Friday, June 09, 2017

ഹേബിയസ് കോർപ്പസ്

(പ്രായപൂര്‍ത്തി അവകാശങ്ങളില്ലാത്ത മാതാപിതാക്കളുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിലൂടെ ഒരു കഥ.)  
                     
'ദാ, ഇപ്പോ തീരും. ഉടനേ നമുക്കിരിക്കാം. വടക്കുനിന്നുള്ള ഒരു കോവിലകംകാരാണ്, ദൂരേന്നു വരുന്നവർ. ' വക്കീൽ ഇടയ്ക്കു വന്ന് ക്ഷമാപണം നടത്തി.

ഹൈക്കോടതിയുടെ മീഡിയേഷൻ ഹാളിൽ കാത്തിരിപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറച്ചായിരുന്നു. ഹർജിക്കുള്ള കാര്യങ്ങൾ വക്കീലിന് അടുക്കിന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കണം. അത്രയേ വേണ്ടു. പക്ഷേ വക്കീലിന് ഒഴിവു കിട്ടണ്ടെ? കോടതിസമുച്ചയത്തിൽ തന്നെയുള്ള വക്കീലിന്റെ മുറിയ്ക്കു മുമ്പിലായിരുന്നു ആദ്യതപസ്സ്. പലവട്ടം വിളിച്ച് ഫോണെടുക്കാതെ മടുത്ത്, അവസാനം 'ക്ഷമിക്കണേ, വാദം നീണ്ടുപോയി, മീഡിയേഷൻ ഹാളിലേക്കു വരുമോ,' എന്ന് അവരുടെ ഫോൺ വന്നപ്പോൾ കാവൽ ഇങ്ങോട്ടേക്കു മാറ്റിയെന്നു മാത്രം. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പരാതിക്കാരുടേയും രോഗികളുടേയും മറ്റും സമയത്തിന് ഇന്നാട്ടിൽ എന്തു വില ?

വാസ്തവത്തിൽ ഈ കുത്തിയിരുപ്പു തന്നെയല്ലേ ആദ്യശിക്ഷ, ശാന്തിനി ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ എന്തിന്, എന്തു തെറ്റിന്റെ പേരിൽ?  നിറഞ്ഞുവന്ന കണ്ണുകൾ ആരും കാണാതെ തുടച്ചു. മനോജ് കസേരയിൽ കണ്ണടച്ചിരിക്കുകയാണ്. ധാരാളം പേരുണ്ട് ഹാളിൽ. പക്ഷേ ഓരോരുത്തരും താന്താങ്ങളിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് നോട്ടം പായിക്കുന്നതേയില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിലെ കടലിരമ്പം തന്നെ താങ്ങാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവില്ല, പിന്നെയല്ലേ അയൽപക്കക്കാരുടേത്?

വക്കീൽ രാജേശ്വരിയെ അവരുടെ വീട്ടിൽ പോയി കണ്ടത് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച്ചയാണ്. വളരെ ഗൃഹപാഠം ചെയ്ത് വികാരങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ ഏറ്റവും ചുരുക്കി പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ എല്ലാം തകർത്ത് അവർ വെടി പൊട്ടിച്ചു.

'ഇങ്ങനെ ഒരു മകളെ നിങ്ങൾക്കിനിയെന്തിന്, എന്തിന് അവളെ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നു ?'

നെഞ്ചിൽ കുന്തം തറഞ്ഞ ഉൾവേദനയോടെ മനോജും ശാന്തിനിയും അതു കേട്ടു പരസ്പരം നോക്കിപ്പോയി. എത്രയോ ജീവിതങ്ങൾ അടുത്തുനിന്നു കണ്ടിട്ടുള്ള ആളല്ലേ വക്കീലമ്മ? എന്നിട്ടും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മക്കൾ അച്ഛനമ്മമാരെ പറിച്ചെറിയുന്നത്ര നിഷ്പ്രയാസം അച്ഛനമ്മമാർക്ക് മക്കളെ കളയാനാവില്ലെന്ന് അറിയില്ലെന്നുണ്ടോ?

'അല്ല, ആലോചിച്ചു പോയെന്നേ ഉള്ളു,' അവർ പിന്നെ മയപ്പെടുത്തി. ചോദ്യം എടുത്തുചാട്ടമായി പോയി എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും. അവർക്കും മകളുണ്ടല്ലോ, പെട്ടെന്നു പ്രതികരിച്ചു പോയതായിരിക്കും.

'എന്റെ മകൾ....അവൾ നല്ലവളാണ്, വിവരമുള്ളവളും. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ...' ശാന്തിനി അറിയാതെ വിതുമ്പിപ്പോയി, കണ്ണു തുടച്ചു.

'ഉം..ആയിരിക്കും. പക്ഷേ കൊച്ചി വിരിച്ച വലയുണ്ടല്ലോ, അതിൽ പെട്ടുപോയ പെൺകിടാങ്ങൾക്കു രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല.' വക്കീൽ കണ്ണിൽ ചോരയില്ലാത്ത വർത്തമാനം തുടർന്നു.

'അവനവൻ തോന്ന്യാസം ചെയ്യുന്നതിനും പഴി കൊച്ചിക്കാണല്ലോ,' മനോജ് ലേശം ഈർഷ്യയോടെ ഇടപെട്ടു. അതു കേട്ടതും വക്കീൽ വായ്ത്താരി തുടർന്നു, വക്കീലാണല്ലോ, താൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കണമല്ലോ.

'അതു നിങ്ങൾക്കീ കൊച്ചിയെ അറിയാൻ പാടില്ലാഞ്ഞാണ്. നിങ്ങളു രണ്ടുപേരും കോളേജിൽ ധാരാളം പിള്ളേരെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അതൊന്നുമല്ല ഇവിടെ. കോസ്‌മോപൊളിറ്റൻ സിറ്റി, പ്രലോഭനങ്ങൾ കൂടുതൽ. സുഖലോലുപതയിലേക്ക് ചായാൻ, ചായ്ക്കാൻ എളുപ്പം.' ആ, ശരിയായിരിക്കും. പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള എത്രയോ കുട്ടികൾക്കു കൗൺസിലിംഗ് നൽകിയിട്ടുണ്ട് ഇരുവരും. പക്ഷേ സ്വന്തം കാര്യം വന്നപ്പോൾ....

'ആദ്യം ഒരാളുമായി അടുപ്പമാകും, കുറേ കഴിഞ്ഞ് അത് ബ്രേക്ക് അപ് ആകും, അപ്പോൾ സ്വാന്തനവുമായെത്തുന്നത് അവന്റെ ചങ്ങാതിയായിരിക്കും. അങ്ങനെ അവനോടാകും അടുപ്പം. അങ്ങനെയങ്ങനെ അറിയാതെ കൈമറിഞ്ഞങ്ങു പോവും.' അവസാനം അവർ ഉപസംഹരിച്ചു.

'ഇല്ല, ഇല്ല...എന്റെ മാളു അത്ര ബുദ്ധിയില്ലാത്തവളല്ല,' ശാന്തിനി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കട്ടെ എന്ന് വക്കീൽ പുച്ഛം വിതറി ചിരിച്ചു. മതി വക്കീലമ്മേ, ഒന്നു നിർത്തുമോ എന്ന് അവരുടെ മനസ്സു കേണു. ഇതൊന്നും കേൾക്കാനല്ലല്ലോ വന്നത്, മകളെ വീണ്ടെടുക്കാനല്ലേ. തന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിക്കുന്നവരുടെ മുഖങ്ങൾ വിളറി വെളുക്കുന്നതൊന്നും കക്ഷികളെപ്പറ്റി പറയുന്ന വക്കീൽ മാഡം പക്ഷേ കണ്ടതേയില്ല.

മീഡിയേഷൻ ഹാളിലെ കാത്തിരിപ്പിനിടയിൽ ശാന്തിനി സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പുണ്യപാപങ്ങളുടെ, ശരിതെറ്റുകളുടെ മാനദണ്ഡം എന്താവും? കഴിഞ്ഞ തലമുറയോടും അടുത്ത തലമുറയോടും ഉള്ള കടമകൾ പലപ്പോഴും അവനവനെ മറന്നു തന്നെ വേണ്ടവിധം ചെയ്തിരുന്നു എന്നാണ് പരിപൂർണ്ണവിശ്വാസം. എന്നിട്ടും.....ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ? ഇല്ല, ഇക്കാലത്ത് ആ ചോദ്യത്തിന് തീരെ പ്രസക്തിയില്ല. ശാന്തിനി തത്വചിന്തകളിൽ മുഴുകി. അപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ ഈ കണക്കെടുപ്പ് തികച്ചും സ്വാഭാവികം.

ഈയിടെയായി ചിന്തകളെല്ലാം പരിസമാപിക്കുന്നത് സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തലിലാണ്. ഇതിനെല്ലാം ഇടയായത് സ്വന്തം കുറ്റം തന്നെ, കേരളത്തിലെ ഒരു സാധാരണ അമ്മയെ പോലെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ താനൊരിക്കലും. മകളെ കടുത്ത വിശ്വാസവും മതിപ്പും ആയിരുന്നു. പൊട്ട വിശ്വാസം, വെറും വിഡ്ഢി. ശാന്തിനി സ്വയം പഴിച്ചു. അവൾ എഞ്ചിനീയറിംഗ് അവസാന സെം ആയപ്പോഴാണ് ഒരിക്കൽ മനോജിന്റെ ചേച്ചി ജാനകിച്ചേച്ചി അവളുടെ കല്യാണാലോചനക്കാര്യം എടുത്തിട്ടത്.

'പെൺകുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തം ജോലിയും ആയി, ഒരു 25 വയസ്സും കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പിടിച്ചാൽ കിട്ടില്ല, അവൾക്കു കല്യാണം നോക്കിത്തുടങ്ങാം.' പ്രായോഗികമതിയായ അവർ പറഞ്ഞു.

'ഓ, കുറച്ചു കഴിയട്ടെ ചേച്ചി, അവൾ കുറച്ചുനാൾകൂടി സ്വതന്ത്രയായി കഴിയട്ടെ, 'മനോജ് ചിരിച്ചു. ' ജോലികിട്ടി അടിച്ചുപൊളിക്കണം എന്നൊക്കെ അവൾ പറയാറുണ്ട്.'

'അവൾ കുറച്ചുനാൾകൂടി പെൺകുട്ടി ജീവിതത്തിന്റെ രസം നുണയട്ടെ ചേച്ചി. അല്ലാതെ ചേച്ചിയേം എന്നേം പോലെ കൂട്ടുകുടംബം തോളിൽ കേറിയാൽ...' ശാന്തിനിയായിരുന്നു അപ്പറഞ്ഞത്. പിന്നെ ചേച്ചി നിർബന്ധിച്ചില്ല.

ചേച്ചിയും കുടുംബവും, പ്രത്യേകിച്ച് ചേച്ചിയുടെ മകൾ പിങ്കിയും, മാളുവിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവരെയെല്ലാം ഫേസ്ബുക്കിലെ ചങ്ങാതി പട്ടികയിൽ നിന്നു പോലും അവൾ നിഷ്‌കാസിതരാക്കി കളഞ്ഞു! അച്ഛനമ്മമാരടക്കം എല്ലാവരും അവൾക്കിപ്പോൾ പോയ ജന്മബന്ധുക്കളെ പോലെ, പിങ്കിയും ഒരുപക്ഷേ 'നോസി റിലേറ്റീവസ് ' ൽ ഒരാളായി കാണുമോ അവൾക്ക്, കുറച്ചുനാൾ മുമ്പുള്ള ഒരു വഴക്കിലെ വാക്കുകൾ ശാന്തിനിക്കു തികട്ടിവന്നു, വേണമെന്നു വച്ചിട്ടല്ല, അറിയാതെ. പക്ഷേ എടുത്തണിഞ്ഞ പുതുജന്മത്തിൽ അവൾക്ക് മനഃസ്വസ്ഥത കിട്ടുന്നുണ്ടാവുമോ? പകലിരമ്പം കഴിഞ്ഞ് രാത്രിശാന്തതയിൽ എങ്കിലും അവൾ തങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ? ഓർക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ എത്ര വേണ്ടെന്നു വച്ചാലും?

മാളു എഞ്ചിനീയറിംഗ് മൂന്നാംവർഷമായപ്പോഴാണ് വീട്ടിൽ പ്രാരാബ്ധ തുടക്കം. മനോജിന്റെ അച്ഛൻ തീർത്തും ശയ്യാവലംബിയായി, അമ്മയ്ക്ക് അൾഷിമേഴ്‌സും. പക്ഷേ അന്നെല്ലാം മാളു അച്ഛനമ്മമാർക്ക് താങ്ങും തണലുമായിരുന്നു. 'ഷീ ഈസ് വെരി കേപ്പബിൾ, ' എന്നാണ് എപ്പോഴും ഓടിയോടി വന്നു സഹായിച്ചിരുന്ന ജാനകിച്ചേച്ചി പ്രിയ അനന്തരവൾക്ക് അന്ന് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകിയത്. ടൂർ പോകാൻ പറ്റുന്നില്ല, പുറത്തു പോയി കഴിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നൊന്നും പറഞ്ഞു പോലും മാളു അന്ന് ഒരു പ്രശ്‌നവുമുണ്ടാക്കിയില്ല. അവളുടെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും അവൾ തന്നെ നിറവേറ്റി, അച്ഛനമ്മമാരെ ഒന്നിനും ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചില്ലന്നെു മാത്രമല്ല, അിറഞ്ഞു സഹായിക്കയും ചെയ്തു പലപ്പോഴും. ആ മാളുവാണ് ഇന്നിപ്പോൾ ഇങ്ങനെ....തന്നെ വെറുതെ വിടണം, പിന്നാലെ നടന്ന് ഉപദ്രവിക്കരുത് എന്നു പറയുന്നത്! ഇത്രയൊക്കെ മാറാൻ കഴിയുമെന്നോ ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക്? ഏക മകൾക്ക്?

ജോലി കിട്ടി അവൾ കൊച്ചിക്കു പോയപ്പോൾ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആശ്വാസമായിരുന്നു. വീട്ടിലെ ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നകന്ന്, അവൾ കൂട്ടുകാരുമായി ജീവിതത്തിന്റെ സന്തോഷം നുണയട്ടെ എന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചു. താമസസ്ഥലം കണ്ടുപിടിക്കാനും ജോലിക്കു ചേർക്കാനുമായി മനോജ് പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു,

'അതെല്ലാം ഞാൻ മാനേജ് ചെയ്‌തോളും അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്കിവിടെ വേറെ വേണ്ടത്ര പ്രശ്‌നങ്ങളുണ്ടല്ലോ.'

തന്റെ മകൾ പിടിപ്പുള്ളവളാണ്, അവൾക്കു തെറ്റും ശരിയും തിരിച്ചറിയം, എന്ന് ശാന്തിനിക്ക് മാളുവിനെപ്പറ്റിയുള്ള മതിപ്പും വിശ്വാസവും ഒന്നുകൂടി ഉറച്ചു. ആഴ്ച്ചയിലാഴ്ച്ചയിൽ വീട്ടിൽ വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന മാളു ഇടയക്കിടെ വരവ് മുടക്കുമ്പോഴും, അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല. രണ്ടു ഹോംനഴ്‌സുമാരും വീട്ടുസഹായിയും എല്ലാമായി വീട്ടിൽ സ്വകാര്യത എന്നൊന്ന് തീരെ ഇല്ലാതായി  കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ജോലി രാജിവയ്ക്കലായിരുന്നു അടുത്ത എപ്പിസോഡ്. സോഫ്‌റ്റ്വേർ ജോലി മടുത്തു, എന്തോ പാർട്ട് ടൈം കോഴ്‌സും വേറൊരു ജോലിയും ചെയ്യുകയാണ്, എന്നൊരിക്കൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അതു വേണോ എന്ന് വരുംവരായ്കകൾ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും 'ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു അച്ഛാ ' എന്ന് അവൾ അവരുടെ വായടച്ചു. അങ്ങനെ മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും വരാതായി അവൾ. എന്നാലും കൃത്യമായി ഫോൺ വിളിച്ചിരുന്നു.

കുറേനാൾ കഴിഞ്ഞൊരു ദിനം അവൾ വീട്ടിൽ വന്നു. സ്വന്തമായി ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങണം, പണം വേണം എന്നതായിരുന്നു ആവശ്യം. വീണ്ടും ജോലി കളഞ്ഞു എന്നും പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നും മനസ്സിലായി. പുതുബിസിനസ്സ് തുടങ്ങാൻ പോകുന്നുവത്രേ. ഐഐഎമ്മിൽ നിന്നു പാസ്സായവർ ഉപ്പേരിക്കച്ചവടം നടത്തി വിജയിച്ചതും മറ്റും ഉദാഹരിച്ചു. ശരി, വിവരങ്ങൾ പറയൂ, ഞങ്ങളും കൂടി ഒന്നന്വേഷിക്കട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞത് തരിമ്പും പിടിച്ചില്ല, നിങ്ങൾക്ക് ഇതേക്കുറിച്ച് എന്തറിയാം എന്നു പുച്ഛിച്ചു തള്ളി. വഴക്കും വക്കാണവുമായി. തങ്ങളുടെ മകൾ ഒരു ജോലിയിലും ഉറയ്ക്കില്ല എന്ന് അന്നാദ്യമായി അവർ വിലയിരുത്തി. ജാനകിച്ചേച്ചിയോടും പിങ്കിയോടും ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ പോലും അവൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

ഒരു പണമിടപാട് ബ്ലേഡ് കമ്പനിയിൽ നിന്ന്, പണയപ്പണ്ടം അടുത്തയാഴ്ച്ച് എടുക്കണം എന്ന ഫോൺവിളിയുടെ രൂപത്തിലായിരുന്നു അടുത്ത കനത്ത ആഘാതം. ശാന്തിനി വിയർത്തു പോയി അതു കേട്ടപ്പോൾ. അവളെന്തിനാണ് തന്റെ നംബർ നൽകിയത്, പിടികിട്ടിയില്ല. വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ നാണക്കേടായി തീരെ. അമ്മ വിഷമിക്കണ്ട, ഞാനത് എടുത്തോളാം എന്നായി. അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്തിരുന്ന ജന്മദിനസമ്മാനമായ മാലയും വളകളുമായിരുന്നു അവ! വഴക്കൊന്നും പറഞ്ഞില്ല ശാന്തിനി. പക്ഷേ എന്തായിരുന്നു പണത്തിന്റെ ആവശ്യം എന്നന്വേഷിച്ചു, ഒരു കൂട്ടുകാരിക്കാണ്, അത്യാവശ്യം വന്നതാണ് എന്നെല്ലാം മാളു പറഞ്ഞു. അന്നാണ് തന്റെ മകൾ വല്ലാതെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്ന് അമ്മ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. അടുത്ത ഞായർ രണ്ടുപേരും കൂടി അവളുടെ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തി. അപ്പോഴാണറിയുന്നത് അവൾ രണ്ടുമാസം മുന്നേ രണ്ടു കൂട്ടുകാരികൾക്കൊപ്പം ഫ്‌ളാറ്റിലേക്കു മാറി എന്ന്!

