?

രാധ എം.എയ്ക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലത്തായിരുന്നു അവരിരുവരേയും പ്രണയക്കാറ്റ് തഴുകിയത്. രാധയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ആ മന്ദമാരുതന്‍ പ്രതിഷേധക്കൊടുങ്കാറ്റായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ശക്തിയില്‍ പക്ഷേ പ്രണയം കടപുഴകി വീണില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, അതു വിവാഹത്തില്‍ സാഫല്യം അടയുകയും ചെയ്തു. കടപുഴകി വീണത് രാധയുടെ പഠനവും അവളെ കുറിച്ചുള്ള വീട്ടുകാരുടെ ഉദ്യോഗസ്വപ്‌നവുമായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ രാജന് തീരെ വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു അന്ന്.

മകളെ ചന്ദ്രപ്പുര പോലത്തെ ഒരു വലിയ തറവാട്ടിലേക്കു വേണം കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിടാന്‍, രാജന്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സ്വകാര്യമോഹമാണ് അത്. ഇക്കാല  ത്ത് പെണ്‍കുട്ടി എഞ്ചിനീയറല്ലെങ്കില്‍ നല്ല ബന്ധം കിട്ടിയെന്നു വരില്ല! മാത്രവു മല്ല, സോഫ്‌റ്റ്വേര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിക്കിട്ടിയാല്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ വാരുകയും ആവാം. അതുകൊണ്ട് മോളുടെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പ്രവേശനത്തിനായി സ്വാശ്രയക്കാര്‍ക്കു കാശു കുറേ  വായ്ക്കരി ഇട്ടു അയാള്‍. പക്ഷേ അന്നുമുതല്‍ അയാള്‍ അതീവ ദുഃഖിതനാണ്. 2 രൂപാ ചെലവാക്കിയാല്‍ 4 രൂപാ ഉണ്ടാക്കണം, അതാണ് രാജന്റെ തത്വശാസ്ത്രം.

പത്തില്‍ പഠിത്തം നിര്‍ത്തിയെങ്കിലും ഒരു മാത്ര കളയാതെ രാജന്‍ അദ്ധ്വാനിച്ചിരുന്നു. കൂലിപ്പണി, തടിപ്പണി, റബര്‍ വെട്ട് ,പ്ലംബിംഗ്, വയറിംഗ്, അങ്ങനെ പകലന്തി ഓടി നടന്നു പണിയോടു പണി. നല്ലവണ്ണം ജോലി ചെയ്യും, ആരുടേയും മേല്‍നോട്ടം ഒന്നും വേണ്ട, നല്ല വണ്ണം കൂലിയും വാങ്ങിക്കും.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു നാള്‍ പുരയിടത്തിന്റെ കോണില്‍ ഒരു ചായിപ്പ് ഉയര്‍ന്നു. രാധയുടെ മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗമനസ്സില്‍ തീ കോരിയിട്ട് രാജന്‍ കള്ളച്ചാരായം വില്‍പ്പന തുടങ്ങി.

'സര്‍ക്കാര്‍ പോലും ആളുകളെ കുടിപ്പിക്കുന്നു, പിന്നാ! നീ വിഷമിക്കാതെ, കുറെ പണം ആകട്ടെ, നിര്‍ത്താം,'  അയാള്‍ രാധയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. ഭര്‍ത്താവു തീരുമാനിച്ചാല്‍ തീരുമാനിച്ചതു തന്നെ എന്ന് രാധ പിന്‍വാങ്ങി. വില്‍പ്പന തടയാന്‍ ബാദ്ധ്യതപ്പെട്ടവര്‍ കാവല്‍ക്കാരായി, നാട്ടുകാരാണെങ്കില്‍ പെരുത്ത് സഹകരണവും! കുറഞ്ഞ നാളിനിടെ രാജന്‍ ചെറുകിട പണക്കാരനായി. കഴുത്തില്‍ കാപ്പിക്കുരു മാലയിട്ടു, ജൂബ ധരിച്ചു, സെന്റു പൂശി.

അടുത്ത സംരംഭം ബ്ലേഡ് ആയിരുന്നു. അപ്പോഴും രാധയുടെ എതിര്‍പ്പ് രാജന്‍ മറികടന്നു. ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് പലര്‍ക്കും മുറിഞ്ഞു, പക്ഷേ രാജന്റെ മടിശ്ശീല കനത്തു. അങ്ങനെ ആത്മവിശ്വാസം വര്‍ദ്ധിച്ചപ്പോഴാണ് റിയല്‍ എസ്‌റ്റേറ്റ് ബിസിനസ്സ് എന്ന എളുപ്പപണവഴി അയാള്‍ക്കായി മോഹവല തീര്‍ത്തത്. വിചാരിച്ചതിലും എളുപ്പം അതും പച്ച തൊട്ടു. ചന്ദ്രപ്പുരയിലെ ചേച്ചി പറഞ്ഞതുപോലെ അയാള്‍ കൂര്‍മ്മബുദ്ധി ആയിരുന്നല്ലോ. തവളക്കുഞ്ഞിനെ നീന്താന്‍ പഠിപ്പിക്കണ്ട എന്നതു പോലെ പണം വരുന്ന വഴി അയാളെ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. വലിയ വീടായി, വലിയ കാറായി...പക്ഷേ തന്നെ ആദ്യം പണക്കാരനാക്കിയ ചാരായവും ബ്ലേഡും ഒന്നും അയാള്‍ നിര്‍ത്തിയില്ല, മൂടു മറക്കരുതല്ലോ.

അങ്ങനെയിരിക്കെ പഞ്ചായത്തുകളില്‍ വനിതാ സംവരണം വന്നു. പഞ്ചായത്തില്‍ വന്നു കുമിയുന്ന ഫണ്ട് ചില്ലറ വല്ലതുമാണോ? ഇടറോഡുകള്‍, മണ്ണൊലിപ്പു തടയാന്‍ ഇടക്കയ്യാലകള്‍, പുഴയ്ക്ക് കയ്യാല കെട്ടല്‍... ഇടറോഡുകളേക്കാള്‍ ആ ഗ്രാമത്തിന് ആവശ്യം വേനലില്‍ കുടിവെള്ളം, പിന്നെ ആശുപത്രി വികസനം തുടങ്ങിയവയാണ്. പക്ഷേ ഓരോന്നിനും ഫണ്ടുകള്‍ അനുവദിക്കുന്നത് ഓരോരുത്തരല്ലേ, കേന്ദ്രം, സംസ്ഥാനം അങ്ങനെയങ്ങനെ. ഗ്രാമത്തിന്റെ മൊത്തം ആവശ്യം നോക്കി ഫണ്ടുകള്‍ ഏകോപ്പിപ്പിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ഒന്നും നിലവില്‍ ഇല്ലല്ലോ.

ദീര്‍ഘവീക്ഷണമുള്ളവനായിരുന്നു രാജന്‍. സന്ദര്‍ഭത്തിനൊത്തുയര്‍ന്ന് ഭാര്യ രാധയെ നിര്‍ബന്ധിച്ച് ഇലക്ഷനു നിര്‍ത്തി, പുഷ്പം പോലങ്ങു ജയിപ്പിച്ചെടുത്തു. രാധ പ്രസിഡണ്ടുമായി! നാട്ടില്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും റോഡുകള്‍ വെട്ടി, റോഡ് കോണ്‍ട്രാക്ടര്‍ അയാള്‍ തന്നെ. അയാളുടെ ഖജനാവ് നിറഞ്ഞു വന്നു. മറ്റു ബിസിനസ്സുകളൊന്നും അപ്പോഴും വേണ്ടെന്ന് വച്ചില്ല. ഭരണം മാറിയാല്‍ പഞ്ചായത്ത് ഫണ്ടില്‍ കണ്ണു വച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അയാള്‍ക്ക് അറിയാം.

ഒന്നാലോചിച്ചാല്‍ പണമുണ്ടാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം  വലിയ പഠിപ്പുകാരേക്കാളും ഭംഗിയായി അയാള്‍ നിറവേറുന്നുണ്ട്, വലിയ പഠിപ്പിനെല്ലാം മിയ്ക്കവരും പോകുന്നത്, രാജ്യസേവനം ചെയ്യാനും വിവരം വയ്ക്കാനും നന്മയുടെ വഴിയിലൂടെ ചരിക്കാനും  ഒന്നുമല്ലല്ലോ, പണം, ഇനിയും പണം, അതിനല്ലേ? ബുദ്ധിയുള്ളവന്റെ കയ്യിലേക്ക് ബുദ്ധിയില്ലാത്തവന്റെ പണം വന്നു ചേരുന്നത് നാട്ടുനടപ്പുമല്ലേ? ദോഷം പറയരുതല്ലോ, ഗാന്ധിജിയെ രാജനു വളരെ സ്‌നേഹവും ബഹുമാനവും ആയിരുന്നു.  ഗാന്ധിജിയുടെ തലയുള്ള നോട്ടുകള്‍ ഭക്ത്യാദരപൂര്‍വ്വം കണ്ണില്‍ അണച്ചാണ് ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങിയിരുന്നത്!

ഭര്‍ത്താവ് പുതുപണവഴികള്‍ തേടി പിടികിട്ടാ ദൂരത്തേക്കു പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ രാധയുടെ ലോകം മകളിലേക്കു ചുരുങ്ങി. ജീവിതം തുടരാനുള്ള ഒരു പിടിവള്ളി!

രാജന് ഇപ്പോള്‍ ചിന്ത ഒന്നേയുള്ളു. കോളേജുകാര്‍ക്ക് കൊടുത്ത പൈസ ഉടനേ വസൂലാക്കണം. റിസഷന്‍ എന്നോ മറ്റോ ഓരോന്നു പറഞ്ഞ് വസ്തുവില്‍പ്പന ഈയിടെ വേണ്ട പോലങ്ങു നടക്കുന്നില്ല. രാധയുടെ പ്രസിഡണ്ടു കാലാവധിയും തീര്‍ന്നു. ആധി കയറി അയാള്‍ക്ക് ഉറങ്ങാനായില്ല.

തൊട്ടടുത്ത് രാധ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കു കലി വന്നു, പോത്ത്, ഒന്നും അറിയണ്ടല്ലോ, ചോര നീരാക്കുന്നത് ഞാനല്ലേ. ഉറങ്ങാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നപ്പോള്‍ പെട്ടന്നാണ് അയാളുടെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് ലീലേച്ചിയുടെ വര്‍ത്തമാനം ഇരച്ചു കയറി വന്നത്.

'എടീ, ഒന്നുണര്‍ന്നേ, ജാനകിച്ചേച്ചി സ്ഥലം വില്‍ക്കുന്നൂന്നല്ലേ ലീലേച്ചി പറഞ്ഞത് ?'പാതിരാത്രിക്ക് അയാള്‍ ഭാര്യയെ ഉണര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു.

