Sunday, November 09, 2008

പ്രാവിനും റേഷൻ (ഒരു കുട്ടിക്കവിത)

(ആമുഖം :നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എഴുതിയതാണ്‌.അമ്മ തിരുത്തിത്തന്നു.അന്ന്‌ അഛന്റെ തറവാട്ടിലായിരുന്നു താമസം.അവിടെ ധാരാളം പ്രാവുകൾ എന്നും മുറ്റത്ത്‌ വരുമായിരുന്നു.ഇപ്പോൾ വായിക്കുമ്പോൾ എനിക്കു തന്നെ സംശയം,ഇതു ഞാനോ എഴുതിയതെന്ന്‌.)
പ്രാവിനും റേഷൻ
കുട്ടി:പ്രാവേ,പ്രാവേ,കുഞ്ഞരിപ്രാവേ,ഒരു കാര്യം നീ പറയാമോ?
പ്രാവ്‌:പറയാം പറയാമെൻ കുഞ്ഞേ ഞാൻ പറയാം നന്നായെൻ കാര്യം.
കുട്ടി:ഭംഗിയെഴും നിൻ പുള്ളികളെല്ലാം സ്വർണ്ണത്തിന്റേതായ്‌ വരുമോ?
പ്രാവ്‌:അഴകൊഴുകുന്നീ പുള്ളികളെല്ലാം ദൈവം നൽകിയതാണല്ലോ.
കുട്ടി:കുടമണിമുത്തിൻ മാലകളെല്ലാം കഴുത്തിലിട്ടതുമാരാണ്‌?
പ്രാവ്‌:പാവം പ്രാവിന്നണിയാൻ വേണ്ടി ദൈവം തന്നൊരു മണിമാല.
കുട്ടി:ആരേ വിഡ്ഡികൾ കണ്ണെഴുതിച്ചു സിന്ദൂരത്താൽ നിന്നെയും?
പ്രാവ്‌:കുഞ്ഞിക്കരിമിഴിയുള്ളൊരു കുഞ്ഞേ പ്രാവിൻ കണ്ണു ചുവപ്പാണേ.
കുട്ടി:ഉഷസ്സിലെന്നും ഞാനുണരുമ്പോൾ മുറ്റത്തെന്‌തേ തേടുന്നൂ?
പ്രാവ്‌:വിശപ്പു മാറ്റാൻ അരിമണി കിട്ടാൻ തത്തിത്തേടി നടപ്പൂ ഞാൻ.
കുട്ടി:വള്ളത്തോളിൻ വിരുന്നുകാരാ,വെള്ളപ്രാവേ കേട്ടാലും.
കള്ളം കപടം ചൊല്ലില്ലാ ഞാൻ അമ്മ പറഞ്ഞതു കേട്ടോളൂ.
റേഷൻ വാങ്ങാൻ വയറു നിറയ്ക്കാൻ വകയില്ലാത്തോരീ ഞങ്ങൾ.
അരിമണി നൽകാനില്ലെന്നാലും ഗോതമ്പൽപ്പം തന്നീടാം!