തിരക്കിപ്പിടിച്ച് അവിടെ ചെന്നത് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല മാളുവിന്. പ്രായപൂർത്തിയായ തനിക്കു പിന്നാലെ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നതെന്തിന് എന്നായി വഴക്ക്. അവൾക്കു സ്വൈര്യം കൊടുക്കണം പോലും! അവളെ പോലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ കേരളത്തിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയും വളർന്നിട്ടുണ്ടാവില്ലെന്ന് ശാന്തിനി പറഞ്ഞതൊന്നും അവൾ ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. മനോജിന്റെ അനുനയ ശ്രമവും കാര്യം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുവാനുള്ള ശാന്തനിയുടെ ശ്രമവും പാളിപ്പോയി. ശരിയും തെറ്റും എനിക്കറിയാം എന്ന് അഹങ്കാരപൂർവ്വം അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഇതെന്താ ഇവളിങ്ങനെ ടീനേജറെ പോലെ, പടവലങ്ങ പോലെ താഴോട്ടാണോ വളരുന്നത് എന്നും മറ്റും അന്ന് ശാന്തിനി സംശയിച്ചു. ഇനി അന്വേഷിച്ചു വരരുതെന്ന് അച്ഛനമ്മമാർക്ക് മാളു അന്ത്യശാസനവും നൽകി! തിരികെ വീടുവരെ കാറിലിരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു ശാന്തിനി. തന്റെ മകൾ അകലങ്ങളിലേക്കു പോകയാണ്.

അങ്ങനെയങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ ഒന്നുരണ്ടു നീങ്ങി. അപ്പുപ്പനും അമ്മൂമ്മയും മരിച്ചപ്പോഴും മറ്റു ചിലപ്പോഴും അല്ലാതെ അവൾ വീട്ടിൽ വന്നില്ല. ഫോൺ എടുക്കാതായപ്പോൾ മെയിലുകൾ അയയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമാദ്യം പരിഹസിച്ചും തർക്കുത്തരം പറഞ്ഞും മറുപടി വരുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനത്തെ മെയിൽ വന്നപ്പോൾ മനസ്സിലായി ശക്തരായ ആരോ പിന്നിലുണ്ടെന്ന്. അതുവരെ വന്ന മറുപടികൾ പോലെ ആയിരുന്നില്ല അത്. പിന്നെ അവൾ മെയില്‍ ഐഡിയും ഫോണും മാറ്റിക്കളഞ്ഞു.

പെൺകുട്ടിയല്ലേ, എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നാലോചിച്ച് തല പുകഞ്ഞ് കുറേ നാൾ പിന്നെയും കടന്നു പോയി. പൊലീസിൽ പരാതിപ്പെട്ടാലുള്ള ഭവിഷ്യത്തുകൾ ആലോചിച്ച് അതു വേണ്ടെന്നു വച്ചു. കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് നടുക്കുന്ന ഓരോ വാർത്ത പുറത്തു വരുമ്പോഴും പേടിച്ച് തളർന്നു. അവസാനം സ്വയം അന്വേഷിക്കാനിറങ്ങി മനോജ്. കിട്ടിയ വിവരം ഭീകരമായിരുന്നു. അവൾ പുതിയ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് താമസം മാറ്റിയത്രേ. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് തിരക്കി പിടിച്ച് അവിടെ ചെന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോഴല്ലേ, മാളു അവിടെ ഒരു വിവേക് ജോണിന്റെ ഭാര്യ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്! അന്നു രാത്രി തന്നെ മാളുവിന്റെ വക്കീൽ എന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു പെൺകുട്ടി ശാന്തിനിയെ വിളിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, അച്ഛൻ അവളുടെ പഴയ ഓഫീസിൽ ചെന്നത് നാണക്കേടായി പോയി പോലും.

'അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ് താമസം?, ' ശാന്തിനി ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനശേഷമാണ് ഉത്തരം വന്നത്.

'അത്...അതു നിങ്ങൾ അറിയണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന് മാളു പറഞ്ഞു.' ഓ, അപ്പോൾ മാളു അടുത്തിരുന്ന് വിളിപ്പിക്കുന്നതാണ്, ഫോൺ സ്പീക്കറിലാവും, ശാന്തിനിക്കു പിടികിട്ടി.

'ശരി, അവളുടെ കൂടെയാരുണ്ട്?'

' ഊംം.. കൂടെയോ...കൂടെ..ഒരു പട്ടിക്കുട്ടിയുണ്ട്. പൂച്ചക്കുട്ടിയുണ്ട്...' മുക്കിമൂളി സാധാരണത്വം ശബ്ദത്തിൽ വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചായിരുന്നു വക്കീൽ പെൺകുട്ടിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ.

'ഇനിയും പിന്നാലെ വന്നാൽ അവൾ ഇവിടം വിട്ടു പൊയ്ക്കളയും എന്നു പറയാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.' ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു വക്കീൽ. കാര്യത്തിലേക്കു വരൂ എന്നു മാളു കണ്ണുരുട്ടി കാണും. ഓ, അപ്പോൾ അച്ഛൻ താമസസ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചത് അവർ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല, ഓഫീസിൽ എത്തിയതുവരെയേ അറിയൂ, ശാന്തിനിക്കു പിടികിട്ടി.

'ആണോ, എങ്കിൽ വേഗം താമസം മാറിക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞോളൂ കുട്ടീ, ഞങ്ങൾ ഉടനേ ബ്ലൂ ഹിൽസിലെത്തും, ' എന്നായി ശാന്തിനി.

'ബ്ലൂ ഹിൽസോ... ' ദയനീയമായിരുന്നു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം.

'അതെ, ബ്ലൂ ഹിൽസ്, ഫ്‌ളാറ്റ് എ5, കേട്ടല്ലോ എ5,' അക്ഷോഭ്യയായിരുന്നു ശാന്തിനി. അപ്പുറത്ത് ഫോൺ കട്ടായി. പിന്നെ ഫോൺ വന്നത് മനോജിനായിരുന്നു, അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽ വിവേക്! കാണണം എന്നതായിരുന്നു ആവശ്യം. മുന്തിയ റസ്‌റ്റോറാണ്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ വിവേകും വക്കീൽ പെൺകുട്ടിയും ഹാജരായിരുന്നു. മാളു വന്നിരുന്നില്ല. കൊച്ചിയിൽ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്കു താമസിക്കാൻ ഫ്‌ളാറ്റ് വാടകയ്ക്കു കിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ട് അങ്ങനെ ചെയ്തുവെന്നേയുള്ളു, വിവേക് വേറെയാണ് താമസം എന്നായി. പക്ഷേ വിവേകിന് മാളുവുമായി ഒരു റിലേഷൻഷിപ്പ് വേണമെന്നുണ്ടു പോലും.

ശാന്തിനിക്ക് സ്വന്തം കാതുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. കേട്ടതെല്ലാം അസത്യമാണെന്നു പറയും എന്നാണ് ആ അമ്മമനസ്സ് അപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. അച്ഛനമ്മമാർ കാരണം മാളു അനുഭവിച്ച കഷ്ടതകൾ വിവേക് അക്കമിട്ടു പറഞ്ഞു. അവരുടെ സംഭാഷണമൊന്നും ശാന്തിനി പക്ഷേ കേട്ടതേയില്ല. അത്രയ്ക്ക് കടുത്ത ആഘാതമായിരുന്നു. വിവേക് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ട് അടുത്താഴ്ച്ച വിളിക്കാം എന്നാണു പിരിഞ്ഞത്.

പക്ഷേ പറഞ്ഞതല്ലാതെ വിവേക് ഫോൺ വിളിച്ചതേയില്ല, അങ്ങോട്ടു വിളിച്ചപ്പോൾ യു.എസ്സിലെ ചേച്ചി വരണം അങ്ങനെയങ്ങനെ തൊടുന്യായങ്ങൾ. വീണ്ടും കൊല്ലം ഒന്നു കഴിഞ്ഞു, വിവേകിന്റെ നമ്പർ എങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് ആശ്വാസമായിരുന്നു. വിവേകിന്റെ വീട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചു പോയാലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ ഭയം. അവർ അത് എങ്ങനെയെടുക്കുമെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ. അഥവാ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അവർ യാഥാസ്ഥിതികർ ആണെങ്കിൽ, എങ്ങനെയെങ്കിലും മകന്റെ അന്യമതബന്ധം ഒഴിവാക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കില്ലെന്നാരു കണ്ടു? പിന്നെ അവളുടെ ഭാവി?

പലവട്ടം വിവേകുമായി കൂടിക്കാഴ്ച്ചകൾ നടന്നു, അവസാനം ഒരുവട്ടം മാളുവിനേയും കണ്ടു. അവൾ കുറേ ആക്രോശിച്ചു, കരഞ്ഞു, കല്യാണക്കാര്യം എടുത്തിട്ടപ്പോൾ  'അതിനു ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞോ, എനിക്കു വേണ്ട, ' എന്നായി. കല്യാണത്തിനേക്കാൾ തനിക്കു പ്രധാനം മാളുവും വീട്ടുകാരും തമ്മിൽ യോജിക്കയാണ് എന്നും മറ്റും വലിയ വർത്തമാനം പതിവു പോലെ ആവർത്തിക്കാൻ വിവേകും മറന്നില്ല. വിവേക് ഇടയക്കു വന്നപ്പോഴാണ് പ്രശ്‌നങ്ങൾ ഉണ്ടായതും രൂക്ഷമായതും എന്നു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എങ്ങനെയങ്കിലും കല്യാണം നടക്കട്ടെ എന്നോർത്ത് തിരിച്ചു പറയാനും ചോദിക്കാനും തികട്ടി വന്നതെല്ലാം മനസ്സിൽ അടക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

പിന്നെ വിവേകിനെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഓരോരിക്കലും ഓരോ ഒഴിവുകഴിവ്, പിന്നെ പിന്നെ മുഷിച്ചിൽ. അടുത്ത മാസം തീർച്ചയായും വീട്ടിൽ പറയും എന്നായിരുന്നു അവസാനവാക്ക്. പക്ഷേ പറഞ്ഞ സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും വിളിച്ചില്ല, അങ്ങോട്ടു വിളിച്ചാൽ ഫോൺ എടുക്കാതെ ആയി. താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലം പിന്നെയും മാറിയെന്നറിഞ്ഞു. വല്ലാതെ ഭയന്നു പോയി അവർ. അങ്ങനെയാണ് വക്കീലിന്റെ അടുത്ത് സഹായം തേടി എത്തിയത്. ഹേബിയസ് കോർപ്പസ് അല്ലാതെ വഴിയില്ല കണ്ടുപിടിക്കാൻ എന്നു വക്കീൽ തീർത്തു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ കോടതിയും പൊലീസുമൊന്നും വേണ്ട എന്നായിരുന്നു അവർക്ക്. അതുകൊണ്ട് വക്കീൽ വിവേകിനെ വിളിച്ചുനോക്കി. അനുരഞ്ജനത്തിനൊന്നും പക്ഷേ അവർ വന്നില്ല, ഫോണെടുത്തത് തന്നെ ഭാഗ്യം. എന്നിട്ടും കേസും പൊലീസും ഒന്നും ഓർക്കാൻ കൂടി വയ്യ എന്നു തന്നെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു മാളുവിന്റെ അച്ഛനമ്മമാർ.

ഒടുവിൽ വക്കീൽ സംഭവകഥകൾ നിരത്തി. നീണ്ട തലമുടി മുഴുവൻ ഷേവു ചെയ്തു കളഞ്ഞ് പെൺകുട്ടിയെ അന്യമതസ്ഥനായ ലിംവിംഗ് ടുഗദർ കൂട്ടുകാരൻ കെട്ടിത്തൂക്കിയത്, പഠിക്കുന്ന കാലം മുതൽ പ്രണയിച്ച്, ജോലി കിട്ടിയപ്പോൾ വീട്ടുകാരറിയാതെ കൊച്ചിയിൽ മൂന്നു വർഷം ഒന്നിച്ചു താമസിക്കവേ, ബിസിനസ്സുകാരായ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി അന്യമതക്കാരനായ പയ്യൻ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ച്ച്ചത്, ഒടുവിൽ തകർന്നുപോയ പെൺകുട്ടിയെ സാമൂഹ്യപ്രവർത്തക കൂടിയായ വക്കീൽ ഇടപെട്ട് സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് എത്തിച്ചത്, പിന്നെയും പുതുകാല യുവത്വത്തിന്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന, വക്കീലിന് നേരിട്ടറിയാവുന്ന, പലേ ജീവിതങ്ങളും.

'യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കാൻ മടിച്ചിട്ട് എന്തു കാര്യം? ഇനിയും താമസിച്ചാൽ എന്താണു കേൾക്കേണ്ടി വരിക എന്നാലോചിക്കൂ, ഇത്രയും അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്ന മകൾ ഇത്രയും അകലം കാണിക്കുന്നവെങ്കിൽ അത് വച്ചു താമസിപ്പിക്കുവാനേ പാടില്ല, ഇപ്പോഴേ വളരെ വൈകിപ്പോയി. അതുമല്ല, ലിവിംഗ് ടുഗദർ എന്നു വച്ചാൽ പത്താംനിലയിൽ ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചു താമസിക്കലല്ല,' വക്കീൽ പറഞ്ഞുനിർത്തിയത് അങ്ങനെയാണ്. അവസാനം കക്ഷി അത് അംഗീകരിച്ചു.  

'വന്നോളൂ, ' വക്കീലിന്റെ ക്ഷണം ശാന്തിനിയെ കയ്‌പ്പേറിയ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് സ്‌തോഭജനകമായ വർത്തമാനകാലത്തിലെത്തിച്ചു.

കോടതി നോട്ടീസ് അയച്ചു, നാളുകൾക്കു ശേഷം കോടതിയിൽ വച്ച് മാതാപിതാക്കളും മകളും പരസ്പരം കണ്ടു! അവൾ നന്നെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നുവല്ലോ, കടുത്ത അഗ്നിപരീക്ഷണത്തിനിടയിലും ശാന്തിനിയുടെ മനസ്സ് ചുളുങ്ങി. അവൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ല. വിവേകും അവരുടെ വക്കീലും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. 'ഇങ്ങനെയെല്ലാം ചെയ്തിട്ട് ഇനി എന്നെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ എനിക്കു വരാൻ കഴിയുമോ? ' എന്ന് വിവേക് അടുത്തുവന്നു ചോദിച്ചു, ഉത്തരം കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ വേഗത്തിൽ തിരികെ പോകയും ചെയ്തു. പലവട്ടം വിളിച്ചപ്പോൾ ഒന്നു ഫോണെടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ, വക്കീൽ വിളിച്ചപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്നു വരാൻ കൂട്ടാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, എവിടെയാണ് താമസം എന്നൊന്നു വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇങ്ങനെ തീ തീറ്റിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ, ഇതു വേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ എന്ന മറുചോദ്യം മനസ്സിൽ ചോദിക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളു.

വക്കീൽ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും കോടതി അവർക്കു പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. കാരണം, മാളു പ്രായപൂർത്തിയായ പെൺകുട്ടിയാണല്ലോ. അവൾ വലിയ ബിസിനസ്സു ചെയ്യുകയാണെന്നും അച്ഛനമ്മമാർ പിന്നാലെ നടന്ന് നിരന്തരം സ്വൈര്യക്കേട് ഉണ്ടാക്കുന്നുവെന്നും ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ലെന്നും മാളു ചറപറ ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞ് കോടതിയെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി. നന്നായി കേൾക്കാനൊന്നുമാവുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും തങ്ങൾ അവളെ എങ്ങിനെയാണ് ഉപദ്രവിച്ചത് എന്നും മറ്റും ആണ് വിശദീകരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. എന്തായാലും വിവേകിനൊപ്പമാണ് രണ്ടുകൊല്ലമായി ജീവിക്കുന്നതെന്നും തൽക്കാലം വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശമില്ലെന്നും അവർ ഇരുവരും ചേർന്ന് കോടതിക്ക് എഴുതിക്കൊടുത്തു. അത്രയെങ്കിൽ അത്ര എന്ന് അന്ന് ആശ്വാസമായിരുന്നു. വെറുതെ അവളെ അങ്ങു വലിച്ചെറിയാൻ ഇനിയിപ്പോൾ വിവേകിനാവില്ലല്ലോ.

ഒന്നിച്ചല്ല താമസം എന്ന് ആണയിടുമ്പോഴും, റിലേഷൻഷിപ്പ് വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും മറ്റും പറയുമ്പോഴും അവർ ഒന്നിച്ചു തന്നെ താമസമായിരുന്നു! ഫേസ്ബുക്കിൽ നിന്നു എല്ലാവരേയും ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത കാലം, പിന്നെ പലപലേ കാര്യങ്ങളും കണക്കുകൂട്ടിയപ്പോൾ ശാന്തിനിക്കു ഒന്നു പിടികിട്ടി, കോടതിയോടു പറഞ്ഞതിനും ഒരു വർഷം മുന്നേ അവർ ലിവിംഗ് ടുഗദർ തുടങ്ങിയതാണ്! അന്ന് ഇപ്പോഴത്തേതു പോലെ നിഷേധിക്കാനൊക്കാത്ത തെളിവില്ലായിരുന്നുവെന്നു മാത്രം.