'ആവോ,' ഉറക്കച്ചടവില്‍ രാധ മൊഴിഞ്ഞു, 'കിടന്നുറങ്ങാന്‍ നോക്ക്.' അവള്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങി. അയാള്‍ എവിടെ ഉറങ്ങാന്‍? മനസ്സില്‍ കൂട്ടലും കിഴിയ്ക്കലും തന്നെ. നേരം വെളുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും പ്ലാനും പദ്ധതിയും തയ്യാറായി. ചെയ്യേണ്ട ജോലികള്‍ മനസ്സില്‍ അക്കമിട്ട് ഉറപ്പിച്ചു.

രാവിലെ അമ്പലത്തില്‍ പോയി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പിന്നെ നേരേ ജാനകിച്ചേച്ചിയുടെ സ്ഥലത്തെത്തി. നോട്ടക്കാരന്‍ ബാലനെ പാട്ടിലാക്കണം. സാധുവാണ് അയാള്‍, പക്ഷേ ചാരായം പരമ ദൗര്‍ബല്യം. സിറ്റിയില്‍ താമസിക്കുന്ന ജാനകിച്ചേച്ചിയെ ബാലന്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്യണം, സ്ഥലം കൊടുക്കുമോന്നു ചോദിക്കണം. ആവശ്യം കേട്ടതും ബാലന്‍ ഞെട്ടി, പറ്റില്ലെന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. രാജന്‍ വിടുമോ, പതിയെ പതിയെ വാഗ്ദാന പെരുമഴ തുടങ്ങി. നടന്നാല്‍ 1 % കമ്മീഷന്‍, പോരാതെ ഇപ്പോള്‍ ഒരു മാസത്തേക്ക് ചാരായം ഫ്രീ! കമ്മീഷന്‍ വരുമ്പോള്‍ വര്‍ഷം മുഴ്വോന്‍ സുഖമായി കുടിക്കാന്‍ കിട്ടും എന്നോര്‍ത്തതും ആ പാവത്തിനു പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനായില്ല. കമ്മീഷന്‍ കൊടുത്താലെന്താ, അതു മുഴുവന്‍ ചാരായക്കാശായി തന്റെ കയ്യിലേക്കു തന്നെ പോരുമല്ലോ, രാജനും മനസ്സില്‍ കണുക്കുകൂട്ടി. അട്ടക്കണ്ണുള്ളവന്‍ എന്ന് നാട്ടുകാര്‍ പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല.

ബാലന്‍ പേടിച്ചു വിറച്ച് വിളിച്ചു, രാജന്‍ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്. 'വില്‍ക്കുന്നവെന്ന് ആരു പറഞ്ഞു,'  ജാനകിച്ചേച്ചി അയാളെ ചാടിച്ചു ഫോണ്‍ വയ്പ്പിച്ചു.

'താന്‍ പേടിക്കാതെ,' ബാലനെ അയാള്‍ സമാധാനപ്പിച്ചു. ജാനകിച്ചേച്ചി ഇന്നു മുതല്‍ മകള്‍ അവരോടു ചെയ്ത ദ്രോഹങ്ങള്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങും, രാജന്‍ കണക്കുകൂട്ടി, പിഴയ്ക്കാത്ത കണക്കുകള്‍!

വീണ്ടും പല പ്രാവശ്യം ബാലനെ കൊണ്ടു വിളിപ്പിച്ചു. പിന്നെ തന്നത്താന്‍ വിളിച്ചു, നാട്ടില്‍ നിലവിലുള്ളതിന്റെ മൂന്നിരട്ടി വില പറഞ്ഞു. അവസാനം അയാള്‍ ജയിച്ചു. മോള്‍ക്കു വേണോ എന്നൊന്നു ചോദിച്ചിട്ടു പറയാം എന്നായി അവര്‍. ബുദ്ധിയുണ്ടെങ്കില്‍ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് മോള്‍ വാങ്ങും, പക്ഷേ  ലീലേച്ചി പറഞ്ഞതു വച്ച് നോക്കിയാല്‍ വേണ്ടെന്ന് വാശി പിടിക്കാനേ തരമുള്ളു. ഭാഗ്യം പരീക്ഷിക്ക തന്നെ. 'ദേവീ, അതിനു വേണ്ടെന്നു വാശി പിടിക്കാന്‍ തോന്നണേ, ' അയാള്‍ മനമുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പരമരഹസ്യമായിട്ടായിരുന്നു കരുനീക്കങ്ങള്‍. രാധയോ ലീലേച്ചിയോ അറിഞ്ഞാല്‍ പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും, ലീലേച്ചി കാര്‍ത്തികയോടു പറയും. മകള്‍ പോയി കാലില്‍ വീണാല്‍ അമ്മയുടെ മനസ്സ് അലിയും, തീര്‍ച്ച. അതൊന്നും നടക്കാന്‍ പാടില്ല.

അയാളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന ദേവി കേട്ടു, സ്ഥലത്തിന് വിലയുറപ്പിച്ചു. അടുത്ത പടിയായി അയാള്‍ കാര്‍ത്തികയുടെ വീടെത്തി. കളി കാര്യമാകുന്നതറിഞ്ഞ് അവള്‍ ഞെട്ടി, പൊട്ടിത്തെറിച്ചു, പിന്നെ കരഞ്ഞു, എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് സമാധാനമാകുന്നതു വരെ രാജന്‍ കാത്തു. ജാനകിച്ചേച്ചിയോടുള്ള കടപ്പാടും അവര്‍ ഒരാവശ്യം പറഞ്ഞാല്‍  നിരാകരിക്കാന്‍ തനിക്കു പറ്റില്ല എന്നും രാജന്‍ വിനയാന്വിതനായി തന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ബോധിപ്പിച്ചു. കാര്‍ത്തികയ്ക്ക് അമ്മയോടുള്ള കോപം ഇരട്ടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ അയാള്‍ വിജയിച്ചു. നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടെങ്കിലേ മറ്റാര്‍ക്കും കൊടുക്കൂ, രാജന്‍ മാന്യനായി.

ഭര്‍ത്താവു എത്ര അനുനയം പറഞ്ഞിട്ടും വേണ്ട എന്ന ഒറ്റപ്പിടി തന്നെ കാര്‍ത്തിക. അപ്പോള്‍ സ്ഥലം വാങ്ങാതെയുള്ള പ്രശ്‌ന പരിഹാര ചര്‍ച്ചകളായി. അവര്‍ക്കു പറ്റുന്നത് രാജന് പറ്റില്ല, തിരിച്ചും. 'വേണ്ട, ഇതിന്റെ നടുക്കൂടെ തന്നെ പോകട്ടെ, നമ്മുടെ വഴിയും മതിലും എല്ലാം അടച്ചു കെട്ടട്ടെ, അവര്‍ക്കു തൃപ്തിയാവട്ടെ!' ഉന്മാദിയെപ്പോലെ കാര്‍ത്തിക ചിലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

'അങ്ങനെ വന്നാല്‍ നമുക്ക് വേറേ വഴിയിടാമല്ലോ,' ഭര്‍ത്താവ് ഭാര്യയെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

പിന്നേയും പലവട്ടം രാജന്‍ ചെന്നു, രജിസ്ടര്‍ ചെയ്യും മുമ്പാണെങ്കില്‍ നാമമാത്ര ലാഭമെടുത്ത് സ്ഥലം വിട്ടു കൊടുക്കാന്‍ അയാള്‍ തയ്യാര്‍. കാരണം കാര്‍ത്തികയുടെ സങ്കടം അയാള്‍ക്കു സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല! രജിസ്‌ട്രേഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നടക്കില്ല. രാജന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതു പോലെ കാര്‍ത്തിക വീണ്ടും മുട്ടാപ്പോക്കു തന്നെ. ഹോ, പമ്പര വിഡ്ഢി, അയാള്‍ മനസാ ചിരിച്ചു. ഇങ്ങനെയുള്ള വിഡ്ഢികളെ ഇനിയും കാട്ടിത്തരണേ ദേവീ!

രജിസ്‌ട്രേഷന്‍ കഴിഞ്ഞു. രാജന്‍  വീണ്ടും അവിടെയെത്തി. കൂടെ സ്ഥലം നോക്കാനായി കാസീമും.

'സ്ഥലം നോക്കാന്‍ വന്നതാണ്, ' രാജന്‍ വിനയപൂര്‍വ്വം അറിയിച്ചു.

കാസീം സ്ഥലം വിശദമായി ചുറ്റിക്കണ്ടു. സംശയങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു.

'എന്നാപ്പിന്നെ ചന്ദ്രപ്പുര വീടിന് ഞാന്‍ അയലോക്കമാകാം. പക്ഷേങ്കി നിങ്ങളു തന്നെ കയ്യാല കെട്ടിത്തരണം രാജന്‍. ഇവരുടെ മതിലും വഴീമൊക്കെ അടച്ചു കെട്ടണ്ടേ. എനിക്കിനി ഇവരോടു പടയൊന്നും വയ്യ.'

രാജന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട ഭാഗം ആര്‍ക്കും സംശയം തോന്നാത്തവണ്ണം വിദഗ്ധമായി അഭിനയിച്ച് കാശു വാങ്ങി കാസീം പോയി. ബ്ലേഡു പണം പിരിക്കാനും ഇതുപോലെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും രാജന്‍ വിളിക്കാറുണ്ട് കാസീമിനെ. കാശു കൊടുത്താല്‍ മതി, എന്തിനും തയ്യാര്‍! ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ രാജന്റെ ബിസിനസ്സ് പാര്‍ട്ട്ണര്‍, അന്നാട്ടുകാരനല്ല താനും.

വരാന്‍ പോകുന്ന നാണക്കേടും ബുദ്ധിമുട്ടും ഓര്‍ത്ത് ഉരുകാന്‍ കാര്‍ത്തികയ്ക്ക് അവസരം കൊടുത്ത് രാജന്‍ പിന്‍വാങ്ങി. രണ്ടു നാള്‍ കഴിഞ്ഞു.

'നാളെ കയ്യാല കെട്ടുകയാണ്, ലൈന്‍ പിടിക്കുമ്പോള്‍ അതിരു നോക്കി ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടോണേ, '

രാജന്‍  തൊടുത്ത ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തില്‍ കാര്‍ത്തികയുടെ പൊട്ടവാശി അലിഞ്ഞു. വന്‍ വില പേശലിന്റെ ഒടുക്കം രാജന് മൂന്നു ലക്ഷം രൂപാ ലാഭം വരും വിധം കച്ചവടം ഉറച്ചു. വെറും ഒരാഴ്ച്ച, ഒരു കൈ മറിഞ്ഞ് സ്ഥലം കാര്‍ത്തികയുടെ പേരിലായി. വെറും ഒരു മാസം, ചുമ്മാ മൂന്നു ലക്ഷം രൂപാ രാജന്റെ കീശയിലേക്കു പോന്നു. അയാള്‍ക്ക് തന്റെ ബുദ്ധിയില്‍ അഭിമാനം തോന്നി.