വിവേക് ജോണുമായി പിരിയണമെന്നോ, അവർ ലിവിംഗ് ടുഗദർ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നോ, വീട്ടിൽ വരണമെന്നോ, തങ്ങളെ പരിരക്ഷിക്കണമെന്നോ ഒന്നും ഒരു ആവശ്യവും അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ മകൾ എവിടെ എന്ന് എന്നും ഭയപ്പെട്ട് കഴിയാൻ വയ്യ, താമസസ്ഥലം അറിയിക്കണം, ഇടയ്ക്കിടയക്ക് ഫോൺ ചെയ്യണം, കോടതി അങ്ങനെയൊന്നു നിര്‍ദ്ദേശിക്കണം എന്നതു മാത്രമായിരുന്നു പ്രായപൂർത്തി അവകാശങ്ങളില്ലാത്ത ആ മാതാപിതാക്കളുടെ ഒരേയൊരു ആവശ്യം. പക്ഷേ, മാളു തങ്ങളെ വേണ്ടെന്ന് ഉറച്ചു നിന്നതുകൊണ്ടാവാം, കോടതി അവരെ കേൾക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാത്തത്. രാജ്യദ്രോഹികളുടെ, കൊടും ക്രിമിനലുകളുടെ ഒക്കെ ഭാഗം പോലും കോടതി കേൾക്കും, മക്കളെ പ്രായപൂർത്തിയാകുംവരെ വളർത്തിയ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭാഗം അവർക്കു കേൾക്കേണ്ടതില്ല! അതായിരിക്കാം മുഖം നോക്കാത്ത നിയമം. മക്കളെ വളർത്തുന്നത് ചുമതല മാത്രമാണ്, അവകാശങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്ത ചുമതല! പുതിയ വെളിപാടുകൾ കിട്ടി ആ അദ്ധ്യാപക ദമ്പതികൾക്ക്. ഇതെന്തൊരു വിചിത്ര നിയമം, ശാന്തിനി ആലോചിച്ചു. റിട്ടയർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞ് നിയമം പഠിക്കണം, മനോജ് ആലോചിച്ചു.

കാലം പിന്നെയും ഓടിപ്പോയി. ഇന്നിപ്പോൾ അതുംകഴിഞ്ഞ് വർഷം ഒന്ന് ആയിരിക്കുന്നു. വിവേകിന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ തികഞ്ഞ നിസ്സഹകരണമായിരുന്നു ആദ്യം. ഞാൻ എന്റെ മകളെ നല്ല ചൊല്ലുവിളിയിലാണ് വളർത്തിയതെന്ന് ശാന്തിനിയെ ഒന്നു കൊട്ടാനും വിവേകിന്റെ അമ്മ മറന്നില്ല! എന്നാൽ പിന്നെ മോനേക്കൂടി അങ്ങനെ ചൊല്ലുവിളിയിൽ വളർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ശാന്തിനി മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കയും ചെയ്തു. പക്ഷേ തൊണ്ടയിലെ പുണ്ണ് പഴുത്താൽ ഇറക്കാനല്ലേ കഴിയൂ, ഒപ്പിച്ചു വച്ചത് സ്വന്തം മകളല്ലേ, എന്നോർത്ത് ശാന്തിനി മിണ്ടാതിരുന്നതേയുള്ളു. അവർ വളരെ നല്ലവരാണെന്നാണ് തോന്നിയത്. അത്രയും ആശ്വാസം. മാളു തങ്ങളെ കബളിപ്പിച്ചതുപോലെ തന്നെ അവരെ വിവേകും പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു. സങ്കടംകൊണ്ട് അവർ ഓരോന്നു പറയുന്നുവെന്നു മാത്രം. അവരെ പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല, ആ പാവങ്ങളും തങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ നിസ്സഹായർ, ദുഃഖം കടിച്ചിറക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട, അവകാശങ്ങളില്ലാത്ത മാതാപിതാക്കൾ!

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും ശൂന്യത മാത്രം ബാക്കി. ഏകമകൾ എവിടെ താമസിക്കുന്നു എന്ന് യാതൊരു പിടിപാടുമില്ല. പുകഞ്ഞ കൊള്ളി പുറത്ത് എന്നു സമാധാനിക്കാനും കഴിയുന്നില്ലല്ലോ ദൈവമേ! നമ്മുടെ ജീവിതം നമ്മുടേതു കൂടിയാണ്, മക്കൾക്കു വേണ്ടി മാത്രമല്ല എന്ന് ശാന്തിനിയുടെ ചങ്ങാതി ഇടയ്ക്കിടെ ഉദ്‌ബോധിപ്പിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ എവിടുന്നു സമാധാനം കിട്ടാൻ? പകൽസമയം തിരക്കുകളിൽപ്പെട്ടു തീരും. പക്ഷേ രാത്രി...

'അവൾടെ സമയദോഷമാണു ശാന്തി, നീ സമാധാനിക്ക്, അതു മാറുമ്പോൾ അവൾ തീർച്ചയായും തിരിച്ചെത്തും,' സ്വയം വിശ്വസിക്കാത്ത കാര്യം പറഞ്ഞ് ചേച്ചി സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

'ഇനി എന്ന് ചേച്ചീ, എന്ന്? അവൾടെയല്ല, ഞങ്ങടെ സമയദോഷമാണ്. അതൊട്ടു മാറാനും പോകുന്നില്ല. ഇല്ല, അവൾ വരില്ല, അവൾ ഇനി വരണമെങ്കിൽ ഞാൻ മരിക്കണം, എന്തെല്ലാമാണ് കാണിച്ചുകൂട്ടിയത്? അവൾക്ക് എന്നെ ഫേസ് ചെയ്യാനാവില്ല, അതാണു വരാത്തത്. അതിനതിന് അവൾ പുതിയ കുറ്റങ്ങൾ കണ്ടുപിടച്ചോളും, ' ശാന്തിനി വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി. എത്രയെത്ര സംഭവങ്ങളാണ് മനസ്സിലൂടെ സിനിമയിലെന്ന പോലെ മിന്നിമായുന്നത്.

എന്നെങ്കിലും അവൾ ഈ പൂർവ്വജന്മമാതാപിതാക്കളെ തിരക്കി വരുമായിരിക്കും, അതുവരെ തങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്നാരു കണ്ടു? മക്കളെ കണ്ടിട്ടും മാമ്പൂ കണ്ടിട്ടും മാലോകരാരും കൊതിക്കല്ലേ എന്നു വായിച്ചത് എസ്.കെ.പൊറ്റക്കാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലാണ്. അത് തനിക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് ആണ് എന്ന് ശാന്തിനി അന്നു തെല്ലും നിനച്ചിരുന്നില്ലല്ലോ.

എന്റെ പൊന്നുമോളേ, നിനക്കെന്നെ വേണ്ടെങ്കിലും എനിക്കു നിന്നെ വേണമല്ലോ കുഞ്ഞേ. എത്ര സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നവരാണ് നമ്മൾ. ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളയാൻ നിനക്കെങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു മോളേ, ചിന്താഭാരം താങ്ങാനാവാതെ ശാന്തിനി മുഖം കൈകളിൽ താങ്ങി പൊട്ടിക്കരയുവാൻ തുടങ്ങി. 'വാ, വന്നു കിടക്ക്, ' മനോജ് അവളെ സെറ്റിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ പൂമുഖമുറിയിലെ ക്ലോക്ക് രാത്രി രണ്ടുമണി എന്നടിച്ചു.



Wednesday, June 07, 2017

ഷേക്സ്പിയര്‍ രചനകളുടെ പിന്നാമ്പുറക്കഥകള്‍-03

ഭാഗം-മൂന്ന്

5.ഹാംലെറ്റ്(1599-1601)

ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഈ നാടകം, ചതിയിലൂടെ പിതാവ് മരണപ്പെട്ട ഒരു ഡാനിഷ്(ഡെന്മാർക്ക്) രാജകുമാരനായ ഹാംലറ്റിന്റെ കഥ പറയുന്നു. സ്വന്തം മകനായ ഹാംനെറ്റ് 11 വയസ്സിൽ മരിച്ചതിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായാണ് നായകനെ ഹാംലറ്റ് ആക്കിയതെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു. സമുദ്രസഞ്ചാരികളുടെ/കടൽക്കൊളളക്കാരുടെ-വൈക്കിംഗ് കൾ- കഥ പറച്ചിലിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ് ഈ കഥയെങ്കിലും ഷേക്‌സ്പിയർ ഈ ആശയത്തെ ജീവിതത്തിൽ നമുക്കെടുക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രയാസമുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ആക്കി നവീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിതാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട മകന്റെ വേദനയിലൂടെ പറയുന്നത് ആളുകൾ സ്വാർത്ഥരും മോശക്കാരുമായാൽ എന്തെല്ലാ തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കാം എന്നും കൂടിയാണ്. കൃഷിനാശവും ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും വിലക്കയറ്റവും തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടലും എല്ലാം കൂടി ഇംഗ്ലണ്ടിന്റെ അവസ്ഥ വളരെ പരിതാപകരമായിരുന്നു അക്കാലത്ത്. പോരാത്തതിന് എലിസബത്ത്-I രാജ്ഞി പ്രായമായിരിക്കുന്നതിനാൽ അടുത്തത് മോശമായ ഭരണാധികാരി ആവാം, തങ്ങളുടെ ഭാഗധേയം എന്താവും എന്നുമെല്ലാം ജനങ്ങൾ ആശങ്കാകുലരായിരുന്നു.

ആഷ്‌ബോയ്

ഹോർവെണ്ടിൽ, ഹെങ് എന്നീ രണ്ടു സഹോദരർ രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നു. ഹോർവെൻഡിലിന്റെ ഭാര്യ ജെർട്രൂഡ്, അവർക്ക് എല്ലാവരും മണ്ടശിരോമണി ആയി മുദ്ര കുത്തി ആഷ്‌ബോയ് എന്നു കളിയാക്കി വിളിച്ചിരുന്ന ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം പിതാവൊഴികെ ആരും അവനെ സ്‌നേഹിച്ചില്ല. അവനോടു ദേഷ്യം മൂത്ത് മൂത്ത് ഫെങ്ങിന് അത് അവന്റെ പിതാവിനോടു കൂടി ആയി. അവസാനം ജെർട്ൂഡിന്റെ സഹായത്തോടെ തന്നെ അയാൾ ഹോർവെണ്ടിലിനെ നായാട്ടിനിടെ വകവരുത്തി. നാട്ടാരെ കള്ളക്കഥ പറഞ്ഞ് വിശ്വസിപ്പിച്ചു, അധികം വൈകാതെ ജെർട്രൂഡിനെ ഭാര്യയാക്കി, രാജാവുമായി. പക്ഷേ അന്ന് കാട്ടിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞിരുന്ന ആഷ്‌ബോയ് എല്ലാം നേരിട്ടു കണ്ടിരുന്നു. തന്റെ അമ്മ അച്ഛനെ സന്തോഷപൂർവ്വം മറന്നതും തന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നതുമെല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയ അവൻ അവസരം വരുവാനായി കാത്തിരുന്നു, സ്വയം ഒരു കോമാളി വേഷം കെട്ടി, ആളുകളെ രസിപ്പിച്ചു. ആഷ്‌ബോയ് യെ വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടി കളിയാക്കുന്നത് ഹെങ്ങിന്റെ വിനോദമായിരുന്നു. ഒരു നാൾ അയൽരാജ്യത്തെ രാജകുമാരി അവിടെ അതിഥിയായി എത്തി, 'ഇത് ആഷ്‌ബോയ്യുടെ ഭാര്യ ആണ് ' നാട്ടുകാരോടു കളി പറഞ്ഞ് അയാൾ രസിച്ചു. 'എനിക്കു സഹോദരൻ ഇല്ലല്ലോ, അപ്പോൾ ഞാൻ മരണപ്പെട്ടാൽ ഇവളെ ആരു വിവാഹം കഴിക്കും ' എന്നായി ആഷ്‌ബോയ്. ഹെങ്ങും ജെർട്രൂഡും ഒഴികെ എല്ലാവരും മണ്ടത്തരം കേട്ട് ചിരിച്ചു.

ആഷ്‌ബോയ്‌യെ ഒഴിവാക്കാനായി സ്‌നേഹം നടിച്ച് രാജകുമാരിയെ വിവാഹം ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു മുദ്രവച്ച എഴുത്തു കൂടി കൊടുത്ത്, രാജകുമാരിക്കൊപ്പം അവനെ അവളുടെ രാജ്യത്തേക്കയച്ചു. പക്ഷേ അവരുടെ കപ്പൽ മുങ്ങി, ഇവർ രണ്ടുപേർ രക്ഷപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അവൻ നീണ്ട നിദ്രയിലായിപ്പോയി. അവനുണരുന്നതും കാത്ത് കുമാരി കരയ്ക്കിരുന്നു. അതുവഴി വന്ന കടൽക്കൊള്ളക്കാർ പണം എടുക്കാനായി അവന്റെ കീശ തപ്പി, കിട്ടിയത് അവനെ വധക്കണമെന്ന് എഴുതിയ കത്ത്! അതു വായിച്ച് അവർ മറ്റൊരു പണി ചെയ്തു, അവർ കത്തു മാറ്റിയെഴുതി. രാജാവ് അവരെ വിവാഹവും കഴിപ്പിച്ചു. ബുദ്ധിമതിയായ കുമാരി കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിെ, വൻ സൈന്യവുമായി ഭർത്താവിന്റെ രാജ്യം ആക്രമിച്ചു, ഫെങ്ങിനെ കൊന്നു, ജെർട്രൂഡിനെ വിഷത്തവളകളും എട്ടുകാലികളും വഴുവഴുപ്പുള്ള പാമ്പുകളും വിഹരിക്കുന്ന ഇരട്ടുമുറിയിൽ അടച്ചു. പിന്നെ അവർ സസുഖം വാണു.

ഹാംലറ്റിൽ താൻ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടതാണ് എന്ന് പിതാവിന്റെ പ്രേതം വന്ന് മകനോടു പറയുന്നതായാണ് കഥ.

6.കിംഗ് ലിയർ(1604-05)

മൂന്നു പെൺമക്കളുളള രാജാവ് ഇളയ മകളായ കൊഡിലിയയെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും മൂത്ത പെൺമക്കൾ തന്റെ പണമാണ് മോഹിച്ചിരുന്നതെന്നു രാജാവ് തിരിച്ചറിയുന്നതും രക്ഷപ്പെട്ട ഇളയവൾ വിവാഹശേഷം സൈന്യവുമായി വന്ന് ചേച്ചിമാരെ കീഴടക്കുന്നതും അച്ഛനും മകളും തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയുന്നതും ആണ് കഥ.

ഈ കഥ ലോകമെമ്പാടും വൻ പ്രചാരമുള്ള ഒരു നാടോടിക്കഥയുടെ പുനരാവിഷ്‌ക്കാരമാണ്. ആസ് മച്ച് ആസ് സാൾട്ട്-ഉപ്പോളം-, കാപ്-ഓ-റഷസ് തുടങ്ങി വിവിധ പേരുകളിലുള്ള എല്ലാ കഥകളും തന്നോട് എത്ര ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന് രാജാവ് പെൺമക്കളോടുചോദിക്കുന്നതായാണ് തുടങ്ങുന്നത്. 1577 ൽ ഹൊളിൻഷെഡ്, ദി ക്രോണിക്കിൾസ് ൽ എഴുതിയ ഈ കഥയാണ് ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ പ്രചോദനം എന്നു കരുതുന്നവരുണ്ട്. ഇതെഴുതുന്ന കാലത്ത് തന്റെ ഒരു മകൾ ഇരുപതുകളുടെ ആരംഭത്തിലും മറ്റൊരുവൾ  കൗമാരാവസാനത്തിലും ആയിരുന്നു, വിവാഹിതരായി വീടു വിട്ട് പോകേണ്ട കാലം, അതുകൊണ്ടും കൂടിയാവാം ഇക്കഥ എന്നും പറയുന്നു. ഹൊളിൻഷെഡിന്റെ കഥപ്രകാരം കൊഡിലിയ ബ്രിട്ടന്റെ രാജ്ഞി ആകുകയാണ്. അവരുടെ ആസ്ഥാനം ലിയറിന്റെ കോട്ട എന്നർത്ഥം വരുന്ന ലെസ്റ്റർ ആയിരുന്നവെന്നും ചിലർ കരുതുന്നു.

കാപ്-ഓ-റഷസ്

വളരെ ബുദ്ധിയും വിവരവുമുള്ളയാളെന്നു കരുതിയിരുന്ന രാജാവ് ഒരു നാൾ ഒരു മണ്ടൻ ചോദ്യം ചോദിച്ച് അതിന്റെ ഫലമായി കഷ്ടത അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. തന്നെ എത്രത്തോളം ഇഷ്ടമുണ്ട് എന്നായിരുന്നു ആ മണ്ടൻ ചോദ്യം. ഉപ്പോളം എന്നു പറഞ്ഞ ഇളയവളെ രാജാവ് ഉപേക്ഷിച്ചു. തന്റെ മരിച്ചുപോയ അമ്മയുടെ മൂന്നു ഉടുപ്പുകൾ മാത്രമെടുത്ത് അവൾ യാത്രയായി. ദൂരെ ഒരു ദേശത്തെത്തി മരപ്പൊത്തിൽ ഉടുപ്പുകൾ ഒളിപ്പിച്ച് ആ രാജ്യത്തെ രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ പാത്രം തേച്ചു കഴുകുൽകാരിയായി കഴിഞ്ഞുവന്നു. പുല്ലുകൊണ്ടുള്ള ഉടുപ്പും തൊപ്പിയും ധരിച്ചിരുന്ന അവൾ കാപ്-ഓ-റഷസ് -പുൽത്തൊപ്പിക്കാരി-എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു.

രാജകുമാരൻ എല്ലാവർക്കും പങ്കെടുക്കാവുന്ന, മൂന്നു ഇരവുപകലുകൾ നീളുന്ന ഒരു ഉത്സവം പ്രഖ്യാപിച്ചു, തന്റെ ഭാര്യയെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനായി. കൊട്ടാരം ജോലിക്കാർ എല്ലാവരും പോയിക്കഴിയുമ്പോൾ അവൾ ആറ്റിൽ കുളിച്ച് അമ്മയുടെ സ്വർണ്ണം പതിച്ച ഉടുപ്പണിഞ്ഞ് എത്തി, കുമാരനുമൊത്ത് നൃത്തം ചെയ്തു, അവസാനിക്കും മുൻപ് പതിയെ തിരിച്ചു പോന്നു. ജോലിക്കാർ തിരികെ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവർ പോയപ്പോഴത്തേതു പോലെ. പിറ്റേന്നും അതിന്റെ പിറ്റേന്നും ഇതാവർത്തിച്ചു. അവൾ ആരെന്നു വെളിപ്പെടുത്താത്തതിനാൽ രാജകുമാരൻ തന്റെ മോതിരം ഊരി ഇട്ടുകൊടുത്തു, അടയാളത്തിനായി.

നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ പ്രഭുകുമാരികളേയും രാജകുമാരികളേയും അന്വേഷിച്ചു, കിട്ടിയല്ല, കുമാരൻ പരവശനായ കാര്യം അറിഞ്ഞ് ഭേദപ്പെടുത്താനെന്ന് അവൾ സൂപ്പുണ്ടാക്കി, അതിൽ മോതിരമിട്ട് കുമാരനെത്തിച്ചു. അതു കണ്ടെത്തി സൂപ്പുണ്ടാക്കിയ ആളെ ഉടൻ ഹാജരാക്കാൻ കുമാരൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ സൂപ്പ് ശരിയല്ലാത്തതുകൊണ്ടാവും, പാവം പെൺകുട്ടി ശിക്ഷിക്കപ്പെടണ്ട എന്ന് മറ്റൊരു പാചകക്കാരൻ അത് ഏറ്റെടുത്തു. പക്ഷേ നടന്നില്ല, കാപ്-ഓ-റഷസ് ഹാജരായി. കുമാരൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, പുൽക്കുപ്പായവും തൊപ്പിയും മാറ്റി അതിനടിയിൽ ധരിച്ചിരുന്ന ആഭരണങ്ങൾ പതിപ്പിച്ച പൊൻ കുപ്പായം കുമാരൻ കണ്ടു. പിന്നെ വിവാഹാഘോഷം നടത്തി, പിതാവും ക്ഷണിതാവായിരുന്നു. ഉപ്പില്ലാത്ത വിഭവങ്ങൾ നിരത്തി, പിതാവ് മകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ക്ഷമ ചോദിച്ചു.

സിൻഡ്രെല്ലയുടെ കഥയും കൂടി ഇതിൽ തുന്നിച്ചേർത്തിട്ടുള്ളതു പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.

7. ദി വിന്റേഴ്‌സ് ടെയിൽ(1610/1611)

ഷേക്‌സപിയറിന്റെ അവസാനകാല നാടകങ്ങളിലൊന്നാണിത്. സിസിലിയിലെ രാജാവ്, തന്റെ ഭാര്യ ബൊഹീമിയ രാജ്യത്തെ രാജാവുമായി പ്രണയത്തിലാണെന്ന് സംശയിക്കുന്നു,  ആ രാജാവിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു, മകൾ ജനിച്ചപ്പോൾ അത് തന്റേതല്ല എന്നു നിർബന്ധം പിടിക്കുന്നു. രാജ്ഞിക്ക് വല്ലാത്ത നാണക്കേടു തോന്നി. ഒടുവിൽ ഒരു വിശ്വസ്ത സേവകൻ കുഞ്ഞിനെ ബൊഹിമിയിലയിലേക്കു കടത്തി രക്ഷപ്പെടുത്തി.  ഒരു ആട്ടിടയന്റെ മകളായി പെർഡിസ(ത) എന്ന പേരിൽ വളർന്നു വന്ന അവളുമായി ബൊഹീമിയ രാജകുമാരൻ പ്രണയത്തിലായി. രാജാവ് ക്ഷുഭിതനായതിനാൽ പ്രണേതാക്കൾ സിസിലിയിലേക്കു കടന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും രാജാവ് പശ്ചാത്താപത്തിലായിരുന്നു. എല്ലാം ശുഭപര്യവസാനിയയാപ്പോൾ പെർഡിസയുടെ അമ്മ തിരിച്ചെത്തി, പക്ഷേ ഒരു പ്രതിമയുടെ രൂപത്തിൽ.

റോബർട്ട് ഗ്രീനെയുടെ പാൻഡൊസ്്‌റ്റോ അഥവാ ദി ട്രയംഫ് ഓഫ് ടൈം (കാലത്തിന്റെ വിജയം) എന്ന !588 ലെ കൃതിയാണ് ഈ കഥയ്ക്കാധാരം എന്നു കരുതുന്നു. ഈ കഥയിൽ അനേകം നാടോടിക്കഥാഘടകങ്ങൾ ഇഴചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അതിലൊന്ന് മകന്റെ പ്രണയം ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരു രാജാവിന്റേതായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് തന്റെ മകനായ ഹെന്റി രാജകുമാരനുമായി രാജാവായ ജെയിംസ് ഇതേ കാര്യത്തിന് തർക്കത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. കഥ അതാണ് എന്നും അടക്കം പറച്ചിലുണ്ടായിരുന്നു.

ഷേക്‌സ്പിയർ അവസാനകാലത്ത് എഴുതിയതെല്ലാം അച്ഛൻമാരുടേയും പെൺമക്കളുടേയും കഥകളാണ്. തന്റെ മൂത്ത മകൾ സൂസന്ന ഒരു പ്യൂരിറ്റൻ സഭക്കാരനെ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നു, ഇളയവൾ അത്ര വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളാത്തവനെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ഒരാളുമായി പ്രണയത്തിലുമായി. ഇക്കാലത്ത് തന്നെ ഒരു പേരക്കുട്ടി ജനിക്കയും ചെയ്തു. തന്റെ കുടുംബം ഈ കഥകൾക്കു പ്രചോദനമായെന്നു കരുതാം.

ദി ഫ്‌ളവർ പ്രിൻസസ്സ് (പുഷ്പ രാജകുമാരി)

സിസിലിയയിലെ കഠിനഹൃദയനായ രാജാവ് ഒരു ഗ്രാമീണപെൺകൊടിയുമായി പ്രണയത്തിലായി, അവളെ വിവാഹവും കഴിച്ചു. നല്ലവളായ  അവളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ അയാൾ തന്റെ പരുക്കൻ സ്വഭാവം വെടിഞ്ഞു, അവർക്കൊരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. രാജ്ഞിയുടെ കൂട്ടുകാരിയായ, ജ്ഞാനികളിൽ ജ്ഞാനിയായ, പ്രവാചകയും കൂടിയായ  ഒരു സ്ത്രീയെ കൂടി ആഘോഷത്തിനു ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. പൂവിന്റെ പതക്കമുള്ള സ്വർണ്ണമാല കുഞ്ഞിനു സമ്മാനിച്ച് അവൾ ഇനി മേൽ ഫ്‌ളോറ എന്ന് അറിയപ്പെടും എന്ന് ആ ജ്ഞാനി പറഞ്ഞു. അവളുടെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷവുമെല്ലാം പൂവുകൾക്കിടയിലായിരിക്കും എന്ന അവരുടെ പ്രവചനം പക്ഷേ രാജാവിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. തന്റെ കുട്ടി ഒരു കാടൻ പെൺകുട്ടിയല്ല അങ്ങനെ കാടുകളിലും മേടുകളിലും മേയാൻ എന്ന് ചിന്തിച്ച രാജാവ് പിന്നെ മകളെ ശ്രദ്ധിക്കാതായി. പക്ഷേ രാജ്ഞി മകളുടെ മേൽ തന്റെ പൂർണ്ണ ശ്രദ്ധയും അർപ്പിച്ചു. അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല, സേവകരുണ്ടല്ലോ എന്നായി രാജാവ്. അയാൾ പഴയ സ്വഭാവത്തിലേക്കു തിരികെ പോയി. തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന രാജ്ഞിയോടു കലികയറി അയാൾ കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി അടുത്തുള്ള നദിയിൽ ഒഴുക്കിവിട്ടു.  

ഇതിൽ ക്ഷുഭിതയായ രാജ്ഞി ഒരു കോട്ടയുടെ മുകളിൽ കയറി സ്വയം അടച്ചു, കുരേ നാൾ കഴിഞ്ഞു ഹൃദയം തകർന്നു മരിച്ചു. തകർന്നു പോയ രാജാവ് ഭാര്യയേയും മകളെയുമോർത്ത് കരഞ്ഞു.

കുഞ്ഞ് സുരക്ഷിതമായി ദൂരെ ബൊഹീമിയൻ തീരമണഞ്ഞു, ഒരു വൃദ്ധൻ അവളെ കണ്ടു, അയാളും ഭാര്യയും എടുത്തു വളർത്തി. കഴുത്തിൽ ഒരു സ്വർണ്ണപ്പൂവ് ഉള്ളതിനാൽ ഫ്‌ളോറ എന്നു കുഞ്ഞിനു പേരുമിട്ടു. ബൊഹീമിയൻ രാജാവിന്റെ  തോട്ടക്കാരായിരുന്നു അവർ. സ്വാഭാവികമായും ഫ്‌ളോറയും തോട്ടിലായി ജോലി. അമ്മയെപ്പോലെ സുന്ദരിയായി ഫ്‌ളോറ വളർന്നു വന്നു. രാജകുമാരൻ ബ്രൂണോ അവളെ കണ്ടു, പ്രണയുവുമായി. ആദ്യം കൊടുത്ത പ്രണയോപഹാരം ഒരു റോസാപ്പൂവായിരുന്നു. രാജാവിന് ഈ ബന്ധം ഇഷ്ടമായില്ല.

അത് അത്ഭുത ചെടിയാണ്, തൊടരുത് എന്ന ഫ്‌ളോറയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ബ്രൂണോ അവൾക്കു നൽകുവാനായി ഒരു റോസാപ്പൂവിറുത്തു, കുമാരൻ ബോധരഹിതനായി കുഴഞ്ഞുവീണു, ദീർഘനിദ്രയിലായി. രാജാവ് ജ്ഞാനികളിൽ ജ്ഞാനിയായ സ്ത്രീയെ വരുത്തി. ഫ്‌ളോറ ഉമ്മ വച്ചാലേ കുമാരൻ ഉണരൂ എന്ന് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് അങ്ങനെ ചെയ്തു. കുമാരൻ ഉണർന്നു, ഫ്‌ളോറയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ രാജാവ് ഫ്‌ളോറയെ പിടിച്ചു കെട്ടി കടലിലൊഴുക്കി. ഫ്‌ളോറ ഒഴുകി ഒഴുകി സിസിലയിൽ തിരിച്ചെത്തി. ജ്ഞാനികളിൽ ജ്ഞാനിയായ സ്ത്രീ കണ്ടെത്തി, അവളുടെ അമ്മ താമസിച്ച കോട്ടയിലെത്തിച്ചു.  

ഇതിനിടെ അച്ഛനോടു പിണങ്ങിയ ബ്രൂണോ ഫ്‌ളോറയെ അന്വേഷിച്ച് ദേശാന്തരയാത്ര തുടങ്ങി. കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് അവസാനം സിസിലിയയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.അവന്റെ ദുഖത്തിൽ പങ്കുചേർന്ന രാജാവും അവനും കൂടി വാർത്ത കണ്ണീർ കൊട്ടാരം മുക്കുമെന്ന നിലയെത്തി.

ജ്ഞാനികളിൽ ജ്ഞാനി അവരെ കോട്ടയിൽ കൊണ്ടുപോയി, അമ്മയും മകളും അവരവരുടെ പ്രണേതാക്കൾക്കൊപ്പം ജീവിച്ചു.

Sunday, June 04, 2017

പണ്ടുപണ്ടൊരു ദേവു-03

ഭാഗം-3
ഭാഗം-01 ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 02 ഇവിടെ വായിക്കാം.

എല്ലാ ശനിയാഴ്ച്ചയും അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് ദേവൂന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് കട്ടിപ്പായസം കിട്ടും. എന്തോ പഴയ ആചാരമാണത്രേ. കുറച്ചുനാളായി മാലതിയും നന്ദിനിയും ദേവുവും കൂടിയാണ് അതു വാങ്ങാൻ പോവുക. ആറ്റിലേക്കു കെട്ടിയിറക്കിയ മേൽക്കൂരയുള്ള അമ്പലക്കടവിലെ പടികളിലിരുന്ന് കാലു വെള്ളത്തിലിട്ട് ആട്ടിക്കളിക്കും അവർ. അപ്പോൾ മീനുകൾ ഓടിയടുക്കും, പെട്ടെന്നു കാലുവലിച്ച് അവറ്റയെ പറ്റിക്കും. കാലില്‍ ചൊറിയുള്ളപ്പോള്‍ അവറ്റയെക്കൊണ്ടു കൊത്തിച്ചാല്‍ അതു മാറിക്കിട്ടുമെന്ന് ഇന്ദിരേച്ചി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ കൊത്തുമ്പോള്‍  ചെറുതായി വേദനിക്കുമത്രേ.  അമ്പലത്തിൽ മീനാക്ഷീദേവിയാണ് പ്രതിഷ്ഠ. പണ്ട് വടക്കെങ്ങോ ഉള്ള സ്വന്തം നാട്ടിൽ നിന്ന് ലഹളക്കാലത്ത് ഒളിച്ചോടി പോന്നവരാണത്രെ അവിടുത്തെ തമ്പുരാൻ കുടുംബം. പോരുമ്പോൾ അവർ ദേവീവിഗ്രഹവും ഒപ്പം കൊണ്ടുപോന്നു. അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം കെങ്കേമമാണ്. വരിവരിയായി ഒരുപാടു ചിന്തിക്കടകൾ തുറന്നു വയക്കും. കുപ്പിവളകൾ എന്താ ഭംഗി! രാത്രി കലാപരിപാടികളും ഉണ്ടാകും. കഴിഞ്ഞ ഉത്സവത്തിന് 'പന്തടിക്കാം നാമൊന്നിച്ച്, പങ്കജാക്ഷീ മമസഖീ ' എന്ന പാട്ടിനൊപ്പം രണ്ടു തമ്പുരാട്ടിമാർ പന്തുതട്ടി ഡാൻസ് കളിച്ചത് ദേവൂന് ശരിക്കും പിടിച്ചിരുന്നു. അതിലൊരു തമ്പുരാട്ടിക്കുട്ടി കണ്ണട ഊരാതെയാണ് കളിച്ചത്! അതു കണ്ടു ദേവൂനു ചിരിയും വന്നു. അവരുടെ ഡാന്‍സ് കണ്ടപ്പോള്‍ ഡാൻസ് പഠിക്കണമെന്നു അവള്‍ക്കും ആഗ്രഹം തോന്നി.  പക്ഷേ ഡാൻസ് ടീച്ചറിനെ അമ്മയ്‌ക്കെന്തോ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ദേവൂന്റെ ഡാൻസ്‌മോഹം ഇതുവരെ സഫലമായിട്ടില്ല.

ഞായറാഴ്ച്ച മാത്രമേ ആറ്റിൽ കുളിക്കാൻ പോകാൻ അമ്മ വിടൂ, അതും മഴയില്ലെങ്കിൽ മാത്രം, മണിച്ചേച്ചിയുടേയോ ജാനകിച്ചേച്ചിയുടേയോ അകമ്പടി നിർബന്ധവുമാണ്. ആറ്റിൽ ചാടാൻ ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും തലയിലും ദേഹത്തും മുഴുക്കെയുള്ള എണ്ണ തേപ്പും പിന്നത്തെ പയർപൊടി പ്രയോഗവും പക്ഷേ അവള്‍ക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമില്ല. 'ദേവൂനെ നല്ലോണം എണ്ണേം താളീം പയറുപൊടീം തേപ്പിക്കണേ മണീ,' എന്നു പക്ഷേ മുത്തശ്ശി മണിച്ചേച്ചിയെ ചട്ടംകെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ ആഴ്ച്ചയിൽ ഒരു ദിവസമല്ലേ എന്ന് മുത്തശ്ശിക്കു വേണ്ടി അങ്ങു ക്ഷമിക്കും. അമ്മ സോപ്പും ഷാമ്പൂവും ആണ് ഉപയോഗിക്കുക. 'ഊം..ദേവൂന്‍റമ്മ പരിഷ്ക്കാരിയായിരിക്കും, പക്ഷേ നോക്കിക്കോ, വേഗം തലമുടി നരയ്ക്കും, ' ജാനകിച്ചേച്ചി  പുലമ്പും. വെള്ളിലച്ചെടിയുടെ ഇലകൾ ഉരച്ച് താളിയുണ്ടാക്കുക ദേവു തന്നെയാണ്. വെള്ളിലച്ചെടിയെ 'അമ്മകറുമ്പി, മോളു വെളുമ്പി, മോളുടെ മോളൊരു സുന്ദരിക്കോത' എന്നാണ് മണിച്ചേച്ചി പറയുക.

നേരത്തെ കാപ്പികുടിച്ച് മണിച്ചേച്ചിയെ ഉന്തിത്തള്ളിയിറക്കി ദേവു ആറ്റിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു, ഒപ്പം മാലതീം നന്ദിനീം. പരന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു വലിയ പാറയുടെ താഴെയാണ് കടവ്. മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും കളിച്ചു കുളിച്ച് നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. 'എന്റെ ദേവുവേ, വേഗം നിഴലു നോക്കി ഒന്നു സമയം പറഞ്ഞേ,' മണിച്ചേച്ചി വെപ്രാളം പിടിച്ചു. നിഴലു നോക്കി സമയം പറയാൻ മുത്തശ്ശൻ ദേവൂനെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവള്‍ പാറയിൽ കയറി നിന്ന് അടി അളന്നുനോക്കി വലിയ ശാസ്ത്രജ്ഞയുടെ മട്ടിൽ പതിനൊന്ന് എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. 'അയ്യോ, ഇന്ന് അമ്മാവന്റെ വഴക്കു കിട്ടിയതു തന്നെ, വേഗം കയറൂ പിള്ളാരേ,' എന്ന് മണിച്ചേച്ചി ധൃതി പിടിച്ചു. പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴുണ്ട് കൊച്ചുമുത്തശ്ശി, മാലതി നന്ദിനിമാരുടെ അമ്മൂമ്മ, ധൃതി പിടിച്ചു വരുന്നു, മുങ്ങാനുള്ള വരവാണ്.

'ആ പുല്ലുകാരിയോടു പറഞ്ഞതാ മാറി നടക്കാൻ, അതു കേൾക്കണ്ടേ, അതിന്റെ പുല്ല് എന്റെ മേത്തു കൊണ്ടു, ഇനീപ്പം ശുദ്ധം വരുത്താതെ അമ്പലത്തിൽ പോകാനൊക്കുവോ, ഇപ്പം അമ്പലം അടയ്ക്കും,' എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വേഗം മുങ്ങിത്തോർത്തി കയറിവന്നു, ആരേയും തൊടാതെ ശ്രദ്ധിച്ച് മാറി ധൃതിയിൽ നടക്കാനും തുടങ്ങി. ദേവു, കൈനീട്ടി തൊടാനാഞ്ഞതും മണിച്ചേച്ചി വിലക്കി, വേണ്ട, ദേവൂ, അമ്മാവൻ ഇന്നാള് വഴക്കു പറഞ്ഞതല്ലേ എന്ന്.