'കാര്‍ത്തിക വാങ്ങാതിരുന്നെങ്കിലോ?'രാധ വിവരമറിഞ്ഞ് അന്തിച്ചു പോയി.

 'വാങ്ങാതെവിടെ പോകാനെടീ? അവരു തന്നെ വാങ്ങുംന്ന് എനിക്ക് നല്ല ഉറപ്പാരുന്നു. അതല്ലേ കളിച്ചത്? എന്റെ കണക്കൊന്നും പിഴയ്ക്കില്ലെടീ മോളേ!' അയാളുടെ മുഖം അഭിമാനജൃംഭിതമായി.

'ജാനകിച്ചേച്ചിയോടു കടപ്പാടു പറഞ്ഞിട്ട്....?' രാധയ്ക്ക് സംശയം തീര്‍ന്നില്ല.

'അതല്ലേ അവര്‍ക്കൊരാവശ്യം വന്നപ്പോ ഞാന്‍ കേട്ടറിഞ്ഞു സഹായിച്ചത്. അഞ്ചു പൈസ അവരോടു കമ്മീഷന്‍ വാങ്ങിച്ചോ ഞാന്‍?' അയാള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അമ്മയുടേയും മോളുടേയും വഴക്കു വിറ്റു കാശാക്കിയതിന്റെ സന്തോഷം! ഒരു നിര്‍ദ്ദോഷ നാട്ടുവര്‍ത്തമാനം ലക്ഷങ്ങളുടെ വരവുവഴിയാക്കിയതിന്റെ ആഹ്ലാദം! കാര്‍ത്തിക അമ്മയുമായുള്ള വഴക്ക് ലീലേച്ചിയോട് വിസ്തരിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍,   ലീലേച്ചി അത് ഇവിടെ പറയാതിരുന്നെങ്കില്‍........രാധ ആഗ്രഹിച്ചു പോയി. കുറച്ചു നാളായി രാധയുടെ ചിന്തകളില്‍ 'എങ്കിലുകള്‍' നിരന്തര ഘോഷയാത്ര നടത്തുകയാണ് !  

എത്രയോ ദിവസം കൂടി അന്ന് രാജന്‍ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി. പക്ഷേ, രാധ ഉറങ്ങാനാവാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു.

'അയ്യോ, ഒന്നെഴുന്നേറ്റേ, വേഗം വന്നേ,' രാധയുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നത്. മോളുടെ മുറിയില്‍ നിന്നാണ്.

'ഞാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമുള്ളയാള്‍ക്കൊപ്പം പോകുന്നു, അന്വേഷിക്കണ്ട, ' 18 തികയാത്ത മകളുടെ, സംബോധനയും ഉപസംഹാരവുമില്ലാത്ത, കാര്യമാത്രപ്രസക്തമായ കുറിമാനം!

ഒരു നിമിഷത്തെ അങ്കലാപ്പ്, പിന്നെ അയാള്‍ മോളുടെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു, അനക്കമില്ല. നേരേ ഓടി പോലീസ് സ്‌റ്റേഷനിലേക്ക്. ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു, പോലീസിന് വിവരം കിട്ടി. മൈസൂറിലാണ്, വരാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. റഹീം എന്ന പയ്യനൊപ്പമാണ് പോയത്. ഒരു കാസീമിന്റെ മകന്‍!

കാസീമിന്റെ മൂന്നാംകുടിയുടെ വീട്ടില്‍ വച്ചായിരുന്നു സന്ധി സംഭാഷണം. രാധ വരാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും കരച്ചില്‍ മതിയാക്കി അവള്‍ ഏതാണ്ടൊരു നിസ്സംഗത കൈ വരിച്ചിരുന്നു, ഒരാഴ്ച്ചകൊണ്ട്.

'നമ്മളിപ്പം ബന്ധുക്കളുമായി...'   കാസീമിന്റെ  ഇളിഞ്ഞ പുന്നാരം കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല രാജന്‍. മോളെ കണ്ടതും അയാള്‍ക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒന്നിച്ചു വന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിലേതും കയ്യിലേതും ഒന്നും കണ്ടില്ല. അതെല്ലാം വിറ്റു പോലും, പതിനായിരം രൂപാ വാപ്പാ എടുത്തു, ബാക്കി പിള്ളേര്‍ക്കു തന്നെ കൊടുത്തു, അതു വച്ചാണ് ഒരാഴ്ച്ച ചെലവു കഴിഞ്ഞത്. റഹീം ഒരു പാവം പയ്യനാണെന്നു രാജനു തോന്നി. ചരടു വലിച്ചത്  വാപ്പ ആയിരിക്കണം.

വീട്ടില്‍ വരാന്‍ തീരെ താത്പര്യമില്ലായിരുന്നു പെണ്‍കുട്ടിക്ക്. പക്ഷേ 18 തികഞ്ഞിട്ടില്ല, വരുംവരായ്കകള്‍ അക്കമിട്ട് പെണ്‍കിടാവിനെ പോലീസ് അനുനയിപ്പിച്ചു. പോകാം, തുടര്‍ന്നു പഠിക്കയും ചെയ്യും, പക്ഷേ 18 തികഞ്ഞാല്‍ റഹീമിനൊപ്പം വിടണം, ഇതെല്ലാം പോലീസിന്റെ മുമ്പില്‍ വച്ച് അച്ഛനെ കൊണ്ട് എഴുതി ഒപ്പിടുവിച്ചേ രാജന്റെ ഏകമകള്‍ അടങ്ങിയുള്ളു.

കാറില്‍ ഇരുന്ന് മകളുടെ മുഖത്ത് പാളി നോക്കി അയാള്‍. അവിടെ യാതൊരു ചമ്മലുമില്ല, വിഷമവും ഇല്ല! ഇവളോട് ഇനി മിണ്ടുന്ന പ്രശ്‌നമേയില്ല, അയാള്‍ പ്രതിജ്ഞ എടുത്തു. അപ്പോഴാണ് അയാള്‍ അന്ധാളിപ്പോടെ ഓര്‍മ്മിച്ചത്, ഓടി നടപ്പിനിടയില്‍ താന്‍ ഒരിക്കലും അവളോട് ഒന്നും തന്നെ മിണ്ടാറില്ലായിരുന്നുവല്ലോ, അവളുടെ ലോകം എന്നും തനിക്ക് അന്യമായിരുന്നുവല്ലോ! വാരിക്കോരി കൊടുത്ത ആഡംബരങ്ങളൊന്നും അച്ഛന്റെ സ്‌നേഹവായ്പ്പിനെ കുറിച്ച് മകളോട് പറഞ്ഞില്ല.

അവര്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തേണ്ട നേരം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വാതില്‍ക്കല്‍ രാധയുടെ നിര്‍വ്വികാരമുഖം. ഒക്കത്ത് ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുമായി നിറപുഞ്ചിരിയോടെ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ തന്നെ എതിരേറ്റിരുന്ന പഴയ രാധയെ  അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു പോയി. അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

'എന്റെ ദേവീ......' അയാള്‍ മനമുരുകി വിളിച്ചു.



Friday, June 11, 2010

ഇല്ലിനി വിലാപങ്ങള്‍....


'അമ്മേ , ഞാനിതാ എത്തി' എന്ന് ദിയ ഹേമയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പൊന്നു മകള്‍ വന്നതില്‍ സന്തോഷം, വന്നതെന്തിനെന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ സന്താപം, അങ്ങനെ മാറി മാറി വന്നു ഹേമയുടെ മുഖഭാവങ്ങള്‍.

സ്വീകരണമുറിയുടെ ചുവരിലെ സ്വര്‍ണ്ണഫ്രെയിമിനുള്ളിലിരുന്ന് രാജീവ് ഒരേ ചിരി തൂകാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളെ വര്‍ഷം പന്ത്രണ്ടാകുകയാണ്. ഹേമയുടേയും ദിയയുടേയും ജീവിതത്തിന് തൊട്ടടുത്ത്, എന്നാല്‍ എത്രയോ കാതം അകലെ.....

നാളിത്ര കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഹേമയ്ക്ക് രാജീവില്ലാത്ത അവസ്ഥയോട് ഇനിയും പൊരുത്തപ്പെടാനായിട്ടില്ല. അകാലത്തില്‍ മരിക്കുക വഴി ഹേമയോട് എന്തോ വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തു കളഞ്ഞു എന്ന മട്ടാണ്. തനിച്ചാക്കിയിട്ട് സുഖിക്കാന്‍ പോയില്ലേ, അങ്ങു ദൂരെ ആകുലതകളില്ലാത്ത നാട്ടിലേക്ക്.

കുടുംബബിസിനസ്സും ഉദ്യോഗവും എല്ലാം കൂടി ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടു പോയിരുന്നു മിടുക്കനായ രാജീവ്. അമ്മയ്ക്കും സഹോദരങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി എത്ര പണിയെടുക്കാനും മടിയില്ലാത്ത പ്രകൃതം. ഇരുട്ടി വെളുപ്പിക്കുന്നത് എങ്ങനെ എന്നറിയാതെയുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു. അതായിരിക്കുമോ രാജീവിന്റെ അകാലമരണത്തിനു കാരണം? നാല്‍പ്പത്താറാം വയസ്സില്‍ പ്രവര്‍ത്തനം നിലക്കുമ്പോള്‍ ആ ഹൃദയം തൊണ്ണൂറുകാരന്റത്ര മിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും!

പതിനേഴു കൊല്ലം മാത്രമേ നീണ്ടുള്ളുവെങ്കിലും അവരുടെ ദാമ്പത്യം ഏറ്റവും സന്തുഷ്ടമായിരുന്നു. സുന്ദരനായ രാജീവിന്റെ അതിസുന്ദരിയായ ഭാര്യയായിരുന്നു ഹേമ. ദിയയ്ക്കും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും മുഖശ്രീയും നിറവും എല്ലാം അതുപോലെ. സാമൂഹ്യം, സാമ്പത്തികം, ജാതകം അങ്ങനെ എല്ലാം തികഞ്ഞ കല്യാണമായിരുന്നു രാജീവിന്റേതും ഹേമയുടേതും. എന്നിട്ടെന്തായി? നാല്‍പ്പതു തികയും മുമ്പ് ഹേമ വിധവയായി. ദിയയും ഇങ്ങനൊക്കെത്തന്നെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവാം.

പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അച്ഛന് ഒരു ഒരുതലൈരാഗം ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ. പക്ഷേ കുലമഹിമയും സൗന്ദര്യവും സാമ്പത്തികവും പോരാ എന്ന്് അമ്മയും സഹോദരരും വിധിച്ചപ്പോള്‍ എതിര്‍ത്തില്ല. അമ്മയാണെങ്കിലോ ഒരു ഐ.എ. എസ് കാരനെയാണ് അച്ഛനുവേണ്ടി വേണ്ടെന്നു വച്ചത്. കാരണം അമ്മയ്ക്ക്് അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോള്‍ 'ക്ഷ' പിടിച്ചു,അതു മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു. ' അതെങ്ങനാ, എന്റെ തലയില്‍ ഈ ഒറ്റപ്പെടല്‍ എഴുതി വച്ചിരിക്കയല്ലേ, അതനുസരിച്ചല്ലേ തോന്നൂ' , എന്ന അമ്മയുടെ പഴംപുരാണം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദിയ ദ്യേഷ്യപ്പെടും..... ചിലപ്പോള്‍ തമാശയോടെ ആലോചിക്കും അച്ഛന്‍ ആ ആന്റിയേയും അമ്മ ആ ഐ.എ.എസിനേയും കെട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ദിയ ഈ ഭൂമുഖത്തേ ഉണ്ടാവുമായിരുന്നില്ലല്ലോ എന്ന്.....

എം.എ. ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്സില്‍ പാസ്സായ അമ്മയ്ക്ക് ഉറപ്പായും കിട്ടുമായിരുന്നു കോളേജ് ജോലി. പക്ഷേ ആഢ്യത്തം പറഞ്ഞ് അപ്പൂപ്പന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. അച്ഛനും താല്‍പ്പര്യപ്പെട്ടില്ല. ഇല്ലെങ്കില്‍ അമ്മ ഇങ്ങനെ ഏകാന്തത അനുഭവിക്കില്ലായിരുന്നു. അതിനും അമ്മയ്ക്കുത്തരമുണ്ട്. തലേ വര! ഇതൊക്കെ തന്നത്താനുണ്ടാക്കുന്ന വരയല്ലേ, നിര്‍ബന്ധായിട്ട് ജോലിക്കു പോകായിരുന്നില്ലേ അമ്മയ്ക്ക് എന്ന് ദിയ അപ്പോഴും വഴക്കു പിടിക്കും.

ദിയയ്ക്കു വേണ്ടി കേരള മാട്രിമണി നോക്കണം, 'ആസ്ഥാനജ്യോത്സ്യരെ'ക്കൊണ്ട്് ജാതകം പരിശോധിപ്പിക്കണം , അവിടുത്തെ വസ്തുവകകളുടെ ഭരണം....ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞാണ് ഹേമ ദിയയുടെ ഒപ്പം വരാതെ നാട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. പക്ഷേ ഈ തിരക്കിനിടയിലും ഈയിടെയായി അമ്മ വല്ലാതെ മൗനിയായി മാറുന്നത് ദിയ അറിഞ്ഞു. കുറേശ്ശേയായി മറ്റേതോ ലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നപോല. ദിയ ഫോണ്‍ വിളിച്ചാലും ഒന്നും പറയാനില്ല അമ്മയ്ക്ക്.

ആണ്ടുബലിയുടെ കാര്യം പോറ്റിയെ ഒന്നുകൂടി ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു അമ്മ. സാധാരണ ഇതൊക്കെ അമ്മയുടെ തന്നെ വകുപ്പാണ്. ദിയ അറിയാറേയില്ല. രാവിലെ അമ്മയുടെ ഒപ്പം പോയി കര്‍മ്മം ചെയ്യുക മാത്രമേ ഇത്ര കാലവും ചെയ്തിട്ടുള്ളു. അമ്മയുടെ ഈ ഉള്‍വലിയല്‍ ദിയയെ പരിഭ്രമിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്, പുറമേക്ക് അത് ശ്രദ്ധിച്ചതായി ഭാവിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും.

ഫോണ്‍ബുക്ക് എടുത്തപ്പോള്‍ അതിന്റെ കൂടെ ഇരുന്ന രസീതുകള്‍ താഴെ വീണുപോയി. വെറും ഒരു നിസ്സാര കാര്യം, നിത്യജീവിതത്തില്‍ എപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ആകസ്മികമായി സംഭവിച്ച ആ കുഞ്ഞുകാര്യം ദിയയുടെ ജീവിതഗതി തന്നെ മാറ്റി മറിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ നിര്‍ണ്ണായക വഴിത്തിരിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നത് പലപ്പോഴും വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നുമാവില്ല, യാദൃശ്ചികമായുണ്ടാകുന്ന നിസ്സാരകാര്യങ്ങളാവും. ദിയയുടെ കാര്യത്തിലും അതു തന്നെ സംഭവിച്ചു.

കാലില്‍ വന്നു വീണ ആദ്യ രസീത് കയ്യിലെടുത്തു, വെറുതേ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ആ അത്യാത്ഭുതം കണ്ടത്, ആ രസീത് അച്ഛന്റെ പേരിലല്ല, 'തിലഹോമം, വിജയന്‍' എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു! നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അതിനു താഴത്തേത് വലിച്ചെടുത്തു, അത് രാജീവ്, തിരുവാതിര തന്നെ. രണ്ടു രസീതുകളും ദിയ മാറി മാറി നോക്കി.അതേ ഒരേ ദിവസം തന്നെ.... അച്ഛന്റെ ആണ്ടു ദിവസം....!വിറയലോടെയാണ് ബാക്കി രസീതുകള്‍ പരിശോധിച്ചത്. എല്ലാ വര്‍ഷവും മുടങ്ങാതെ......

ദിയയുടെ മനസ്സ് വിറകൊള്ളാന്‍ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെയൊരാളെപ്പറ്റി ഇന്നേവരെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടു പോലുമില്ല. ആരാണ് ഈ പുതിയ അവതാരം? എന്താണ് അമ്മയും അയാളുമായുള്ള ബന്ധം? ദിയയ്ക്കും അമ്മയ്ക്കുമിടയില്‍ രഹസ്യങ്ങളില്ല. പിന്നെ എന്തിന് അമ്മ ഇത് ഒളിച്ചു വച്ചു? ചോദ്യങ്ങള്‍ മുള്ളുപോലെ കുത്തി നോവിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അമ്മയോട്് ചോദിക്കാന്‍ മനസ്സു വെമ്പി. പക്ഷേ ഈ ശ്രാദ്ധദിനം കൂടി കഴിയട്ടെ എന്നു വിവേകം ക്ഷമിച്ചു.

രാവിലെ കര്‍മ്മം ചെയ്തു. വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയതും അമ്മ മുറിയില്‍ കയറി കിടന്നു. പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ അമ്മയുടെ സ്വസ്ഥത നശിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ തീഷ്ണവേദന അതനുഭവിക്കുന്നവര്‍ക്കല്ലേ അറിയൂ?

'മോളേ, ദിയാ,' കാതോര്‍ത്തിരുന്ന വിളിക്കു മറുപടിയായി ദിയ മുറിയിലെത്തി.

അമ്മ കിടക്കയില്‍ എണീറ്റിരിക്കയാണ് ,ചുവരില്‍ തലയിണ ചാരി, ദൈന്യതയുടെ പ്രതിരൂപം പോലെ. ദിയയ്ക്ക് സങ്കടം വന്നു, എന്തൊരു പേക്കോലം തിരിഞ്ഞു പോയി സുന്ദരിക്കുട്ടിയായിരുന്ന അമ്മ. ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന മൗനം അവര്‍ക്കിടയില്‍ പടര്‍ന്നു. ഒരാള്‍ക്കു പറയാഞ്ഞ് ,ഒരാള്‍ക്കു കേള്‍ക്കാഞ്ഞ് , മനം വിങ്ങുകയാണ്. പക്ഷേ വാക്കുകളൊന്നു ചാടണ്ടേ പുറത്തേക്ക്?
'മോള്‍ക്ക് എന്തോ ചോദിക്കാനില്ലേ അമ്മയോട്? ' അമ്മ തന്നെ തുടങ്ങി.

'ഇല്ല അമ്മേ, ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാനാ വന്നത്, അമ്മ പറയൂ' ഹേമ ദിയയെ കൊണ്ടു പോയത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ പുറകിലേക്കാണ്. അച്ഛനും അമ്മ യും ദിയയും ഒത്തുള്ള പഴയ ഒരു യാത്രയിലേക്ക്.

'നീ ഓര്‍ക്കുന്നോ ദിയാ, തിരുനെല്‍വേലിയി ല്‍ വച്ച് നടന്ന കാര്‍ അപകടം?' അന്നു കുഞ്ഞു കുട്ടിയായിരുന്നു ദിയ. നേരിയ ഓര്‍മ്മയേയുള്ളു.

'രാത്രിക്കുളള യാത്ര ഒഴിവാക്കാന്‍ എത്ര പറഞ്ഞാലും അച്ഛന്‍ കേള്‍ക്കില്ല, ഡ്രൈവറെ വയ്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞാലും കേള്‍ക്കില്ല. വെളുപ്പിന് അഞ്ചുമണിക്കാണ്, അച്ഛന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി, കാര്‍ റോഡ് മുറിച്ചു പോയി, എതിരെയുള്ള മതിലിലിടിച്ചാണ് നിന്നത്. '

'നമുക്കാര്‍ക്കും ഒന്നും പറ്റിയില്ല അല്ലേ അമ്മേ... '

'ഇല്ല, മോളേ, പറ്റിയത് ഒരു പാവം പാല്‍ക്കാരനാണ്. അയാള്‍....അയാള്‍......' ദിയയെ ആകാംക്ഷയുടെ മുള്‍മുനയില്‍ നിര്‍ത്തി അമ്മ വിതുമ്പുകയാണ്.
'അയാള്‍ മരിച്ചു മോളേ, നമ്മള്‍ അയാളെ കാറിടിച്ചു കൊന്നു......അയാള്‍ അവിടെ വച്ചു തന്നെ മരിച്ചു, അച്ഛന്റെ കണ്‍മുന്നില്‍ വച്ച്. 'അമ്മ മുഖം പൊത്തി ഏങ്ങലടിച്ച് കരയുകയായിരുന്നു......

നമ്മള്‍ കൊലയാളികളോ...ദിയ അന്ധാളിച്ചുപോയി. അപ്പോള്‍ അച്ഛനെതിരെ കേസു വരേണ്ടതല്ലേ. അച്ഛന് ശിക്ഷയൊന്നും കിട്ടിയതായി കേട്ടിട്ടില്ലല്ലോ. അമ്മയുടെ വികാരവിക്ഷോഭം അടങ്ങുന്നതു വരെ ക്ഷമയോടെ കാത്തു മകള്‍. അമ്മയുടെ കണ്ണുനീര്‍ സ്വന്തം കണ്ണിലേക്കു നനഞ്ഞു പടരാതെ ശ്രദ്ധിച്ച്...

'അയാള്‍ പാലു വിറ്റ് കുടുംബം പുലര്‍ത്തിയിരുന്ന ഒരു സാധു. തെറ്റു മുഴുവന്‍ നമ്മുടെ ഭാഗത്തായിരുന്നു. തെളിവുകള്‍ അയാള്‍ക്കുനകൂലവും. പക്ഷേ, പക്ഷേ...... , പൈസ കൊടുത്ത് അച്ഛന്‍ വിധി മാറ്റിച്ചു മോളേ........തെറ്റ് അയാളുടെ ഭാഗത്തെന്നു വിധി വന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ അച്ഛനു ജയില്‍വാസം ഉറപ്പായിരുന്നു.' അമ്മയുടെ വിലാപം ദിയയുടെ ഹൃദയത്തില്‍ തീമഴയായി.

'എന്നിട്ട് അയാളുടെ വീട്ടില്‍ പോയില്ലേ, അവരെ സഹായിച്ചില്ലേ അച്ഛന്‍? ' ഉവ്വ് എന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിച്ച് ഉദ്വേഗത്തോടെ ദിയ ചോദിച്ചു.

'ഇല്ല, ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞല്ല, അവിടെ ചെന്നാല്‍ അവര്‍ കൈ വച്ചേനെ......'

'അപ്പോ അയാളുടെ ജീവനും കളഞ്ഞു, വീട്ടുകാരുടെ നഷ്ടപരിഹാരോം കളഞ്ഞു. അവര്‍ക്കുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്തുമില്ല അല്ലേ. അവരെക്കുറിച്ച് പിന്നെ ഒന്നും അന്വേഷിച്ചില്ലേ ' പതിവിനു വിപരീതമായി ദിയയുടെ ശബ്ദം രൂക്ഷമായി. സങ്കടം ദേഷ്യമായി മാറി. അവനവനോട് അവജ്ഞ തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍!

'ഇല്ല. ഒന്നും നടന്നില്ല. വിധി അനുകൂലം വന്നതോടെ എല്ലാവരും അക്കാര്യങ്ങള്‍ വിട്ടു. അച്ഛന്‍ വീണ്ടും തിരക്കില്‍ മുങ്ങി. അന്നൊന്നും ഞാനും അതേപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചില്ല. പക്ഷേ കുറച്ചുനാളായി അവരുടെ വിചാരം എന്നെ വിട്ടു മാറുന്നില്ല.'

ഹേമ അപ്പറഞ്ഞത് ഒരു വലിയ ലോകതത്വമാണ്. ആരോഗ്യവും സമ്പത്തും ഉള്ളപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖങ്ങളെപ്പറ്റി, ദൈന്യതകളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുകയേയില്ല. അതൊക്കെ ചിന്തിക്കണമെങ്കില്‍ നമുക്കു തട്ടു കിട്ടണം. പൈസ കൊണ്ട് മനുഷ്യക്കോടതി വിധി ചിലപ്പോള്‍ മാറ്റിക്കാം. പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ കോടതിയിലേയോ?

'നാണമില്ലേ അമ്മയ്ക്ക്. കൊന്നിട്ടു തിലഹോമം നടത്തുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നന്വേഷിക്കാമായിരുന്നില്ലേ, കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷമെങ്കിലും, അവരെ സഹായിക്കാമായിരുന്നില്ലേ..' ദിയ വീണ്ടും ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

'ആളെ വിട്ട് അന്വേഷിച്ചു മോളേ......നാളേറെ കഴിഞ്ഞില്ലേ അപ്പോള്‍. കൃത്യമായ വിവരമൊന്നും കിട്ടിയില്ല, പക്ഷേ അയാളുടെ ഭാര്യയും ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നാണ് കേട്ടത്. അവര്‍ രണ്ടു ജാതിക്കാരായിരുന്നുവത്രേ. ഒറ്റയ്ക്കു പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനായിട്ടുണ്ടാകില്ല ആ പാവത്തിന്. ' അമ്മ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

പൊന്നുമകളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കുറ്റബോധമെന്ന എരിയുന്ന കനലാണ് കോരിയിട്ടതെന്നറിയാം. അവള്‍ ഇനി ഏറെക്കാലം ജീവിക്കേണ്ടവള്‍ എന്നും അറിയാം. പക്ഷേ ഇനി വയ്യ ഈ അറിവിന്റെ ഭാരം ഒറ്റയ്ക്കു ചുമക്കാന്‍....

'അത് അവരൊന്നുമാവില്ല അമ്മേ, അമ്മ വെറുതേ ഓരോന്ന് സങ്കല്‍പ്പിച്ചു കൂട്ടാതെ. ' ദിയ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.......പാവം എത്ര കൊല്ലമായി ഒറ്റയ്ക്കു തീ തിന്നുന്നു...

'നിന്റെ അച്ഛനും അവസാനനാളുകളില്‍ അയാളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് മനസ്താപപ്പെട്ടിരുന്നു.അവരുടെ ശാപമാണു ദിയാ നമുക്ക്. അച്ഛന്റെ മരണം, നിന്റെ കല്യാണം നടക്കായ്ക.' ദിയയ്ക്കുമുണ്ട് സങ്കടം. പക്ഷേ, അമ്മയെ കരകയറ്റിയേ പറ്റൂ......പഴങ്കഥകള്‍ക്കു പിറകേ പോയി സ്വന്തം ദുര്‍വിധിക്കു കാരണം ചികയുകയാണ് അമ്മ. അതിനനുവദിച്ചു കൂടാ.
' അതൊക്കെ വെറുതേ അമ്മയ്ക്കു തോന്നുന്നതാ. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആ പോലീസുകാരും വിധി എഴുതിയവരും ഒക്കെ അകാലത്തില്‍ മരിക്കണ്ടേ. അവരൊക്കെ അച്ഛന്‍ കൊടുത്ത ലക്ഷങ്ങള്‍ വാങ്ങി സുഖമായി കഴിയുന്നുണ്ടാകും ഇപ്പോള്‍.' ദിയ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി മാത്രം യുക്തി നിരത്തി, സ്വയം ബോദ്ധ്യപ്പെടാനാവാതെ. കുറ്റം ചെയ്തവരെപ്പോലെ തന്നെ കൂട്ടു നിന്നവരും തെറ്റുകാരല്ലേ.

ദൈവം അവരെയും വിധിച്ചു കാണുമോ? കുറ്റം ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരേയും ദൈവം ശിക്ഷിക്കുമോ, ആവോ ,ആര്‍ക്കറിയാം?

എന്തുകൊണ്ടോ പെട്ടെന്ന് ദിയയുടെ മനസ്സില്‍ അച്ഛന്റെ അവസാനകാലം തെളിഞ്ഞുവന്നു. കേരളത്തിനു പുറത്തെ മുന്തിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ചെലവേറിയ ശസ്്ത്രക്രിയ. നാട്ടിലെത്തി രണ്ടാഴ്ച്ച കഴിയും മുമ്പ് അച്ഛന്‍ മരിച്ചു. പിന്നെ കേട്ടു പൈസയ്ക്കു വേണ്ടി മാത്രം ആസ്പത്രിക്കാര്‍ നടത്തിയ ഓപ്പറേഷനായിരുന്നുവെന്ന്. ഇവിടെയായിരുന്നവെങ്കില്‍ മരുന്ന് കഴിച്ച് കുറേക്കാലം കൂടി ജീവിക്കാനാവുമായിരുന്നെന്ന്. പൈസയുടെ ബലം കൊണ്ട് അച്ഛന്‍ ജയില്‍ശിക്ഷയില്‍ നിന്നൂരിപ്പോന്നു. അതേ പൈസ തന്നെ അച്ഛന്റെ ആയുസ്സു വെട്ടിക്കുറച്ചു.......

അച്ഛനു പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് 41-ാം വയസ്സില്‍ അച്ഛച്ഛന്‍ മരിച്ചത്. അച്ഛച്ഛന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ തേവരുടെ കണക്കില്ലാ സ്വര്‍ണ്ണം മോഷ്ടിച്ചാണു പണക്കാരനായതെന്നും അന്നു മുതല്‍ അവിടുത്തെ ആണ്‍തരികള്‍ 50 തികക്കില്ലെന്നും പിന്നാമ്പുറക്കഥകള്‍ ദിയയും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ധവിശ്വാസം എന്ന് തള്ളിക്കളഞ്ഞതായിരുന്നു അത് അന്ന്.

്‌ചെയ്ത തെറ്റിന് ജയില്‍ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നും അച്ഛനുണ്ടാവുമായിരുന്നോ...ദിയ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചാലും മരിച്ചയാളിന്റെ ജീവന്‍ അച്ഛനു തിരികെ കൊടുക്കാനാവുമായിരുന്നില്ലല്ലോ. എങ്കില്‍ ആ ഇടിയും മരണവും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നില്ലേ ദൈവത്തിന്? ആ പാവം തമിഴന്റെ തലയില്‍ എഴുതി വച്ചിരുന്നോ ഒരു മലയാളത്താന്‍ മൂലം മരിക്കുമെന്ന്? വാസ്തവത്തില്‍ ദൈവം ശിക്ഷിക്കുന്നത് അമ്മയേയും ദിയയേയുമല്ലേ, അച്ഛനെയല്ലല്ലോ.ആര്‍ക്കറിയാം ദൈവത്തിന്റെ വിചിത്ര വഴികള്‍ ?

ഹേമ കിടന്നു. അമ്മ ഉറങ്ങൂ എന്ന് അമ്മയുടെ മുടി തടവിക്കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു ദിയ. മകള്‍ വിരിച്ച ശീതളച്ഛായയില്‍ ഹേമ ശാന്തമായി ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി....നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം.