ശരിയാണ്, അന്നൊരു ദിവസം ദേവു കൊച്ചുമുത്തശ്ശിയെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം തൊട്ടു, മൂന്നു പ്രാവശ്യവും അവർ ആറ്റിൽ പോയി മുങ്ങി. അതറിഞ്ഞ് അച്ഛൻ വഴക്കു പറഞ്ഞതാണ് അന്ന്. കൊച്ചുമുത്തശ്ശി ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഓരോരിക്കലും മുങ്ങാൻ ഓടുക, അതുകൊണ്ട് ദേവൂന് അതൊരു കളിയായിട്ടേ തോന്നിയുള്ളു. കാലം മാറിയതറിയാതെ തൊട്ടുകൂടായ്മയും തീണ്ടിക്കൂടായ്മയും എല്ലാം പാലിച്ചിരുന്ന കൊച്ചുമുത്തശ്ശിക്ക് എന്നും ഏകാദശി, നോമ്പ് എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞ് ഈ കുളിയും അമ്പലത്തിൽ പോക്കും തന്നെയാണ് ജോലി. ദേവൂനെ കൊച്ചുമുത്തശ്ശിക്ക് വല്യ കാര്യമാണ്. അവിടെ കളിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ  'എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചീടെ പൊന്നുമോളല്ലേ,' എന്നു പറഞ്ഞ്  ചെറുപയർ പുഴുങ്ങി തേങ്ങയും ശർക്കരയും ചേർത്ത് തരും. നല്ല രുചിയാണതിന്. കൊച്ചുമുത്തശ്ശിക്ക് ദേവൂന്‍റെമ്മയെ ജീവനാണ്, വേറെ ചേച്ചിയൊന്നുമില്ല താനും. എന്നാലും സ്നേഹം കൂടീട്ടാവും 'കുഞ്ഞേച്ചി' എന്നേ വിളിക്കൂ.

മാലതിയേം നന്ദിനിയേം അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള പടി കേറ്റി വിട്ടു കഴിഞ്ഞ് മണിച്ചേച്ചി മറ്റൊരു ഭീകര രഹസ്യം കൂടി ദേവൂനു പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. പണ്ട്, അച്ഛന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് കൊച്ചുമുത്തശ്ശിയുടെ വീട്ടിൽ രൂപാനോട്ടുകൾ പൂത്തു പോകാതിരിക്കാൻ വലിയ പരമ്പിൽ വച്ച് ഉണക്കുമ്പോൾ അച്ഛനും കാവലിരുന്ന കഥ ദേവൂനറിയാം. അത് ശരിയാണെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത് അതൊന്നുമല്ല. കൊച്ചുമുത്തശ്ശിയുടെ ഭർത്താവു തമ്പുരാൻ-ആ മുത്തശ്ശനെ ദേവു കണ്ടിട്ടില്ല- മരിക്കും മുമ്പ് വെള്ളം ചോദിച്ചപ്പോൾ, വിരലിൽ കിടക്കുന്ന വജ്രമോതിരം ഊരിത്തരാൻ പറഞ്ഞുകളഞ്ഞു പോലും അവർ! അതു ശരിയാണോയെന്ന് അച്ഛനോടു ചോദിച്ചറിയാൻ ചെന്ന വകയിൽ  ദേവൂനു മാത്രമല്ല മണിച്ചേച്ചിക്കും കിട്ടിപൊടിപൂരം വഴക്ക്, നമുക്കറിയാൻ പാടില്ലാത്തതാണ്, ആരോടും ഇതൊന്നും പറയാനും പാടില്ല എന്ന് അച്ഛൻ വിലക്കുകയും ചെയ്തു. ദേവൂനെ കൊച്ചുമുത്തശ്ശിക്ക് വലിയ കാര്യമാണ്.
ദേവൂന്റെ മുത്തശ്ശി പക്ഷേ കൊച്ചുമുത്തശ്ശിയെ പോലെ ആയിരുന്നില്ല. താൻ പരിഷ്‌ക്കാരി ആയ കഥ മുത്തശ്ശി അവൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ കോളേജിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്ത് പല ജാതീലും മതത്തിലും പെട്ട കൂട്ടുകാരേം വീട്ടിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന് മുത്തശ്ശിയെക്കൊണ്ട് ചോറു വിളമ്പിക്കൊടുപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ആദ്യം അത് ഭയങ്കര വെറുപ്പായിരുന്നു, പിന്നെപ്പിന്നെ അതങ്ങു മാറി, അല്ല അച്ഛൻ മാറ്റിയെടുത്തു. അച്ഛൻ എന്തു പറഞ്ഞാലും മുത്തശ്ശി അനുസരിക്കും. അച്ഛനെ അത്രയ്ക്കിഷ്ടമായിരുന്നു മുത്തശ്ശിക്ക്.മുത്തശ്ശീടെ മനസ്സിന്‍റെ അത്താണിയാണ് അച്ഛന്‍ എന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത്. മുത്തശ്ശൻ ഇതിലൊന്നും ഇടപെട്ടുമില്ല.

'അന്നത്തോടെ തീർന്നു എന്റെ ജാതീം മതോം' എന്നാണ് മുത്തശ്ശി പറയാറ്. എല്ലാ ശനിയാഴ്ച്ചയും  മുത്തശ്ശിയുടെ വക കഞ്ഞി കൊടുക്കലുണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്. മുറ്റത്തരികിൽ കൊച്ചു കുഴി കുത്തി ഓരോരുത്തരും ചേമ്പില വയ്ക്കും. പക്ഷേ അതും അച്ഛൻ മാറ്റിച്ചു. ചേമ്പിലക്കുഴി പിഞ്ഞാണിപാത്രങ്ങൾക്കു വഴിമാറി.

തിങ്കളാഴ്ച്ച കണ്ണുതുറന്നതുതന്നെ കടുവാസാറിന്റെ വീട്ടിലെ കറങ്ങുന്ന വിളക്കിനെ കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഊണു വേഗം കഴിച്ച് ദേവുവും കൂട്ടരും പടിക്കെട്ടിനടുത്തെത്തി. ദേവു ആദ്യം, പിന്നാലെ മറ്റുള്ളവർ, പതിയെ പടി കയറിത്തുടങ്ങി. ജനാലയിലൂടെ നോക്കിക്കാണാം എന്നായിരുന്നു പദ്ധതി. ദേവു മുകളിൽ എത്തിയതും സാർ ഓർക്കാപ്പുറത്തു കതകു തുറന്നതും ഒന്നിച്ച്! ദേവൂന്റെ പദ്ധതി പൊളിഞ്ഞു പാളീസായി!  പേടിച്ച് പടിയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതും, 'ആരാത്, കേറിവാ ഇവിടെ ' എന്നു സാറിന്റെ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം. മറുപടിയില്ലാത്തപ്പോൾ സാർ പുറത്തിറങ്ങി വന്നു, 'കേറിവരാനല്ലേ പറഞ്ഞത് ', എന്ന് ഒരു അലറൽ! പേടിച്ച് മുകളിലേക്ക് തിരികെ വന്നു എല്ലാവരും.

'എന്തു വേണം?' തീരെ മയമില്ലായിരുന്നു ശബ്ദത്തിന്.

'അത്...കറങ്ങുന്ന ലൈറ്റ്.. ' വിക്കിവിക്കി ദേവു പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. സാറിന്റെ മുഖം അയഞ്ഞു, മുഖത്തു ചിരി പടർന്നു, വാ, എന്ന് അകത്തേക്കു വിളിക്കയും ചെയ്തു. പേടി മാറി, അത്ഭുതലോകത്തെത്തിയ ആലീസിനെപ്പോലെ എല്ലായിടവും നോക്കി. വലിയ ഹാൾ, പുസ്തകങ്ങൾ നിറച്ചുവെച്ച പലേ അലമാരകൾ. ഇടത്തേ ഭിത്തിയൽ കണ്ടു, ആ ദിവ്യലൈറ്റ്! വിവിധനിറങ്ങൾ ചേർത്തു ചാലിച്ച വെട്ടം വിതറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു അത്. സാറിന്റെ ഭാര്യയുടെ വലിയ ഫോട്ടോയ്ക്കു മുകളിലാണ് അത് കറങ്ങുന്നത്. ബൾബല്ല, അതു മൂടിയിരുന്ന ചെത്തുള്ള ടംബ്ലർ പോലൊരു ഷെയ്ഡ് ആണ് കറങ്ങുന്നതെന്നു ദേവു മനസ്സിലാക്കി. ഫോട്ടോയുടെ നെറ്റിയിലും എതിരെ ഭിത്തിയിലും വെട്ടം പലപലനിറങ്ങളിൽ പതിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു. ദേവുവും കൂട്ടരും അതു കുറേനേരം കണ്ടുനിന്നു. ഒരു ജീവിതാഭിലാഷം സാധിച്ചു! പക്ഷേ ഒരു ഭിത്തിയിൽ വച്ചിരുന്ന വലിയ കടമാൻതല ദേവൂന് പിടിച്ചില്ല. അത് ശരിക്കുള്ളതു തന്നെയാണെന്നു സാർ പറഞ്ഞു.

പിന്നെ സാർ എല്ലാവർക്കും മിട്ടായി തന്നു, പേരും വീട്ടുപേരും ചോദിച്ചു, ഓ, വക്കീലിന്റെ മകളാണല്ലേ എന്ന് ദേവൂനോടു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. മടങ്ങുമ്പോൾ  'ഈ സാറു പാവമാണല്ലോ, ' എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവു മാലൂന്റെ മുഖത്തു നോക്കി, മാലു മുഖം കുനിച്ചു. ഊം.. കുറച്ചു മാലൂന്റെ പുളുവായിരുന്നു അപ്പോൾ.

ശാരിയും നിലീനയും എല്ലാം നമ്പീശൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ ട്യൂഷനു ചേർന്നുവെന്ന് അന്നാണ് ദേവു അറിഞ്ഞത്. ദേവൂനും പോകണമെന്നായി ആഗ്രഹം. നിനക്കു കണക്ക് നന്നായി അറിയാമല്ലോ, പിന്നെന്തിനാണ് മോളേ ട്യൂഷൻ എന്ന് അമ്മ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയതാണ്. പക്ഷേ ദേവു സമ്മതിച്ചില്ല. മാലുവും വന്നു. സാർ കണക്കിട്ടു കൊടുത്തിട്ടു പുറത്തോട്ടൊന്നു പോയതും സാറിന്റെ ഭാര്യ വന്നു വിളിച്ചു, പുറകിലെ മുറ്റത്തേക്ക്. വേഗം ചെയ്തു തീർത്തിട്ട് ചെന്നു. അവരും കുട്ടികളും കൂടി സ്‌കിപ്പിംഗ റോപ്പു കളിയാണവിടെ! നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു സാറിന്റെ ഭാര്യയെ കാണാൻ. ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഉമയും രമയും അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. പോകാം എന്ന് ദേവു വിചാരിച്ചതേയുള്ളു, 'പിന്നെ വരാം,'  മാലു ചാടിക്കയറി പറഞ്ഞു. അവർ പോയി.

'വേണ്ട വേണ്ട, പട്ടമ്മാരാണ് അവർ, അവരുടെ അമ്മ നിലത്തിരുത്തി കാപ്പി തരും, പിന്നെ പാത്രം കഴുകി കമഴ്ത്താനും, അവിടം തളിച്ചു ശുദ്ധമാക്കാനും പറയും. ' വരുന്നവർ മാത്രമല്ല, ഉമയക്കും രമയ്ക്കും അങ്ങനെയെല്ലാം ചെയ്യണം. നമ്പീശൻ സാറിന്റെ ഭാര്യയുടെ കളിയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ മണിച്ചേച്ചി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവർക്കു മക്കളില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് മുടി നരച്ചിട്ടും ഈ കുട്ടിക്കളി എന്നും പറഞ്ഞു.

സ്‌പോർട്ട്‌സ് മത്സരങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ താൽപ്പര്യമുള്ളവർ സ്‌കൂൾ കഴിഞ്ഞ് വലിയ മൈതാനത്തിൽ വരണമെന്നു സാറു പറഞ്ഞു. വട്ടത്തിലുള്ള വളരെ വലിയ മൈതാനമാണ്. ഓട്ടപരിശീലനത്തിനു ദേവുവും മാലുവും ചേർന്നു, ഓട്ടവും തുടങ്ങി. ഒരു ചുറ്റ് ഓടിത്തീരാറായത് ദേവൂന് ഓർമ്മയുണ്ട്. എന്തോ തളർച്ച തോന്നി, വീഴുന്നതും ആരോ കോരിയെടുക്കുന്നതും ആണ് അവസാന ഓർമ്മ. കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ ദേവു ആശുപത്രിയിലാണ്, അച്ഛനും അമ്മയും സ്‌പോർട്ട്‌സ് സാറും ഹെഡ്മാസ്റ്ററും ദേവൂന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറും എല്ലാവരും ഉണ്ട്. അവൾ കണ്ണു തുറന്നതു കണ്ടപ്പോൾ മോളേ എന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വച്ചു. എന്താമ്മേ എനിക്കു പറ്റിയത് എന്നു ദേവു ചോദിച്ചു. ഓടിയപ്പോൾ തളർന്നു വീണു, സ്‌പോർട്ട്‌സ് സാർ താങ്ങിയെടുത്ത് സാറിന്റെ ജീപ്പിൽ കയറ്റി ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുവന്നു, എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അവൾ നന്ദിപൂർവ്വം സാറിനെ നോക്കി. പക്ഷേ സാറിന്റെ കണ്ണും നിറയുന്നല്ലോ, ഇതെന്താണാവോ, ഇനിയിപ്പോൾ ഞാൻ മരിക്കുവാരിക്കുമോ, ദേവു ചിന്തിച്ചു. ദേവു കണ്ണുതുറന്നതറിഞ്ഞ് ഡോക്ടറും നഴ്‌സുമാരും വന്നു.

'മോൾ മിടുക്കിക്കുട്ടിയായി കിടക്കുന്നതു കണ്ടില്ലേ, ഇങ്ങിനെ കരയണ്ടാന്നു മോൾ തന്നെ പറഞ്ഞോളൂ അമ്മയോട്, ' ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.

'ഞാന്‍ മരിക്കാന്‍ പോവാണോ ഡോക്ടര്‍? ' ആ ചോദ്യം ഡോക്ടർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലെന്നു തോന്നുന്നു, ഒന്നു പതറി, പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞു,

'അയ്യയ്യേ!  ദേവിക നല്ല മിടുക്കി കുട്ടിയാണെന്നാണല്ലോ ടീച്ചര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞത്. ഒരു തല   കറക്കം, അത്രേയുള്ളു.  കുറച്ചു നാളത്തേക്ക് ഓട്ടവും ചാട്ടവും ഒന്നു നിർത്തണം. രണ്ടാഴ്ച്ച വീട്ടിൽ കിടക്കണം, എന്താ? '

'അയ്യോ, ക്ലാസ്സ് '....സ്‌കൂളും ക്ലാസ്സുമൊക്കെ വളരെ ഗൗരവത്തിൽ എടുത്തിട്ടുള്ള കുട്ടിയാണ് ദേവു.

'അതൊന്നും സാരമില്ല, നോട്ടെല്ലാം ഞാൻ വീട്ടിലെത്തിക്കാം, അമ്മ പഠിപ്പിച്ചു തന്നോളും, കേട്ടോ ദേവൂ, ' ക്ലാസ് ടീച്ചർ സമാധാനിപ്പിച്ചു. പെട്ടന്നാണ് മുറിക്കു പുറത്ത് ബഹളം കേട്ടത്. തടഞ്ഞ നഴ്‌സുമാരെ തള്ളിമാറ്റി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ജാനകിച്ചേച്ചി ഓടിക്കയറി വന്നു,

'ന്റെ ദേവൂട്ടിക്ക് ഹാർട്ടിനസുഖോ, ന്റെ ദേവിയേ, ചതിക്കല്ലേ'..... ജാനകിച്ചേച്ചിയെ ആരോ തള്ളി പുറത്തുകൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ അവർ പറഞ്ഞത് ദേവു വ്യക്തമായി കേട്ടു.

പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരും ദേവുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞു, അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ ശബ്ദം കാതിൽ കേൾക്കുന്നുണ്ട്, കരയണ്ടമ്മേ എന്നു പറയണമെന്നുണ്ട്, അച്ഛന്‍ മോളേ മോളേന്നു വിളിക്കുന്നുണ്ട്, എന്തോ എന്നു വിളി കേള്‍ക്കണമെന്നുണ്ട്,  പക്ഷേ ചുണ്ടനക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ. അച്ഛനേം അമ്മേം കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്നു തോന്നുന്നു, പക്ഷേ കൈനീട്ടാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ. ദാ അക്കുകളി, നമ്പീശൻ സാറിന്റെ ഭാര്യേടെ സ്‌കിപ്പിംഗ് റോപ്പുകളി, ദേവൂന്റെ വയലറ്റു ബീൻസ് പൂക്കൾ, എല്ലാം ദേവു കാണാൻ തുടങ്ങി. സൈക്കിൾ റാലി പോലൊരു ലോറി റാലി...റോലി ലാറി...അയ്യേ മണിച്ചേച്ചി തെറ്റിച്ചേ....അയ്യോ,  പച്ചിലക്കാട്ടില്‍ മറഞ്ഞതെന്തേ എന്നു കരഞ്ഞു ചോദിച്ച് ചേച്ചിക്കിളി  അനിയത്തിക്കിളിയെ തേടി നടക്കുന്നു.  അതാ സാറിന്റെ വീട്ടിലെ കറങ്ങുന്ന വെട്ടം. ഇപ്പോ  അതാ, സ്വന്തം വീട്ടിലെ ഭിത്തിയിൽ ദേവൂന്റെ ഫോട്ടോയും അതിന്റെ നെറ്റിയിൽ പതിക്കുന്ന കറങ്ങുന്ന ലൈറ്റും.

'സാരമില്ല, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഉണരും,' ഡോക്ടർ പറയുന്നതു ദേവു കേട്ടു. പിന്നെ, മെല്ലെ മെല്ലെ ദേവു ഉറക്കത്തിലാഴ്ന്നു.

Saturday, June 03, 2017

പണ്ടുപണ്ടൊരു ദേവു-02

ഭാഗം -1 ഇവിടെ വായിക്കാം.