നാളെ, നാളെത്തന്നെ അമ്മയെ കൂട്ടി ഡല്‍ഹിക്കു പോകും, അമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കണം ഒരു പുതു ജീവിതം.......ഈ നരകചിന്തകളില്‍ നിന്നൊരു മോചനം. അതിന് ദിയയ്ക്ക്, ദിയയ്ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ......ചെയ്തു പോയ തെറ്റുകള്‍ തിരുത്താന്‍ കഴിയാത്തവയാണ്. തലമുറകളിലേക്കു പാപഭാരം നീളുമോ ? മറ്റുള്ളവരെ സഹായിച്ച് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാന്‍ മാത്രമേ കഴിയൂ... അല്ലാതെ വെറുതെ ചിന്തിച്ച് നീറി നീറി നടന്ന് ആയുസ്സു പാഴാക്കിയിട്ടെന്തു കാര്യം? കര്‍മ്മം ചെയ്യുക തന്നെ. ഫലം ദൈവം തരട്ടെ, തരാതിരിക്കട്ടെ.... ദിയ തത്വചിന്തയിലേക്കു കടന്നു.

അമ്മയെ നോവിക്കാതിരിക്കാനാണ് ഇത്ര നാളും സുദീപിന്റെ ഇഷ്ടം കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചത്. ഇനി അതു വേണ്ട....പാപഭാരങ്ങള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കുലമഹിമയും സമ്പല്‍സമൃദ്ധിയും ജാതകവും എല്ലാം അറബിക്കടലില്‍ താഴട്ടെ. സുദീപ് ജാതി വേറേയാണ്. ദിയയുടെ വീട്ടുകാരുടെ അവസ്ഥയുമില്ല.....പക്ഷേ, ആരോഗ്യവാനാണ്, ദിയയെക്കാള്‍ പഠിപ്പുണ്ട്, നല്ലവനാണ്, സര്‍വ്വോ പരി ദിയയെ ഇഷ്ടമാണ്, ദിയയേയും അമ്മയേയും സംരക്ഷിക്കാന്‍ മനസ്സും പ്രാപ്തിയുമുള്ളവനുമാണ്. ആരോഗ്യമുള്ള , സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ള പെണ്ണിന് വരനാകാന്‍ ഇത്രയൊക്കെ യോഗ്യത പോരേ? മതി. ഇനി കേരള മാട്രിമണി നോക്കണ്ട എന്ന് അമ്മയോടു പറയണം. ദിയ തീരുമാനങ്ങളെടുത്തു.

ദിയ അമ്മയായി, ഹേമ മകളും.......വെര്‍ജീനിയാ വൂള്‍ഫ് പറഞ്ഞതു പോലെ 'അഗാധവും സങ്കീര്‍ണ്ണവുമായ സ്ത്രീ ജീവിത'ത്തിന്റെ മറ്റൊരു വേഷപ്പകര്‍ച്ച......ധൃതിയില്‍ യാത്രയ്ക്കുള്ള സാധനങ്ങള്‍ പായ്ക്ക് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി ദിയ.




















Sunday, May 23, 2010

വരുണ്‍, വയസ്സ് 23

(11.04.2010 ലെ വാരാന്ത്യകൗമുദിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.)
വരുണിന്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ മരണാനന്തര ചടങ്ങുകള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ ജീവിതത്തിരുശേഷിപ്പായ ചിതാഭസ്മം ആലുവാപ്പുഴ ഏറ്റുവാങ്ങി. ഇപ്പോള്‍ അതൊഴുകിയൊഴുകി കടലിലെത്തിക്കാണുമോ. അതോ ചെളിയില്‍ താഴ്ന്നു കാണുമോ.....വരുണിന് തീരെ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. നെഞ്ചില്‍ എന്തോ വലിയ കനം പോലെ. സങ്കടം, രോഷം, ആത്മനിന്ദ.........താങ്ങാനാവുന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് ശനിയാഴ്ച്ചയായത് നന്നായി. ഓഫീസില്‍ പോകണ്ടല്ലോ. വരുണ്‍ ആശ്വസിച്ചു.

വരുണിന് വയസ്സ് 23. സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ എന്‍ജിനീയര്‍. ജീവിതഗതിവിഗതികളെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു തലപുണ്ണാക്കണ്ട പ്രായമല്ല, സാഹചര്യവുമല്ല. എന്നിട്ടും വരുണ്‍ സങ്കടപ്പെടുന്നു. അത് 80 വയസ്സുകഴിഞ്ഞ , വീട്ടില്‍ ആരുമല്ലാതിരുന്ന , അമ്മൂമ്മയെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തു മാത്രമല്ല എന്തായാലും.

വരുണിന്റെ മനസ്സില്‍ സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്ക് കുറേശ്ശെയായി ബീഭത്സരൂപം കൈവരികയാണ്. അപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ അവര്‍ സുഖമായുറങ്ങുന്നു. ഒരു ശല്യം ഒഴിഞ്ഞുപോയ സന്തോഷത്തില്‍.......എന്തൊക്കെയോ നേടിയെന്ന തൃപ്തിയില്‍........നേടി....എല്ലാവരേയും വഞ്ചിച്ച് ഒരുപാടു സ്വത്തുക്കള്‍. അതിന്റൊപ്പം ഒരുപാടു ശാപവും.... അവര്‍ക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്‌നമേയല്ല.........

അമ്മൂമ്മ മരണം എന്നേ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു കണക്കിന് അവരുടെ ഏകാന്തത്തടവ് അവസാനിച്ചല്ലോ എന്നു സന്തോഷിക്കയാണ് വേണ്ടത്.

ഡോക്ടര്‍ മരണം സ്ഥിരീകരിച്ചപ്പോള്‍ അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും മുഖത്തെ ഗൂഢസന്തോഷം വരുണ്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതാണ്. അപ്പോഴാണ് അമ്മൂമ്മയെ ഓര്‍ത്ത് ശരിക്കും സങ്കടപ്പെട്ടത്. അമ്മൂമ്മ ജീവിച്ചതേ ഇവര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ്. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഒരേയൊരു മകനെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു...ചതിക്കാന്‍ കൂട്ടു നിന്നു....ഒരുപക്ഷേ അതിന്റെ ശിക്ഷയാകാം. ഇങ്ങനെ ആരോരുമില്ലാത്തവരെപ്പോലെ മരിക്കേണ്ടി വന്നത്.

എന്നാലും ഒന്നു പൊട്ടിക്കരയാന്‍ പോലുമാരുമില്ലാതെ.... എന്റെ പാവം, പാവം അമ്മൂമ്മ.... വരുണ്‍ തേങ്ങി.....വായ്ക്കരിയിടുമ്പോള്‍ അമ്മ വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് കണ്ണീര്‍ വരുത്തുന്നതു കണ്ടു..........അച്ഛനാണെങ്കിലോ......'ഇനി 5th day ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്, പിന്നെ 12th day അടുത്ത പരിപാടി. അതോടെ എല്ലാം തീരും.' എത്ര അടക്കിയിട്ടും അച്ഛന്റെ സന്തോഷം അറിയാതെ വെളിയില്‍ ചാടി....
അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ മിയ്ക്ക വീടുകളിലും പ്രായമായവര്‍ അധികപ്പറ്റാണല്ലോ. മക്കളൊരുക്കുന്ന തടവറയില്‍ മരണം കാത്ത് കഴിയുന്നവര്‍.

വയസ്സായ മിയ്ക്ക മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും, ഒരു പ്രത്യേകമിടുക്കുണ്ട് അവരെ സ്‌നേഹിക്കാത്തവരെത്തന്നെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് സ്‌നേഹിക്കാന്‍ , അവര്‍ക്കു വാരിക്കോരിക്കൊടുക്കാന്‍........പിന്നെ അവരില്‍നിന്നു നന്ദികേടുകള്‍ കണക്കറ്റ് ഏറ്റു വാങ്ങാന്‍. തിരുത്താനാവാത്തവിധം കാര്യങ്ങള്‍ അപ്പോഴേക്കും കൈവിട്ടു പോയിരിക്കും..........

അമ്മൂമ്മയോടുള്ള അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം നന്നല്ലെന്ന് വരുണിനു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. സമയാസമയത്ത് ആഹാരം ഒരു വഴിപാടെന്ന മട്ടില്‍ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് കൊടുക്കും. അമ്മൂമ്മയുടെ ഇഷ്ടം നോക്കിയൊന്നുമല്ല. വെളിയില്‍ കൊണ്ടു പോകില്ല. അടുത്തു ചെന്നിരുന്ന് സംസാരിക്കില്ല. വര്‍ത്തമാനപ്രിയയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ. അമ്മയ്ക്കു വയ്യെങ്കില്‍ അമ്മൂമ്മയെ നോക്കാനും മിണ്ടാനും പറയാനുമായി ഒരാളിനെ നിര്‍ത്താന്‍ പറഞ്ഞു. ഓ, വെറുതെ കാശു കളയാന്‍.. അതൊന്നും വേണ്ടെന്ന് അച്ഛനുമമ്മയും.....പിന്തുണയ്ക്കാന്‍ എപ്പോഴും റിയേച്ചിയും.... കോടിപതിയായ അമ്മൂമ്മ സ്വന്തം മകളുടെ വീട്ടില്‍ വെറും ഇസ്‌പേടായി മാറി.

വരുണ്‍ പത്തു കഴിഞ്ഞ കാലത്താണ് അമ്മൂമ്മ ഇവിടെ സ്ഥിരതാമസത്തിനു വന്നത്. പ്ലസ് ടൂവിന്റെ പഠനം ,ട്യൂഷന്‍.... പിന്നെ കൂട്ടുകാരാണെല്ലാം എന്ന് തോന്നുന്ന പ്രായവും. അതിനാല്‍ അമ്മൂമ്മയെയൊന്നും അക്കാലങ്ങളില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. അതുമല്ല വരുണ്‍ അമ്മൂമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നാലുടന്‍ ആരെങ്കിലും വന്ന് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് മാറ്റിവിടും. അമ്മൂമ്മ ഓര്‍മ്മയില്ലാതെ ഓരോ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ വിളമ്പുമത്രേ.

പിന്നീട് വരുണ്‍ മൈസൂറില്‍ പഠനം. റിയേച്ചി കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ന്യൂസിലന്‍ഡില്‍ പോയി.... അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ റിയേച്ചിയുടെ അടുത്ത് പോകും. അമ്മൂമ്മയെ അച്ഛനെ ഏല്‍പ്പിക്കും. രാവിലെ ഒരു കുട്ടി വന്ന് വെപ്പും അത്യാവശ്യം പണിയും തീര്‍ത്ത് പോകും. അച്ഛന്‍ അപ്പോഴേക്കും റിട്ടയര്‍ ചെയ്തിരുന്നു. അമ്മൂമ്മയെ പൂട്ടിയിട്ടിട്ട് അച്ഛന്‍ നടക്കാനും കൂട്ടുകാരെ കാണാനും എല്ലാം പോകും. എതിര്‍ക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞില്ല....

എന്തായാലും ജോലി കിട്ടിയത് വീട്ടിനടുത്ത്. അപ്പോള്‍ മുതലാണ് അമ്മൂമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ആരെങ്കിലും അടുത്തുള്ളപ്പോള്‍ മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ അമ്മൂമ്മ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധ വച്ചു. അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം മകളേയും ഭര്‍ത്താവിനേയും ഭയമായിരുന്നു..

അച്ഛന്‍ ദൂരെയെവിടെയോ പോയ ഒരു ദിവസമാണ് അമ്മൂമ്മ മനസ്സു തുറന്നത്. വാസ്തവത്തില്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. അമ്മൂമ്മയുെട മനസ്സിനോ ബുദ്ധിക്കോ ഒരു തകരാറുമില്ലെന്ന് അന്നു മനസ്സിലാക്കി. അതായിരുന്നു ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ ശാപവും.

'നീ സത്യങ്ങള്‍ അറിയണം മോനേ '...എന്നു തുടങ്ങി പല ദിവസങ്ങളിലായി അമ്മൂമ്മ തുറന്നിട്ടത്് ഒരു പന്‍ഡോറപ്പെട്ടി തന്നെയായിരുന്നു........അതിന്റെ ദുര്‍ഗന്ധം അസഹനീയവും അവിശ്വസീനയവുമായിരുന്നു... നാട്ടിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ മാമനും അമ്മായിയും ശുശ്രൂഷിച്ചിരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞ് അമ്മൂമ്മ പലപ്പോഴും വിതമ്പിയിട്ടുണ്ട്.

അതുവരെ ഇപ്പോഴത്തെ എല്ലാ കുട്ടികളെയും പോലെ ഒരു ചോക്ലേറ്റ് പയ്യനായിരുന്നു വരുണും. പക്ഷേ അമ്മൂമ്മ വരുണിന്റെ കണ്ണു തുറപ്പിച്ചു. സ്വന്തം വീട്ടില്‍ വരുണ്‍ മാത്രമറിയാതെ പലതും നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം അറിഞ്ഞു.

അതിബുദ്ധിമതിയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ. എന്നിട്ടും എന്തേ മകളുടെ തടവറയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല.? മകനോടു കാര്യങ്ങള്‍ തുറന്നു പറഞ്ഞ് തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തിയില്ല? സമയം കഴിഞ്ഞുപോയി പോലും. ഇനി അതിനൊരുമ്പെട്ടാല്‍ കോടതി കയറേണ്ടി വരും എന്നും പറഞ്ഞു.

നാളെ അമ്മൂമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് അമ്മയാകും. ഒരേയൊരു മകനെ അമ്മൂമ്മ ചതിച്ചതുപോലെ, ഒരേയൊരനുജനെ അമ്മ ചതിച്ചതുപോലെ നാളെ അമ്മയും റിയേച്ചിയും വരുണിനേയും ചതിക്കും. വല്ലവിധവും നേരം വെളുപ്പിച്ചു... വരുണിന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റമൊന്നും അച്ഛനമ്മമാര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

നാട്ടിലേക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ യാത്രയില്‍ ആലോചിച്ചത് എല്ലാവരുമായി ഒത്തുകൂടിയ പഴയകാലങ്ങളാണ്. അവധിക്കാലമായാല്‍ പിറ്റേന്നു തന്നെ വീട്ടിലെത്തും. അന്ന് അമ്മൂമ്മയും വല്യമ്മാവനും മാമനും കുടുംബവും ഒന്നിച്ചാണ് താമസം. മാമന്റെ മകള്‍ മീനാക്ഷി വരുണിനേക്കാള്‍ 3 വയസ്സു മൂത്തതാണ്. റിയേച്ചിക്ക് മീനുവിനേക്കാള്‍ ഏഴുവയസ്സു മൂപ്പ്.

കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് ഒട്ടും മങ്ങലേറ്റിട്ടില്ല. കളി മുഴുവന്‍ മീനുവും വരുണും ഒന്നിച്ചാണ്. വൈകുന്നേരം അമ്മായി ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞെത്തിയാല്‍ പിന്നെ രണ്ടാളെയും മേല്‍ക്കഴുകിച്ച് മുറ്റത്തു നടന്നാണ് ഭക്ഷണം തരിക.

ഓണത്തിനു മുണ്ടുടുപ്പിച്ച് പായിലിരുത്തി ഇലയിട്ടു സദ്യ ഊട്ടും. അതിന്റെ ഫോട്ടോകള്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അമ്മൂമ്മയും അമ്മായിയും കൂടിയാണ് ജോലികള്‍ ചെയ്യുക. അമ്മ ലിപ് സര്‍വ്വീസിലൊതുക്കും. അതൊക്ക പില്‍ക്കാലത്ത് സ്വയം മനസ്സിലായ കാര്യങ്ങളാണ്. പല കാര്യങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്. കാര്യകാരണമറിയാതെ മനസ്സില്‍ പതിയുന്ന പലതിനും വലുതാവുമ്പോള്‍ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ മനസ്സിലാകും.

മാമന്‍ പിന്നീട് വീടിന്റെ താഴെ പറമ്പില്‍ വേറെ വീടു വച്ചു. പിന്നീടുള്ള അവധിക്കാലങ്ങളില്‍ വരുണ്‍ ഊണും ഉറക്കവുമെല്ലാം മാമന്‍വീട്ടിലായിരുന്നു. മീനു വല്യമ്മച്ചി ഭാവത്തില്‍ വരുണിനെ കുളിപ്പിക്കുകയും ചോറുരുട്ടി വായില്‍ കൊടുക്കുകയുമെല്ലാം ചെയ്യും.

എപ്പോഴോ കുറേശ്ശെയായി മാമനും കുടുംബവുമായി അകന്നു. അവരെ മനഃപൂര്‍വ്വം അകറ്റിയതായിരുന്നുവെന്ന് അമ്മൂമ്മയുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകളിലൂടെ മനസ്സിലായി.

വരുണ്‍ നാട്ടില്‍ വരുമ്പോഴെല്ലാം പക്ഷേ എന്നും മാമന്‍വീട്ടില്‍ പോകും. വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ സസാരിക്കാതിരിക്കാന്‍ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.

നിനച്ചിരിക്കാതെ വരുണിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ , മാമനും അമ്മായിയും പരിഭ്രമിച്ചു. 'വഴക്കിനല്ല മാമാ. ക്ഷമ ചോദിക്കാനാണ്.......' വരുണ്‍ നയം വ്യക്തമാക്കി...അവരുടെ മുഖം ഒന്നയഞ്ഞു. വരുണ്‍ സംസാരം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കുളിയും രാത്രിഭക്ഷണവും ആദ്യം എന്ന് അമ്മായി വിധിച്ചു.

ചപ്പാത്തി വെളുത്ത സ്റ്റ്യൂവില്‍ മുക്കി കഴിക്കുമ്പോള്‍ മീനു വരുണിന് വായില്‍ ഭക്ഷണം എടുത്തുകൊടുക്കുമായിരുന്ന കാലം ഓര്‍മ്മവന്നു. മീനു വിവാഹിതയായി യു.എസിലാണ്. ഉദ്യോഗസ്ഥയുമാണ്.
'മാമാ, നിങ്ങളെ അവര്‍ വല്ലാതെ അപമാനിച്ചു. പറഞ്ഞതു മുഴുവന്‍ അസത്യങ്ങളാണ്. പക്ഷേ, അപ്പോള്‍ ഇടപെടാന്‍ ഭയമായിരുന്നു. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ' ആ നന്മ നിറഞ്ഞ പുതുതലമുറക്കാരന്‍ വിതുമ്പിപ്പോയി.
സാരമില്ല മോനേ എന്ന് അമ്മായി പുറത്തു തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
'മാമന് അര്‍ഹതപ്പെട്ടത് തിരിച്ചുകിട്ടാന്‍ ഇനി എന്തു ചെയ്യാനൊക്കും. ' വരുണ്‍ ആശങ്കപ്പെട്ടു.
'ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. വിറ്റിട്ട് ദൂരെ പോകും . ..മറ്റുള്ളവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒഴിവായിക്കിട്ടുമല്ലോ. '
'പറയാന്‍ ഇനിയുമുണ്ട് ഒരുപാട് വരുണ്‍....പക്ഷേ, ഇതൊന്നും ആലോചിച്ച് നീ തലപുണ്ണാക്കണ്ട ... ഇതു ഞങ്ങളുടെ തലവര... അനുഭവിച്ചു തന്നെ തീരട്ടെ....നീ പോയി ഉറങ്ങൂ...' അമ്മായി പുറത്തു തട്ടി.........

തിരിച്ചുള്ള യാത്ര ദൃഢനിശ്ചയങ്ങളുടേതായിരുന്നു.വരുണ്‍ സ്വന്തം വീട്ടിലെത്തി കുളിച്ചു യാത്രാക്ഷീണമകറ്റി. പത്രം വായിച്ചിരിക്കുയായിരുന്നു അച്ഛന്‍. യാതൊരു മുഖവുരയുമില്ലാതെ ചോദിച്ചു.....
'അച്ഛാ , നമ്മുടെ സ്വത്തുക്കളൊക്കെ ആരുടെയൊക്കെ പേരിലാണ് ? റിയേച്ചിയുടെ വീട്ടുകാരോട് എന്തെങ്കിലും കമ്മിറ്റ്‌മെന്റ് ് ഉണ്ടോ ? എനിക്കെന്താണ് തരാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ? '
അപ്രതീക്ഷിതമായി വെള്ളിടി വെട്ടി.........ഭൂമി കുലുങ്ങി.....

എന്തോ മഹാപാതകം കേട്ടെന്ന വണ്ണം അച്ഛന്‍ നടുങ്ങി..... അടുക്കളയിലായിരുന്ന അമ്മ ഓടിയെത്തി.......ഇതു തങ്ങളുടെ പാവം കുഞ്ഞിരാമന്‍ മകനോ ?
'നിനക്കിതെന്തു പറ്റി വരുണ്‍ ' അതിശയിച്ച് വിക്കി വിക്കി അമ്മ ചോദിച്ചു.
' ബോധം വന്നു അമ്മേ.....ഒന്നും പറ്റാതിരിക്കാനാണ്...നിങ്ങളെ വയസ്സുകാലത്ത് ആരു നോക്കണമെന്നാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ? ഞാനാണോ ? ' വീണ്ടും ചോദ്യശരങ്ങളുയര്‍ന്നു.
' നിങ്ങളെ ഞാനാണ് നോക്കേണ്ടതെങ്കില്‍ സ്വത്തുക്കളുടെ 90 % എനിക്കു വേണം. നിങ്ങള്‍ അമ്മൂമ്മയെ നോക്കിയതുപോലെ ഞാനും നോക്കാം.....എന്താ പോരേ അച്ഛാ......'