ഭാഗം-2
'ദേവൂ, ഒന്നെണീറ്റേ,' പാതിരാത്രിക്ക് മണിച്ചേച്ചി കുലുക്കി വിളിച്ചപ്പോൾ അവള്‍ ഞെട്ടിയെണീറ്റു. അച്ഛന്റെ വല്യേച്ചിയുടെ മകളാണ് മണിച്ചേച്ചി. സ്‌കൂളിലെ ടീച്ചറാകാൻ പഠിക്കയാണ്. വീട്ടിലും മുറ്റത്തും മുഴവൻ ലൈറ്റിട്ടിരിക്കുന്നു. 'ദേവൂ, അമ്മാവനെ എന്തോ കുത്തി, വേഗം മുയൽച്ചെവിയൻ കാണിച്ചു തന്നേ,' എന്ന് ചേച്ചി പറഞ്ഞതു കേട്ടു അവൾ അയ്യോ എന്നു വിളിച്ചു. 'സാരമില്ല, ജാനകിച്ചേച്ചി പച്ചമഞ്ഞളരയ്ക്കുകാ. ഇതുകൂടി കൊടുക്കണം, വേഗം വാ' എന്നു പറഞ്ഞ് ചേച്ചി അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. എല്ലാവരും മുൻവശത്തുണ്ട്. വീടിനോടു ചേർന്നുള്ള പറമ്പിലെ മുഴുവൻ പച്ചമരുന്നുകളും എന്തെല്ലാമെന്നും എവിടെ നിൽക്കുന്നവെന്നും ദേവൂന് കാണാപ്പാഠമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ദേവൂനു മാത്രേ അറിയൂ. അതെല്ലാം മുത്തശ്ശൻ പഠിപ്പിച്ചുകൊടുത്തതാണ്. കർക്കിടകത്തിൽ ദേവൂനെ എല്ലാവർക്കും വേണം, കാരണം, തലയിൽ ചൂടാൻ ദശപുഷ്പങ്ങൾ പറമ്പിൽ എവിടെയെല്ലാമുണ്ടെന്ന് ദേവൂന് കൃത്യമായി അറിയാം, തപ്പി നടക്കേണ്ടതില്ല. അവയിൽ അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം മുക്കുറ്റിയും നിലപ്പനയുമാണ്. കൊട്ടാരത്തിലെ പെൺകുട്ടികൾ ദശപുഷ്പം തലയിൽ ചൂടുകയല്ല, ഓരോ ദിവസവും ഓരോ ചെടിയും വേരോടെ അരച്ചു നെറ്റിയിൽ പുരട്ടുകയാണു ചെയ്യുക എന്നാണ് ഇന്ദിരേച്ചി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അതെല്ലാം മരുന്നാണു പോലും. ദേവു മുറ്റത്തിന്റെ തെക്കരികിലേക്കു പോയി കൊച്ചു മതിലിന്നപ്പുറത്ത് മുയൽച്ചെവിയൻ കാണിച്ചുകൊടുത്തു, ചേച്ചി പിഴുതെടുത്തു. മണിച്ചേച്ചി ദേവൂന്റച്ഛനു മരുന്നു പുരട്ടിക്കൊടുത്തു, 'ഇനി എല്ലാരും പോയിക്കിടന്നോളൂ,' എന്ന് മുത്തശ്ശൻ സഭ പിരിച്ചുവിട്ടു.

കാലത്ത് ഉറക്കമെണീറ്റതും ദേവു സ്വന്തം ബീൻസ് കൃഷി നോക്കാനോടി. മുത്തശ്ശനാണ് അവൾക്ക് കൃഷിയിലെ പ്രോത്സാഹനം. സ്‌കൂളിലെ കൂട്ടുകാരി തന്ന വിത്ത് കുഴിച്ചിട്ട് മുളപ്പിച്ചത് ദേവു തന്നത്താനാണ്. ആദ്യം വെള്ളത്തിലിട്ടു വച്ചു, പിന്നെ കോരിയെടുത്തു വച്ചു. മുള വന്നപ്പോൾ നട്ടു വച്ചു. നാലു ചെടികളുണ്ടായിരുന്നു. വള്ളിയിട്ടപ്പോഴേയ്ക്കും മുത്തശ്ശൻ നല്ല ഒന്നാന്തരം പന്തൽ ഇടുവിച്ചു കൊടുത്തു. 'മുത്തശ്ശാ, ദാ പൂവു വന്നു,' എന്ന് വയലറ്റു പൂക്കൾ കണ്ട് ദേവു കൂവിവിളിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും മുത്തശ്ശനും മറ്റെല്ലാവരും ഓടി വന്നു, 'മിടുക്കി,' എന്നു മുത്തശ്ശൻ ദേവൂനെ ചേർത്തുനിർത്തി.

ദേവൂന്റെ മുത്തച്ഛന് സംസ്‌കൃതവും വൈദ്യവും എല്ലാം അറിയാം, വൈദ്യനൊന്നുമല്ലെങ്കിലും. ഇന്നാൾ ജാനകിച്ചേച്ചിക്ക് കാലിൽ കുരു വന്നു. മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു നീലശംഖുപുഷ്പം വേരോടെ അരച്ച് വെണ്ണ ചേർത്തരച്ചു പുരട്ടാൻ. ചേച്ചീടെ കുരു പെട്ടെന്ന് പഴുത്തു പൊട്ടി, കരിഞ്ഞു. ദേവൂന് ജലദോഷം വരുമ്പോള്‍ പൂവാംകുറുന്നിലച്ചെടിയും ചുമക്കൂര്‍ക്കയിലയും തുളസിയിലയും ഇട്ട് വെള്ളം തിളപ്പിച്ചു കുളിക്കാനും മുത്തശ്ശന്‍ പറയും. കുളി കഴിഞ്ഞ് നെറുകംതലയില്‍ രാസ്നാദിപ്പൊടിയും ഇട്ടുകൊടുക്കും.

എന്നും സന്ധ്യയ്ക്ക് വിളക്കുവച്ച് നാമം ചൊല്ലണമെന്ന് നിർബന്ധമാണ് മുത്തശ്ശന്. വരാന്തയില്‍ കസേരയിട്ട് ഇരിക്കും. അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ ഇടയിൽ വരുന്നത് മാറ്റി വേറേ പറഞ്ഞു തരും. അഞ്ജന ശ്രീധരാ ചൊല്ലുമ്പോൾ,  'ഐഹികമായ സുഖത്തിലഹോ കൃഷ്ണ അയ്യോ എനിക്കൊട്ടും മോഹമില്ലേ' എന്നത്  'ഐഹികമായ സുഖത്തിങ്കലാഗ്രഹം, തെല്ലുമേ തോന്നല്ലേ വാസുദേവാ' എന്നു തിരുത്തിത്തന്നു. 'ഐ' യ്ക്ക് പകരം 'അയ്യോ' ഒട്ടും ശരിയല്ല എന്നും മോഹമില്ല എന്നു പറയുന്നത് പരമകള്ളമാണ് എന്നുമാണ് മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞത്. അമ്മയ്ക്ക് വന്നിരിക്കാൻ അത്ര ഇഷ്ടമൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ മുത്തശ്ശന്റെ ഇഷ്ടക്കേടു വേണ്ടായെന്ന് ഇരിക്കും, നാമമൊന്നും ചൊല്ലില്ല. അഞ്ജന ശ്രീധരാ, പാഹി മുകുന്ദാ തുടങ്ങിയതൊന്നും ചൊല്ലണമെന്ന് മുത്തശ്ശന് അത്ര നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ പതിന്നാലുവൃത്തം, ഇരുപത്തിനാലു വൃത്തം, കൃഷ്ണഗാഥ, നിറന്ന പീലികൾ...ഇതെല്ലാം മാറി മാറി ചൊല്ലണം. ഇപ്പോൾ ദേവൂന് എല്ലാം കാണാപ്പാഠമറിയാം. നല്ല സ്ഫുടമായി ചൊല്ലുകയും ചെയ്യും. പക്ഷേ ഓരോ ശ്ലോകത്തിന്റെ അവസാനവും ദേവനാരായണ, ശ്രീരാമരാമ എന്നും മറ്റും ആവർത്തിക്കുന്നത് അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അത് എഴുതിയ കവിയുടെ ദേവസ്തുതിയാണെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞെങ്കിലും കഥയുടെ കൂടെ അതു കൂട്ടിക്കുഴച്ചത് തീരെ ശരിയായില്ലാന്നാണ് ആ കൊച്ചു പണ്ഡിതയുടെ വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം.

ഇതൊക്കെയാണേലും അച്ഛനു മുത്തശ്ശനോട് അത്ര പഥ്യമില്ല എന്നും ദേവൂനറിയാം. മുത്തശ്ശൻ അച്ഛനോട് സംസ്‌കൃതം പഠിച്ചാൽ മതീന്നു പറഞ്ഞു, ഒടുവിൽ അച്ഛന് കോളേജിൽ ചേരാൻ സ്വന്തം ഭാഗത്തിൽ നിന്നു കുറച്ചു ഭൂമി വിൽക്കേണ്ടി വന്നുവത്രേ. ഭാഗം വയ്ക്കുക എന്നു വച്ചാൽ എന്താണെന്നൊക്കെ ദേവൂന് അമ്മ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. മുത്തശ്ശിക്ക് ധാരാളം ഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നു, വീടിനു ചുറ്റമുള്ള സ്ഥലം ഒഴികെ മുഴുവനും മുത്തശ്ശൻ വിറ്റു തീർത്തുവെന്നും വലിയ വീടുവരെ പൊളിച്ചുവിറ്റ് ഈ ചെറിയ വീടു വച്ചുവെന്നും മണിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു. ഇളയവരുടെയെല്ലാം കാര്യങ്ങൾ നോക്കി നടത്തിയത് അച്ഛനായിരുന്നു പോലും.

മണിച്ചേച്ചിക്കും തരിമ്പും ഇഷ്ടമല്ല മുത്തശ്ശനെ, അതിനു കാരണവുമുണ്ട്. ഈ മുത്തശ്ശൻ മണിച്ചേച്ചീടെ മുത്തശ്ശനല്ല! ഒരുപാടു മുടിയും നല്ല നിറവും ഒക്കെയായി മുത്തശ്ശിയമ്മ ഭയങ്കര സുന്ദരിയായിരുന്നു -ഇപ്പഴും സുന്ദരി തന്നെ-, മണിച്ചേച്ചിയുടെ മുത്തശ്ശനായിരുന്നു ആദ്യഭർത്താവ്. അവർ രണ്ടുപേരും മകളുമായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ മുത്തശ്ശന്റെ രംഗപ്രവേശം. വല്യേ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു, മുത്തശ്ശിയെ കണ്ടപ്പോൾ ഭാര്യയാക്കണം പോലും! മുത്തശ്ശീടെ അമ്മാവന്മാരു സമ്മതിച്ചു-അന്നൊക്കെ അച്ഛന്മാരല്ല അമ്മാവന്മാരാണ് വീടു ഭരിച്ചിരുന്നതത്രേ-, മണിച്ചേച്ചീടെ മുത്തശ്ശന്റെ പായും തലയിണയും ഒരു നാൾ ചുരുട്ടി മുറിക്കു പുറത്തു വച്ചു, പാവം മുത്തശ്ശൻ കണ്ണീരോടെ എങ്ങോ പുറപ്പെട്ടു പോയി. പിന്നെ ആരും ആ മുത്തശ്ശനെ കണ്ടിട്ടേയില്ല. മുത്തശ്ശിയുടെ കരച്ചിലൊന്നും അമ്മാവന്മാർ ചെവിക്കൊണ്ടില്ല, ഈ മുത്തശ്ശനെക്കൊണ്ട് മുണ്ടുകൊടുപ്പിച്ചു. അന്നൊക്കെ അങ്ങനെയായിരുന്നു കല്യാണോം കല്യാണം ഒഴിയലും! ദുഷ്ടനാ, പെരുംദുഷ്ടൻ എന്നാണ് മണിച്ചേച്ചി പറഞ്ഞത്. മണിച്ചേച്ചീടെ അമ്മയെ മുത്തശ്ശന് കൊച്ചിലേ കണ്ടുകൂടായിരുന്നു. പക്ഷേ മണിച്ചേച്ചീടമ്മയും ദേവൂന്റച്ഛനും തമ്മിൽ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

ദേവു രണ്ടിൽ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അച്ഛനും മുത്തശ്ശനും തമ്മിൽ ഒരു ഭയങ്കര വാക്കേറ്റം നടന്നത്. പാലു കറക്കാൻ വരുന്ന ശങ്കരൻ ചേട്ടനും പുല്ലു പറിച്ചുകൊടുക്കാനും പശുക്കൂടു വൃത്തിയാക്കാനും വരുന്ന രാജമ്മച്ചേച്ചീം താമസിക്കുന്ന വീടും സ്ഥലവും അവർക്കു പതിച്ചുകൊടുക്കണമെന്നും അവരെ ഇറക്കിവടാൻ പറ്റില്ലെന്നും അച്ഛനും അത് സാധിക്കില്ല എന്ന് മുത്തശ്ശനും തമ്മിൽ പൊരിഞ്ഞ വഴക്കായിരുന്നു. ദേവു പേടിച്ചരണ്ട് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. മുത്തശ്ശിയും അമ്മയും ദേവൂനെപ്പോലെ തന്നെ പേടിച്ചുവിറച്ചായിരുന്നു നിന്നത്. അവസാനം അച്ഛൻ പറഞ്ഞതു നടന്നു. അതുകഴിഞ്ഞ് ശങ്കരൻ ചേട്ടൻ വന്ന് അച്ഛന്റെ കാൽക്കലങ്ങു വീണു. എണീപ്പിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞിരുന്നു, അവർ ഒന്നിച്ചു പഠിച്ചവരാണു പോലും! പക്ഷേ ഒരാഴ്ച്ച കഴിയും മുമ്പ് രാജമ്മച്ചേച്ചി പണിക്കു വരവു നിർത്തിക്കളഞ്ഞു!

'ഇപ്പോ അവസ്ഥയൊക്ക ആയീന്നു തോന്നിയപ്പോ അവക്കു പണിക്കു വരാൻ കുറച്ചിലായി പോയി കുഞ്ഞേ. ഞാനപ്പഴേ പറഞ്ഞതാ കുഞ്ഞിനോട് ഈ പേട്ടുജാതിയെയൊന്നും സഹായിക്കല്ലേന്ന്.' ജാനകിച്ചേച്ചി അമ്മയോടു പരിഭവം പറഞ്ഞു.

'ഉം..ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ചേക്കുമെന്നറിയാമായിരുന്നു, ചേച്ചി, പക്ഷേ ഇത്ര വേഗം ആകുമെന്നു തീരെ കരുതിയില്ല,' അമ്മ പറഞ്ഞു. അത് അമ്മയെ ലേശം വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്ന് ദേവൂനും പിടികിട്ടി. പക്ഷേ ശങ്കരൻ ചേട്ടൻ ഇപ്പഴും പഴയതുപോലെ തന്നെ കൃത്യമായി വരുന്നുണ്ട്. നന്ദികേടു കാണിക്കാനൊന്നും എന്നെ കിട്ടൂല്ലെന്ന് പറയുന്നതും ദേവു കേട്ടു. ചേട്ടൻ തന്നെ ഇപ്പോൾ കൂടു വൃത്തിയാക്കും, പുല്ലും പറിക്കും. അവധിദിവസങ്ങളിൽ ദേവുവും കൂടും പുല്ലു പറിക്കാൻ. ദേവൂന്‍റെ പുല്ലുകെട്ടിന് അമ്മ ഒരു രൂപയും കൊടുക്കും. അതു കുടുക്കയിലിട്ടു വയ്ക്കും, ഉത്സവത്തിനേ കുടുക്ക പൊട്ടിക്കൂ.

ദേവൂന്റച്ഛനെ മാത്രമല്ല, പല ബുദ്ധിയുള്ള ചെറുപ്പക്കാരേം വഴിതെറ്റിക്കുന്നത് ആ നമ്പൂരാരാണ് എന്നാണ് ജാനകിച്ചേച്ചിയുടെ പക്ഷം. നമ്പൂരാർ എന്നു വച്ചാൽ ഇ.എം.എസ് നമ്പൂതിരിപ്പാട് ആണെന്ന് ദേവൂന് അറിയാം. നാലാം ക്ലാസ്സിൽ വച്ച് എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ സ്‌കൂൾ അസംബ്ലിയിൽ അന്നന്നത്തെ പ്രധാന വാർത്ത വായിച്ചിരുന്നത് ദേവുവാണല്ലോ. വാർത്ത എഴുതി വയ്ക്കുന്ന നോട്ടു ബുക്കിന്റെ പൊതിയിൽ അമ്മ 'ന്യൂസ് ബുക്ക്' എന്നെഴുതി കൊടുത്തിരുന്നു ദേവൂന്. അമ്മയുടെ കൈയ്യക്ഷരം മുത്തു പോലെ ഭംഗിയുള്ളതാണ്.

ദേവു ബുദ്ധിയുള്ള കുട്ടിയാണെന്ന് അഭിമാനമുണ്ട് അച്ഛനും അമ്മയക്കും. അവൾ സംശയം ചോദിച്ചു വന്നാൽ ഉഴപ്പി വിടില്ല, കഴിയുന്നതും വിസ്തരിച്ച് പറഞ്ഞും കൊടുക്കും. സ്വന്തം കാർന്നോമ്മാരുടെ ധൂർത്തും അനാചാരങ്ങളും എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് അച്ഛൻ ദേവൂനോടു വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 28 കല്യാണം, കാതുകുത്തു കല്യാണം, ചോറൂണു കല്യാണം, തിരണ്ടു കല്യാണം എന്നിങ്ങനെ ഓരോ പേരും പറഞ്ഞ് കുറെ സദ്യ വയ്ക്കുമത്രേ. ആരെങ്കിലും മരിച്ചാലോ, 16 വരെ നാട്ടാരെ മുഴുവൻ വിളിച്ചുകൂട്ടി അതിനും സദ്യ, സദ്യയോടു സദ്യ! തീറ്റയും ഉത്സവവും കഥകളിയുമെല്ലാമായി കൃഷിയൊന്നും നോക്കാതെ സുഖിച്ചു ജീവിച്ച്, സദ്യ ഉണ്ണാൻ വേണ്ടി ഭൂമി വിറ്റു തീർത്ത്  അ വർ കുടുംബം കുളം തോണ്ടി പോലും. പിന്നെ തീണ്ടലും തൊടീലും കുന്നോളം അനാചാരങ്ങളും അതു വേറെ. കണ്ടും സഹിച്ചും അച്ഛനു പൊറുതിമുട്ടിപ്പോയത്രേ. ദേവൂന്റെ കാര്യത്തിൽ അച്ഛൻ ഇങ്ങനത്തെ ഒരു ചടങ്ങും നടത്തിയിട്ടില്ല. മാസത്തിൽ നാലു ദിവസം പുറത്തെ ചായിപ്പിൽ തണുത്തു വിറച്ച് തറയിൽ പായിട്ടു  കിടക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് അച്ഛൻ അമ്മയോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. അത് അമ്മയ്ക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം ആയിരുന്നുവെന്ന് അമ്മ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം ദുരാചാരങ്ങളൊക്കെ അപ്പൂപ്പൻ അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ പണ്ടേ നിർത്തിയതാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ അമ്മ വിഷമിച്ചു പോയത്രേ. അച്ഛൻ അതു നിർത്തിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ദേവൂനും അതുപോലെ കിടക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നു എന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത്. അതു കേട്ടപ്പോഴാണ് ദേവൂന് അച്ഛനോട് ഇഷ്ടം കൂടിയത്.