ദേഷ്യംകൊണ്ടു വിറച്ച് ഉത്തരം മുട്ടി അമ്മയ്ക്ക്......ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കോണില്‍നിന്നു വന്ന ആക്രമണത്തില്‍ അവശനായി അച്ഛന്‍....
'അമ്മേ, സിറ്റിയിലെ അമ്മയുടെ സ്ഥലത്ത് എനിക്കു വീടു വയ്ക്കാന്‍ ലോണ്‍ എടുക്കണം. ആ പഴയ വീട് എനിക്കല്ലേ അമ്മേ? വാക്കു വിശ്വസിച്ച് അവകാശമൊഴിഞ്ഞു തന്ന് അതിന്റെ പുറകിലെ കുഴിയില്‍ വീടു വച്ചു കളയും എന്നു കരുതല്ലേ. ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ കളരിയിലെ പ്രോഡക്റ്റല്ലേ..മാമനെപ്പോലെ വിഡ്ഢിയല്ലല്ലോ.
അമ്മ വിളറി......നിന്നുരുകി..........അല്ലെങ്കില്‍ വരുണ്‍ അങ്ങനെ കരുതി...
'മാമനെ പറ്റിച്ച് പിടുങ്ങിയതൊക്കെ തിരിച്ചുകൊടുക്കണം . ' വരുണ്‍ കാര്യത്തിലേക്കു കടന്നു.
'അതൊന്നും ഇനി പറ്റില്ല മോനേ. അമ്മൂമ്മ ചെയ്തുവച്ചതല്ലേ..... ' അച്ഛന്‍ പതിയെ പറഞ്ഞു......
'പറ്റും അച്ഛാ.....
'ഒന്നിനും സൗകര്യമില്ല, നീ എന്താന്നുവച്ചാല്‍ ചെയ്‌തോ...... ' വരുണിന് ഒന്നിനുമാവില്ലെന്ന ഉറപ്പില്‍ അമ്മ ബീഭത്സത്തിലേക്കു കടന്നു....
'ശരിയമ്മേ ' എന്ന് വരുണ്‍ മുകള്‍നിലയിലെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു പോയി.

സംഗതികളൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കിലും വരുണിന് സ്വയം അഭിമാനം തോന്നി. ഹോംവര്‍ക്കു നന്നായി ചെയ്ത് പരീക്ഷ എഴുതിയ സുഖം....മനഃസമാധാനം.... എത്രയോ നാളായി കൊണ്ടു നടന്ന ഭാരം ഇറക്കിവച്ച പോലെ....ഈ ധൈര്യത്തിനായി എത്ര കൊതിച്ചതാണ്...ഇതില്‍ കൂടുതലൊന്നും വരുണ്‍ അവരില്‍ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല....

നിത്യയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ഒന്നുകൂടി പറയാം... വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനമല്ലേ... അവള്‍ വേണമെങ്കില്‍ ഒന്നുകൂടി ആലോചിക്കട്ടെ.
'ഹായ് വരുണ്‍, I was waiting for your call yaar! mission suceess? ' വരുണിന്റെ ഹലോയ്ക്കു മറുപടിയായി നിത്യയുടെ ആകാംക്ഷ മൊബൈലിലൂടെയൊഴുകി വന്നു.......വരുണിനെ തഴുകുന്ന ആശ്വാസശബ്ദം........
' നിനക്കൊന്നുകൂടി ആലോചിക്കണോ നിത്യ? The drastic step cannot wait any further..... '
' നിന്റെ നല്ല മനസ്സെനിക്കറിയാം വരുണ്‍......നീ ശരിയേ ചെയ്യൂ എന്നെനിക്കറിയാം....Go ahead, varun. I was with you, I'm with You and I will be with you....'
പ്രേമാതുരമെങ്കിലും ദൃഢതയാര്‍ന്നതായിരുന്നു ആ പുത്തന്‍കൂറ്റുകാരിയുടെ ശബ്ദം......പ്രതിസന്ധിയില്‍ ആണിനു താങ്ങും തണലുമാകുന്ന ബുദ്ധിയുള്ള പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദം.....

കുറ്റാലത്തു കുളിച്ചെന്ന പോലെ വരുണ്‍ തണുത്തു.... ബാഗെടുത്തു വന്ന വരുണിനെക്കണ്ട് കളി കാര്യമായോ എന്ന് സംശയിച്ച് അച്ഛന്‍ ചോദിച്ചു...
' മോനേ, നീ ഇതെങ്ങോട്ടാ...? എടുത്തുചാടി വല്ലതും ചെയ്യാതെ.....'
'എടുത്തുചാട്ടമെന്നുമല്ല. എന്നെ നിങ്ങള്‍ തഴയുന്നതിനു മുന്‍പ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു പിന്‍വാങ്ങുന്നു. അത്രമാത്രം. പിന്നെ എന്റെ എല്ലാ സ്വത്തവകാശങ്ങളും ഞാന്‍ സ്വമനസ്സാലെ ഒഴിയുന്നു....എന്നെ പറ്റിച്ച പാപം കൂടി നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ട. റിയേച്ചിയെ വിളിച്ചു പറയൂ...അവളും ചേട്ടനും എന്റെ ശല്യമൊഴിഞ്ഞു കിട്ടിയതില്‍ സന്തോഷിക്കട്ടെ....... '
'മോനേ വിഡ്ഢിത്തം കാട്ടരുത്..... ' അച്ഛന്‍ വിവശനാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
'അമ്മേ, അമ്മൂമ്മ ചെയ്ത വിഡ്ഢിത്തം ആവര്‍ത്തിക്കരുത്........വാടക കിട്ടുന്ന കെട്ടിടങ്ങളൊക്കെ കാലശേഷമേ റിയയ്ക്കു കൊടുക്കാവൂ......അല്ലെങ്കില്‍ 2000 രൂപ വാടക നിങ്ങള്‍ക്കു തന്ന് ബാക്കി അവള്‍ സ്വന്തം അക്കൗണ്ടിലാക്കും. ചെലവിനു തികയാതെ നിങ്ങള്‍ വാടകക്കാരുടെയടുത്ത് പോയി യാചിക്കും. ഒടുവില്‍ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ, ഇതൊന്നും എന്നോടുപോലും പറയാനാവാതെ, റിയയുടെ വീട്ടില്‍ പോയി നാണംകെട്ടു താമസിക്കേണ്ടി വരും.'

വരുണ്‍ അമ്മയുടെ നേര്‍ക്ക് ചാട്ടുളി എറിഞ്ഞത് ഒട്ടും ദേഷ്യത്തോടെയായിരുന്നില്ല. കളിയാക്കാനുമല്ല. വികാരതീവ്രതയോടെയായിരുന്നു....ചരിത്രം ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്. കാലം കാട്ടിക്കൊടുത്ത സൂചനകളൊക്കെ അമ്മൂമ്മ അവഗണിച്ചു...ഓരോന്ന് കാണുമ്പോഴും കേള്‍ക്കുമ്പോഴും അതൊക്കെ മറ്റുള്ളവര്‍ , എന്റെ മകള്‍ അങ്ങനെയാവില്ല എന്ന് അന്ധമായി വിശ്വസിച്ചു......എല്ലാ അച്ഛനമ്മമാരെയും പോലെ........

'അരുത് , പോകരുത് മോനേ ' അമ്മ കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തായിരുന്നു.......

'മാമനെക്കുറിച്ചോര്‍ത്ത് അമ്മൂമ്മ എത്ര സങ്കടപ്പെട്ടു, അമ്മ അതൊന്നോര്‍ത്തു നോക്കൂ....പിന്നെ, അമ്മ സങ്കടപ്പെടണ്ട. എനിക്കു ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ പണം കണ്ടല്ലല്ലോ ആദ്യം നിങ്ങളെ സ്‌നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്.......മനസ്സൊന്നു തണുക്കട്ടെ , നിങ്ങളെ നിങ്ങളായിത്തന്നെ accept ചെയ്യാന്‍ എനിക്കു കഴിയും. എന്നിട്ട് ഞാന്‍ വരാം ഇടയ്ക്കിടെ.....'
'ആ........അച്ഛാ, അടുത്ത മാസം ഒന്നു നിത്യയുടെ വീട്ടില്‍ പോകണം. കല്യാണത്തീയതി തീരുമാനിക്കണം.പക്ഷേ, തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവിടെപ്പോയി കാശു ചോദിക്കല്ലേ അച്ഛാ......പണ്ട് അച്ഛച്ഛന്‍ ചെയ്ത പോലെ.....അമ്മയെപ്പോലെ പോരുന്നതിങ്ങു പോന്നോട്ടെയന്നു വയ്ക്കുന്നവളല്ല നിത്യ......ആ നിമിഷം അവള്‍ എന്നെ വേണ്ടെന്നു പറയും........... '

അച്ഛനുമമ്മയും അന്തംവിട്ടു നില്‍ക്കെ , ഉറച്ച കാല്‍വയ്‌പ്പോടെ വരുണ്‍ ശാന്തനായി പുറത്തിറങ്ങി.
അങ്ങനെ , 'നേരായ മാര്‍ഗ്ഗം വെടിഞ്ഞു നടക്കാത്ത, ആരോടും തോല്‍ക്കാത്ത' വരുണ്‍ വീടുവിട്ടു നടന്നു നീങ്ങി .................. ഭാവിയിലേക്ക് ...........നിത്യ കൂട്ടിനുണ്ടാകുന്ന കരുത്തുറ്റ ജീവിതത്തിലേക്ക്......

(പ്രസിദ്ധീകരച്ചതില്‍ ഇല്ലാതെ പോയ ഭാഗങ്ങള്‍ കൂടി ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു.നിറം വേറേ. വരുണ്‍ അച്ഛനമ്മമാരെ അവരായി accept ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാണ് എന്ന ഭാഗം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്. ബാക്കി വേണമെങ്കില്‍ കളയാമായിരുന്നു, പിന്നെ അങ്ങിട്ടു, അത്ര തന്നെ. നേരത്തേ വാരി വലിച്ചെഴുതി ബ്ലോഗിലിട്ടിരുന്നു....അന്നു വായിച്ചവര്‍ ഒന്നു കൂടി പോസ്റ്റിയത് ക്ഷമിക്കുക. )

Tuesday, June 23, 2009

രണ്ടു സെന്‍ കഥകള്‍ കൂടി...........

കഴിഞ്ഞ പോസ്‌റ്റിന്റെ വായനക്കാരുടെ പ്രതികരണത്തില്‍ നിന്ന്‌ പ്രചോദനം ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ രണ്ടു കഥകള്‍ കൂടി വായനാലോകത്തില്‍ പങ്കു വയ്‌ക്കുന്നു.................

Sunday, June 07, 2009