ദേവൂന് എന്തായാലും മുത്തശ്ശനെ ഇഷ്ടമാണ്. മുത്തശ്ശൻ എപ്പോഴും ദേവൂന്റെ ഭാഗത്താണ്. അമ്മ പഠിക്ക് എന്നു പറഞ്ഞു നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ 'അവൾക്ക് എല്ലാം അറിയാല്ലോ, പിന്നെന്തിനാ ഇങ്ങിനെ നിർബന്ധിക്കുന്നത്,' എന്നു മുത്തശ്ശൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യും, ദേവു കളിക്കാനും പോകും. പക്ഷേ, രണ്ടുകൊല്ലം മുമ്പാണ്, മുത്തശ്ശൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. അമ്മ ദേവൂനോട് കണക്കിന്റെ പെരുക്കപ്പട്ടിക ഉറക്കെ ചൊല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അടുക്കളയിൽ പോയി, ദേവു, കൃത്യമായി ചൊല്ലിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു, പക്ഷേ വരാന്തയിലെ ജനാലയഴികളിൽ പിടിച്ചുകയറി തല കുത്തിക്കിടന്നാണ് ചൊല്ലിയതെന്നു മാത്രം. അമ്മയറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും മുത്തശ്ശൻ കണ്ടുപിടിച്ചു, 'പെൺകുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ മരംകേറികളാകരുത്, ഇറങ്ങ്,' എന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ശിക്ഷിച്ച് നിലത്തിരുന്ന് ചൊല്ലാനും പറഞ്ഞു.

'ന്റെ രാധികേ, ഇതെന്തിനാ നിങ്ങളീ കൊച്ചിനെ ഇങ്ങിനെ ഒറ്റപ്പൂരാടാക്കീത്? ' ദേവകിയമ്മായിയാണ്, സുഭദ്രാമ്മായിയുടെ ചേച്ചി. അമ്മ ദേവു കേൾക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് ഒളിഞ്ഞുനോക്കി, അമ്മായിയെ അകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അവൾ ചിരിച്ചു, അമ്മ ഒളിച്ചിട്ടു കാര്യമൊന്നുമില്ല, അവൾക്കതറിയാം, ദേവു മാത്രം പോരാ, ഒരു കുട്ടി കൂടി വേണമെന്നാണ് ദേവകിയമ്മായീടെ പക്ഷം. ബന്ധുസഹോദരരും കൂട്ടുകാരും ഇഷ്ടം പോലെയുള്ളതുകൊണ്ടാവും, ദേവൂന് അതത്ര നിർബന്ധമൊന്നുമില്ല. ചിലപ്പോൾ ലേശം അസൂയയും കാണുമായിരിക്കും.

ദേവു, കൊച്ചുതിണ്ണയിലിരുന്ന് ഏഴുകല്ലു കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറെ കഴിഞ്ഞ് സുഭദ്രാമ്മായീടെ മക്കൾ മാലതീം നന്ദിനീം കളിക്കാൻ വരും. അവരുടെയത്ര കളിക്കാൻ അറിയില്ല ദേവൂന്. മുത്തശ്ശി തിരിച്ചെത്തും വരെ കൊച്ചുതിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന് കളിച്ചു പഠിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ കല്ലു കളിച്ചാൽ വീടിനു കടം കേറുമെന്നും പറഞ്ഞ് മുത്തശ്ശി ഓടിച്ചു വിടും. പിന്നെ പറമ്പിൽ പോയിരുന്നു കളിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ തെങ്ങു മടൽ ചെത്തി തായം കളിക്കേണ്ടി വരും. അതിനു കളം വരച്ചുതരാനും തായം വെട്ടിത്തരാനും മണിച്ചേച്ചി വേണം. അതുമല്ലെങ്കിൽ കുട്ടീം കോലും. മണലിൽ ഈർക്കിലി പൂഴ്ത്തിയും കളിക്കും. എല്ലാ കളിയും ദേവൂന് ഇഷ്ടമാണ്. മണിച്ചേച്ചിയും വലിയ ചേച്ചിമാരും രണ്ടു തരം തെന്നിപ്പാണ്ടി കളിക്കും, ആ കളിക്ക്, തലയിൽ കുഞ്ഞ് ഓട്ടുകഷണം കമഴ്ത്തിവച്ച് നിലത്തു നോക്കാതെ വരകളിൽ ചവിട്ടാതെ കളങ്ങൾ എട്ടും ചാടി മടങ്ങി വരണം. അത് ദേവൂനും കൊച്ചുകുട്ടികൾക്കും പറ്റില്ല, അതിനു പകരം അവർ അക്കു കളിക്കും. അതിലാവുമ്പോൾ നിലത്തു നോക്കി ചാടാം, കളത്തിലിട്ട കമ്യൂണിസ്റ്റു പള്ളപ്പൂവ് ഒരു കാലുകൊണ്ട് തള്ളി വരയിൽ വീഴാതെ പുറത്തു കൊണ്ടുവരണമെന്നേ ഉള്ളു. ഓണക്കാലത്ത് അച്ഛൻവീട്ടിലെ എല്ലാവരും എത്തും, അപ്പോൾ വട്ടത്തിലിരുന്ന് 'ആരാരു കയ്യിലുണ്ടേ മാണിക്കച്ചെമ്പഴുക്കാ' കളിക്കും. അതിന്റെ ഈണവും ഇരുവശത്തോട്ടും താളത്തിലുള്ള തലയാട്ടലും ദേവൂന് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്.

മഴയാണെങ്കിൽ ഊൺതളത്തിലിരുന്ന് വേറെ തരം കളിയുണ്ട്. 'തണ്ടുരുളും തടിയുരുളും, തടിമേലൊരുമണികുരുമുളകുരുളും,'  'സൈക്കിൾ റാലി പോലൊരു ലോറി റാലി,'  'പനന്തൊട്ടി കുറുപ്പച്ചൻ പനന്തണ്ടേലെഴുന്നള്ളി, ചുള വലുത്, കുരു ചെറുത്, ചുള വലുത്, കുരു ചെറുത്,' ഇങ്ങനെ ഓരോരുത്തരായി വേഗത്തിൽ പറയണം. മിയ്ക്കവർക്കും തെറ്റും, റാലി ലാറിയാകും, തിരിച്ചും. പിന്നെ ചിരിയോടു ചിരിയാണ്. അക്ഷകശ്ലോകമത്സരവും കാണും. അതിൽ മണിച്ചേച്ചി മാത്രേ പക്ഷേ ജയിക്കൂ. വള്ളത്തോളിന്റെ ബന്ധനസ്ഥനായ അനിരുദ്ധൻ കാണാപ്പാഠമറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങിനെ. കർമ്മഭൂമിയുടെ പിഞ്ചുകാൽ ഒക്കെയേ ദേവൂനറിയൂ. അത് ശ്ലോകത്തിനു കൂട്ടുകയുമില്ല.

കളി മതിയാക്കി അകത്തുകയറി വായിക്കാനിരുന്നു ദേവു. അച്ഛൻ ഇഷ്ടം പോലെ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്. ഗാന്ധിജിയുടെ കഥ മടിയലിരുത്തി വായിച്ചു പറഞ്ഞുകൊടുക്കാറുമുണ്ട്, ദേവൂന് അതു വായിക്കാനും വേണ്ടിയുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് അറിയില്ലല്ലോ. സ്വാതന്ത്ര്യസമരകഥകളെല്ലാം അവൾക്ക് വിരൽത്തുമ്പത്താണ്. നെഹ്രുവും സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസും മറ്റും ഉറ്റ ബന്ധുക്കളും. ബോസിനെ തൂക്കിക്കൊന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള  'വിങ്ങിവിങ്ങി കരഞ്ഞു പോയമ്മ നമ്മൾ തന്നമ്മ ഭാരതം... ' പാടാൻ ഇപ്പോൾ ദേവു അമ്മയെ സമ്മതിക്കില്ല. അതു പാടുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മയും ദേവുവും കരയും. രണ്ടിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ചേച്ചിക്കിളി  അനിയത്തിക്കിളിയെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച ' കൊച്ചുകുട്ടത്തീ, കൊച്ചനിയത്തി പച്ചിലക്കാട്ടിൽ മറഞ്ഞതെന്തേ....  എന്ന കവിത ചൊല്ലാനും, ഇപ്പോൾ അർത്ഥം നന്നായി മനസ്സിലായപ്പോൾ, ദേവു സമ്മതിക്കില്ല. അതു കേട്ടാലും അവൾക്കു കരച്ചിലു വരും.

ഇപ്പോൾ വായിക്കാൻ കുട്ടികളുടെ മഹാഭാരതം വീണ്ടും എടുത്തു. കഴിഞ്ഞ വല്യവധിക്ക് അതു മുഴുവൻ വായിച്ചതാണ്. എന്നാലും പിന്നെയും പിന്നെയും വായിക്കും. അതിന്റെ പുറംചട്ടയിലെ ദ്രൗപദീടെ പടം കാണാൻ എന്തു ശേലാണ്! നോക്കിയിരിക്കാൻ തോന്നും. ദേവു അതുപൊലൊന്ന് വരയ്ക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് വികൃതമായിപ്പോയി, അതുകണ്ട് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ കീറിയും കളഞ്ഞു. കുട്ടികളുടെ രാമായണവും ഉണ്ട്, പക്ഷേ അവൾക്കു ഭാരതമാണ് കൂടുതലിഷ്ടം. കുഞ്ഞുവാവകൾ വയറ്റിലുള്ളപ്പോൾ രാമൻ സീതയെ ഉപേക്ഷിച്ചത് ദേവൂനു ദഹിച്ചില്ല, കരച്ചിലും വരും. വലുതാകുമ്പോൾ അതേ കുറിച്ചു കൂടുതൽ മനസ്സിലാകുമെന്നാണ് അമ്മ പറയാറുള്ളത്. പല കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും അമ്മ അങ്ങിനെ പറയാറുണ്ട്. ദേവൂന് ഗാന്ധിജിയെക്കാൾ ഇഷ്ടം നെഹ്രുവിനെയാണ്. അതും വലുതാവുമ്പോൾ തിരിയും എന്നാണ് അമ്മയുടെ പ്രവചനം.

ഭാഗം-03 ഇവിടെ വായിക്കാം.


Friday, June 02, 2017

പണ്ടുപണ്ടൊരു ദേവു-01

ഭാഗം ഒന്ന്.

'ദേ, ഒരാളെ കണ്ടോ....'  മാലു കൈചൂണ്ടിയിടത്തേക്ക് ദേവു നോക്കി. ഭയങ്കര പൊക്കവും വണ്ണവുമുള്ളൊരു കപ്പടാമീശക്കാരൻ! കണ്ടാലേ പേടിയാകും!

'അതു സ്‌പോർട്ടസ് സാറാ. കടുവാസാറെന്നാ വട്ടപ്പേര്.' മാലു വിജ്ഞാനം വിളമ്പി. പക്ഷേ കൂടുതലൊന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിയും മുമ്പ് ഇന്റർവെൽ തീർന്നെന്നു ബെല്ലടിച്ചു. പല പല നിരകളിലായി പരന്നു കിടക്കുന്ന ഭീമൻ കെട്ടിടങ്ങളും മൈതാനങ്ങളും എല്ലാം ഉള്ള വലിയ സ്‌കൂളിൽ ദേവു അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ ചേർന്നിട്ട് അധികമായില്ല. മാലൂന്റെ ചേച്ചി ഇപ്പോ പത്തു കഴിഞ്ഞു പോയതേയുള്ളു, അതോണ്ട് മാലൂന് സ്‌കൂളിനെപ്പറ്റി ഒരു പാടു കാര്യങ്ങളറിയാം. വൈകീട്ട്  ബാക്കി കൂട്ടുകാരെല്ലാം വഴിപിരിഞ്ഞതും ദേവു ചോദിച്ചു, ആ സാറാണോ നമ്മളേയും പഠിപ്പിക്കുക എന്ന്.

'ഉം...ആരിക്കും. വല്യേ ദേഷ്യക്കാരനാത്രേ. ഭാര്യ മരിച്ചേപ്പിന്നെ ദേഷ്യായതാന്ന്.'

'അതെന്തിനാ ഭാര്യ മരിച്ചാ ദേഷ്യക്കാരനാവുന്നേ?' ദേവു അമ്പരന്നു.

'ആ...മരിക്കുമ്പോ കുഞ്ഞ് വയറ്റിലുണ്ടാരുന്നൂന്ന്. കുഞ്ഞും മരിച്ചത്രേ. അതോണ്ട് കുട്ടികളേം തീരെ ഇഷ്ടമില്ലാന്ന്. എന്തു പറഞ്ഞാലും ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ട് ഉടനെ അനുസരിച്ചോണമെന്നാ ചേച്ചി പറഞ്ഞേക്കുന്നെ.'

'അപ്പോ തെറ്റിച്ചു കളിച്ചാ അടിക്കുവാരിക്കുമോ? '

'അടിക്കുവാരിക്കും.'

സ്‌പോർട്ട്‌സ് പീരീഡ് ഇതുവരെ തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഭാര്യേം കുഞ്ഞും മരിച്ചതിന് മറ്റുള്ളവരോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിന്റെ യുക്തി ദേവൂന് ഒട്ടു പിടികിട്ടിയുമില്ല. അടിയെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചപ്പോ അവൾക്ക് പേടി വന്നു. കഴിഞ്ഞകൊല്ലം അടികിട്ടിയത് അവൾക്ക് എന്നും സങ്കടമാണ്. ദേവൂന്റെ ഒരു ബന്ധുഅമ്മായിയായിരുന്നു ടീച്ചർ. ക്ലാസ്സിൽ വച്ച് സ്‌പെല്ലിംഗ് ചോദിച്ചു, അറിയാം എന്ന് കൈനീട്ടിക്കാണിച്ചു, പക്ഷേ പറഞ്ഞപ്പോൾ നാക്കു പിഴച്ചു, സിഒസിഒഎൻയുറ്റി എന്നത് സിയുസിയുഎൻയുറ്റി ആയിപ്പോയി! കിട്ടി കൈവെള്ളയിൽ പൂശ്. ഹാവൂ, എന്തൊരു വേദനയായിരുന്നു, നാണക്കേട് അതിലേറെ. ദേവൂന് അടികിട്ടിയത് കണ്ട് ആ നാരായണൻ വാപൊത്തിച്ചിരിച്ചത് ഇപ്പോഴും മറന്നിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കിലും എപ്പോഴും ദേവിക എന്നതിനു പകരം ദേകവി എന്നേ ആ ചെക്കൻ വിളിക്കൂ. അത് അവൾക്ക് പണ്ടേ ദേഷ്യമായിരുന്നു. ചിരിച്ചപ്പോൾ അവനോട് പോടാ മരത്തലയാ എന്നു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇനിയും അടികിട്ടിയാലോന്നു പേടിച്ചിട്ടും നല്ല കുട്ടി എന്ന പേരു കളയാൻ ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞും മനസ്സിൽ അങ്ങനെ വിളിച്ച് അവൾ ദേഷ്യം തീർത്തു. ഭാഗ്യത്തിന് അഞ്ചിൽ അത് വേറെ ഏതോ സ്‌കൂളിൽ ചേർന്നു. അടിച്ചപ്പോൾ, നിന്നെ അടിച്ചാൽ ആരും ചോദിക്കാൻ വരില്ലാന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവൂന്റെ അടുത്തിരുന്ന നിലീനാ മാത്യുവിനെ അമ്മായിടീച്ചർ നോക്കുകയും ചെയ്തു. നിലീനയെ തല്ലിയപ്പോൾ അവളുടെ ഡാഡി ചോദിക്കാൻ വന്നിരുന്നു സ്‌കൂളിൽ. ഡോക്ടറുടെ മകളാണെങ്കിലും നിലീനേടെ തലയിൽ ആളുതാമസമില്ല എന്നാണ് അമ്മായി പറയാറ്.

'നമ്മുടെ മോളിലത്തെ മൈതാനത്തിന്റെ മതിലില്ലേ, അതിന്റെടേക്കൂടെ ഒരു പടിക്കെട്ടുണ്ട്, അതു കേറിച്ചെല്ലുന്നതാ സാറിന്റെ വീട്.'

'ഇത്ര ദേഷ്യക്കാരനെ എന്തിനാ സാറാക്കീത്?' ദേവൂന് അക്കാര്യം അത്ര പിടിച്ചില്ല.

'തമ്പിരാമ്മാരല്ലേ അവര്. സ്‌കൂള് അവരടെയല്ലേ. അവരടെ കൊട്ടാരത്തീന്ന് ആളുണ്ടെങ്കീ അവർക്കേ ആദ്യം ജോലി കൊടുക്കൂ.' മാലു വിശദീകരിച്ചു.

ഓ, അതു ശരി. കൊട്ടാരത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ കുറച്ചെല്ലാം ദേവൂനും അറിയാം. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം പുറം പണിക്കു നിന്നിരുന്ന ഇന്ദിരേച്ചിക്ക് -'ഐങ്കണ്ട ജാതിക്കാരെയൊക്കെ കേറി ചേച്ചീന്നു വിളിക്കണ്ടാന്ന്' അടുക്കളയിലെ ജാനകിച്ചേച്ചി ദേവൂനെ ദേഷ്യപ്പെടുമായിരുന്നു-മംഗളം പാലസ് എന്നു വിളിച്ചിരുന്ന കൊട്ടാരത്തിലായിരുന്നു അതിനു മുമ്പ് ജോലി. അവിടുത്തെ പെൺകുട്ടികളെ ആരേയും വീട്ടുജോലിക്കാർ പേരു വിളിക്കാൻ പാടില്ലാത്രെ, പത്മജ ഓമന, ലഷ്മി ഓമന അങ്ങനെയേ വിളിക്കാമ്പാടൂള്ളു! ദേവൂന് അതു വിചിത്രമായി തോന്നിയിരുന്നു. ശരിപേര് പത്മജാ വർമ്മ, ലഷ്മി വർമ്മ എന്നും മറ്റുമാണു താനും! കൊച്ചുമുത്തശ്ശീടെ ഭർത്താവ് തമ്പുരാനായിരുന്നിട്ടും സുഭദ്രാമ്മായിക്കും ദേവകിയമ്മായിക്കുമൊന്നും പക്ഷേ പേരിനൊപ്പം വർമ്മ എന്നുണ്ടായിരുന്നുമില്ല! തമ്പുരാട്ടിയുടെ മക്കൾ മാത്രമേ വർമ്മ ആകൂ എന്നും കൊച്ചുമുത്തശ്ശി നായരായതുകൊണ്ട് മക്കളും നായരായിരിക്കുമെന്നും നായന്മാർക്ക് തായ്‌വഴിയാണെന്നും മറ്റുമുള്ള ഭീകര കുഴാമറിച്ചിൽ ദേവൂന് വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ അമ്മ നന്നേ പാടുപെട്ടിരുന്നു അന്ന്. ദേവൂന്റെ ആദ്യത്തെ ജാതിതിരിച്ചറിവ് ആയിരുന്നു താനും അത്.

അന്നു ദേവൂന് അടുക്കളയിൽ വച്ചു ചൂടുദോശ ചുടുചുടാ ചുട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്, ജാനകിച്ചേച്ചി അക്കാര്യം കൂടുതൽ വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തത്. തമ്പുരാൻ സ്വജാതിയിൽ നിന്നു കല്യാണം കഴിച്ചാലേ കല്യാണമാകൂ, കൊച്ചുമുത്തശ്ശിയെ തമ്പുരാൻ സംബന്ധം ചെയ്തതായിരുന്നു! അതു കേട്ടുകൊണ്ടാണ് അമ്മ അടുക്കളയിലെത്തിയത്.

'അമ്മേ, അച്ഛൻ അമ്മയെ കല്യാണം കഴിച്ചതാണോ, സംബന്ധം ചെയ്തതാണോ, ' കയ്യോടെ ദേവു സംശയം ചോദിച്ചു.

'എന്റെ ജാനകിച്ചേച്ചിയേ, നിങ്ങക്കെന്തിന്റെ കേടാണ്, ' അമ്മ ചോദിച്ചു.

'ദേവൂട്ടി എല്ലാം മനസ്സിലാക്കട്ടെ കുഞ്ഞേ, ' എന്നായി ചേച്ചി. ജാനകിച്ചേച്ചിക്ക് വീട്ടിൽ വല്യ സ്ഥാനമാണ്. ആരും ദേഷ്യപ്പെടില്ല. വർഷം കുറേയായി അവിടെയായിട്ട്.

'ഞാൻ പഴയ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സാ, ദേവൂട്ടിക്കറിയോ,' ചേച്ചി പറഞ്ഞു. അക്കാര്യം ദേവു അതിനു മുമ്പ് ആയിരംവട്ടമെങ്കിലും കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കൊട്ടാരത്തിലെ പല കുടുംബങ്ങളിലും പട്ടിണിയും ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ, ഇന്ദിരേച്ചിക്ക് പൈസേം പലപ്പോഴും നേരേചൊവ്വേ കിട്ടാറില്ലായിരുന്നു പോലും! ശരിയായിരിക്കും, ക്ലാസ്സിലെ രവിവർമ്മ അവധിദിവസം റേഷൻ ഗോതമ്പ് തുണിസഞ്ചിയിൽ ചുമന്ന് മില്ലിൽ പൊടിക്കാൻ കൊണ്ടുപോവുന്നത് അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്! വളരെ പിഞ്ഞിയ ഷർട്ടും നിക്കറുമാണ് അത് ഇടാറുള്ളതും. കൂട്ടുകാർ കണ്ടെന്നറിയുമ്പോൾ നാണക്കേടു മൂലം അതിന്റെ മുഖം വാടും. പാലമറ്റം പാലസ് എന്നാണ് അതിന്റെ വീട്ടുപേര്. പാവം! കൊട്ടാരത്തിൽ പട്ടിണിയെന്താ എന്ന് ദേവു അന്ന് അമ്മയോടു സംശയം ചോദിച്ചിരുന്നു. രാജഭരണം പോയപ്പോൾ കേരളത്തിൽ മിയ്ക്ക രാജകുടുംബങ്ങളും പട്ടിണി ആയിപ്പോയത്രേ. അംഗസംഖ്യ കുറവും സ്വത്തുക്കൾ കൂടുതലുമുള്ളതിനാൽ തിരുവിതാംകൂർ രാജകുടുംബം പിടിച്ചുനിന്നുവത്രേ. ദേവൂന്റെ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ അമ്മ സമാധാനിപ്പിച്ചു, സാരമില്ല, അവരെല്ലാം പഠിച്ച് ജോലിയാവുമ്പോൾ പട്ടിണി മാറുമെന്ന്. എന്നാലും വലിയ കൊട്ടാരത്തിൽ പട്ടിണി കിടക്കുക, ദേവൂന് അതു മനസ്സിലാക്കാനായില്ല.

ഇന്ദിരേച്ചിയെ ഓർക്കാപ്പുറത്ത് ജോലീന്നു പറഞ്ഞുവിട്ടത് അന്നു ദേവൂന് സങ്കടമായിരുന്നു.  'പക്ഷിജാതിക്കു പല്ലുണ്ടോ, ചൊല്ലുവിൻ മൃഗമാണു ഞാൻ,' എന്നാണ് വവ്വാൽ പറയുക, 'നത്തേ മൂങ്ങാ ചേടത്തീ, നമ്മളിലഴകിയ പെണ്ണുണ്ടോ' എന്നാണ് മൂങ്ങ പറയുന്നത് എന്നു തുടങ്ങി കഥകൾ ശ്ശി പറയുമായിരുന്നു അവർ. കുസൃതി മൂലം വാലുമുറിഞ്ഞു പോയ അണ്ണാന്‍ കുഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍  'അച്ചിങ്ങാവലോ, അരിമുറിയന്‍ പല്ലോ, ആരാന്‍റേം തോട്ടത്തില്‍ പോയോ, ആരാനും പിടിച്ചുകെട്ടിത്തല്ലിയോ 'എന്ന് അണ്ണാനമ്മ ചോദിക്കുന്നത്  സങ്കടം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഈണത്തിലായിരുന്നു അവര്‍  പറയുക. പക്ഷേ എന്തു ചെയ്യാൻ, അതിനിടെ ഡ്രൈവർ പ്രഭച്ചേട്ടനോട് അവർക്കു പ്രേമം വന്നുപോയില്ലേ? കാർ വന്നു നിന്ന് അച്ഛൻ കയറിപ്പോയ ഉടനെ ചേച്ചി പല്ലു പൊന്തിയ മുഖം നിറയെ വല്ലാത്തൊരു ചിരിയുമായി പണിക്കിടെ ഓടിയെത്തുന്നത് ദേവൂം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പ്രഭച്ചേട്ടനെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞുവിട്ടില്ല. അതെന്താണെന്നു അമ്മയോടു ചോദിച്ചില്ല. ചോദിച്ചാൽ വഴക്കു കിട്ടുമെന്നു അവൾക്കു തോന്നിയിരുന്നു. അടുക്കളയുടെ പുറംതിണ്ണയിലിരുന്ന് ഇന്ദിരേച്ചി എന്തൊരു കരച്ചിലായിരുന്നു അന്ന്. പ്രേമിക്കാൻ നടന്നപ്പോ ഓർക്കണായിരുന്നു എന്ന് ജാനകിച്ചേച്ചി വഴക്കു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

'ആ സാറേയ്, പണ്ടൊരു റൗഡിയാരുന്നുന്ന്. അതിന്റെ ഭാര്യേ സ്‌നേഹിച്ചേപ്പിന്നാ നന്നായേന്നാ ചേച്ചി പറഞ്ഞെ.' മാലു പറഞ്ഞു.

'സ്‌നേഹിച്ചാ നന്നാവോ,'

'ആകുവാരിക്കും. നാളെ കാണാം, ടാറ്റാ ബൈ ബൈ...',  മാലു യാത്ര പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കോടി പോയി.

'ങാ, ദേവൂ വന്നോ, കയ്യും മുഖോം കഴുകി വന്നോളൂ. ഇലയട കഴിക്കാം,' അമ്മ വിളിച്ചു. ദേവു ഓടിപ്പോയി അമ്മയുടെ മേൽ ചാരിനിന്നു. 'അമ്മേ സ്‌കൂളിലെ സ്‌പോർട്ട്‌സ് സാറ് റൗഡിയാരുന്നു, ഭാര്യേ സ്‌നേഹിച്ചേപ്പിന്നാ നന്നായേന്നു മാലു പറഞ്ഞു. ശരിയാരിക്കുമോ? '

അമ്മ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. 'നിന്റെ സാറു റൗഡിയൊന്നുമല്ല മോളേ. പിന്നെ സ്‌നേഹിച്ച കാര്യമൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. '

പിറ്റേന്ന് വെള്ളിയായിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഇന്റർവെൽ കൂടുതലുള്ള സമയം. വേഗം ഊണു കഴിച്ചു രണ്ടാളും മുകളിലെ ഗ്രൗണ്ടിലെത്തി. നടുക്കായി മുകളിലേക്കു പടിക്കെട്ടു കണ്ടു. അത് ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് കടുവാ സാറിന്റെ വീട്ടിലാണ്. പെട്ടെന്നു തന്നെ തിരികെ പോരുകയും ചെയ്തു.

'സാറിന്റെ വീട്ടിലെ ഭിത്തീൽ ഭാര്യേന്റെ വല്യ ഫോട്ടോയുണ്ട്. അതിന്റെ മോളിൽ ലൈറ്റ് എപ്പഴും കറങ്ങും. നിറങ്ങൾ മാറി മാറി വരൂത്രെ. കാണാൻ നല്ല ശേലാന്നാ പറഞ്ഞെ.' അപ്പോൾ മുതൽ ദേവു അതു മനസ്സിൽ കാണാൻ തുടങ്ങി. അതു നേരിട്ടു കണ്ടേ പറ്റൂ എന്ന് മോഹവുമായി.

'വാ, എനിക്കു പെൻസിലും ബുക്കും വാങ്ങണം. കടേൽ പോകാം,' മാലു ദേവൂന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.

'സയൻസ് ലാബ്, ' പോകുമ്പോൾ വലതുവശത്തെ വലിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുമ്പിൽ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത് ദേവു വായിച്ചു. മാലു ചേച്ചിയുടെ കൂടെ കഴിഞ്ഞകൊല്ലം അതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വലിയൊരു അസ്ഥികൂടം ഉണ്ടത്രേ അവിടെ. കണ്ടാൽ പേടിച്ചു പോകും. അതുപോലെ ഒരു പാട് സാധനങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ട്. ആ പ്രദേശത്തെ ഒരു സ്‌കൂളിലും അങ്ങനൊന്നില്ല എന്നും മാലു പറഞ്ഞു. അതു കണ്ടയന്ന് മാലു രാത്രിക്കു പേടിസ്വപ്‌നവും കണ്ടത്രേ.

സ്‌കൂളിനു തൊട്ടുവെളിയിൽ ഒരു കടയുണ്ട്, അവിടെ ഇല്ലാത്ത സാധനങ്ങളില്ല. ബുക്കും പെൻസിലും മാത്രമല്ല, കുട്ടികളെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന കടയുടെ രണ്ടു വശത്തും അരപ്പൊക്കമുള്ള കണ്ണാടി അലമാരകളാണ്. അതിന്റെ മുകളിലാണ് സാധനങ്ങൾ നോക്കാൻ എടുത്തു വയ്ക്കുക. ഒരു വശത്തു നിന്നുകൊണ്ട് ദേവു നിറവും ഭംഗിയും വിലയുമൊക്കെ നോക്കി മാലൂനുള്ളത് തെരഞ്ഞെടുത്തു. ആവശ്യം മാലൂവിന്റെയാണെങ്കിലും തെരയുന്നതും എടുക്കുന്നതും എല്ലാം ദേവുവാണ്. മാലു മറുവശത്ത് സാധനങ്ങളുടെ ഭംഗി നോക്കി നിൽപ്പായിരുന്നു. പൈസ കൊടുത്തു, അവർ പോന്നു. ഗേറ്റിനകത്തു കയറി മാവിന്റെ ചുവട്ടിലെ കെട്ടിയ തിട്ടയിലിരുന്ന് സാധനങ്ങൾ നോക്കുമ്പോഴാണ് ദേവു അതു കണ്ടത്. കടയിലിരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിതത്തമ്മപ്പാവയുണ്ട് മാലൂന്റെ കയ്യിൽ! ഹായ് എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവു അതിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു. പെട്ടന്നാണ് ദേവൂന് സംശയം വന്നത്. അതിന്റെ പൈസ കടക്കാരൻ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.

'അയാളറിയാതെ ഞാനെടുത്തതാ.' മാലു പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവൂ നടുങ്ങി. അതു തെറ്റാണെന്നും അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുകളും അവൾ മാലൂനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കിയ മാലു വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കടക്കാരൻ സ്‌കൂളിൽ വന്നു പരാതി പറയുമോ, കണ്ടുപിടിക്കുമോ, വീട്ടീന്നും സ്‌കൂളീന്നും ശിക്ഷ കിട്ടുമോ, കള്ളീ കള്ളീന്നു കൂട്ടുകാർ വിളിയ്ക്കുമോ....ആ കുഞ്ഞുമനസ്സു വെന്തുരുകി. കൗതുകം തോന്നി, പയ്യെ കൈക്കലാക്കി, കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ലായിരുന്നു അപ്പോൾ. ദേവുവും അങ്കലാപ്പിലായി. കൂട്ടുകാരി ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് ഓർക്കാനേ വയ്യ. മോഷണം ശരിയുമല്ല. മാലു കരഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. മറ്റു കുട്ടികൾ കാരണം തിരക്കുമല്ലോന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ പക്ഷേ, തനിയെ കരച്ചിൽ നിന്നു. ദേവൂ എന്തെങ്കിലും പോംവഴി കണ്ടുപിടിക്കാതിരിക്കില്ല, ക്ലാസ്സിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനക്കാരിയായ മിടുക്കിയല്ലേ ദേവു, ഉടുപ്പിന്റെ താഴെ തത്തപ്പാവയെ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച് മാലു ദേവൂനെ നോക്കിയിരിപ്പായി. ദേവുവാകട്ടെ, ചിന്തയിലായിരുന്നു. നേരിട്ടു കൊണ്ടു പോയി കൊടുത്തു ക്ഷമ പറഞ്ഞാലോ....അതല്ലെ വേണ്ടത്? അയ്യോ വേണ്ട, അയാൾ ടീച്ചറിനോടു പറയാതിരിക്കില്ല, എന്നായി മാലു. അവസാനം രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ദേവു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. പെൻസിൽ മാറ്റി വേറെ കളർ എടുക്കണമെന്നു പറഞ്ഞു ചെല്ലാം, ഒരു റബറും കൂടി വാങ്ങുകയും ചെയ്യാം, അപ്പോഴേയ്ക്കും തത്തയെ എടുത്തിടത്തു തിരിച്ചുവച്ചോണം, വച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ ഇപ്പുറത്തു വന്ന് പെൻസിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കണം. രണ്ടാളും കൂടി വിറച്ചു വിറച്ചു ചെന്നു, സംഗതി പാളിപ്പോയില്ല, എന്തായാലും. തിരികെ വന്ന് തിട്ടയിലിരിക്കുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.

'ഇന്നി.....ഇന്നി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ലാന്നു സത്യം ചെയ്യ്,' ദേവു കൈ നീട്ടി.

'ഇല്ല, ഇല്ല, ഇന്നിയൊരിക്കലും, ഒരിക്കലും ചെയ്യൂല്ല, ചെയ്യൂല്ല, തീർച്ച,' മാലു ആത്മാർത്ഥമായി ദേവൂന്റെ കയ്യിലടിച്ച് സത്യം ചെയ്തു. ഊം....മതി, കയ്യിലടിച്ച് സത്യം ചെയ്തിട്ടു പിന്നെയും അതു ചെയ്താൽ തല പിളർന്നു പോവുമെന്ന് മാലൂനും അറിയാല്ലോ. ദേവൂനു സമാധാനമായി. മാലുവിന് സമാധാനവും സന്തോഷവും കൂട്ടുകാരിയോടു നന്ദിയും. എന്നാലും....എന്നാലും കടക്കാരനോടു തെറ്റ് ഏറ്റു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ, ദേവൂന് സങ്കടം വന്നു.

'എന്തു പറ്റി മോളേ?' മകളുടെ മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നതു വായിച്ചറിഞ്ഞു അമ്മ. ദേവു അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, കരഞ്ഞു, നടന്നതു പറഞ്ഞു. അമ്മ തലയിൽ തലോടി, സമാധാനിപ്പിച്ചു. കടക്കാരന്റെ സാധനം തിരികെ കൊടുത്തതുകൊണ്ട് ഇനി അതോർത്തു വിഷമിക്കണ്ടാന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവൂന് സമാധാനമായി. വെളിയലറിഞ്ഞാൽ എല്ലാവരും കൂടെ മാലൂനെ കള്ളിയാക്കും, അവൾ ചെയ്തതാണ് ശരി എന്നും അമ്മ പറഞ്ഞു. തന്റെ മകൾക്ക് കല്ലും നെല്ലും തിരിഞ്ഞുവരുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നു അമ്മയുടെ മുഖത്തു അഭിമാനം വിരിഞ്ഞു. ശനിയും ഞായറും സ്‌കൂളില്ലല്ലോ, അവൾ തുള്ളിച്ചാടി കളിക്കാൻ പോയി.

ഭാഗം-02
ഭാഗം-03

Wednesday, February 01, 2017

ഗീതയപ്പച്ചിയുടെ മകൻ

(സിഎൽഎസ് ബുക്ക്‌സ് തളിപ്പറമ്പയുടെ കഥാമിനാരങ്ങൾ എന്ന കഥാസമാഹാരത്തിൽ ഈ കഥ ഉണ്ട് )

'ഓ...ഞാനിതാ വന്നു, താൻ തുടർന്നോളൂ,' എന്ന് ഫോണെടുക്കാൻ ലീന പൂമുഖമുറിയിലേക്ക് പോയി. ചർച്ചയുടെ ചരടു മുറിഞ്ഞതിൽ ചെറിയ ഈർഷ്യയോടെയായിരുന്നു മരിയയോടുള്ള ആ ക്ഷമാപണം. അല്ലെങ്കിലും മൊബൈൽ ഫോണിനുണ്ടോ സ്ഥലകാലബോധം വല്ലതും? മരണവീട്ടിൽ അടിപൊളി പാട്ട്, കല്യാണവീട്ടിൽ ശോകഗാനം തുടങ്ങിയ നിത്യഅലോസരങ്ങളെല്ലാം നമ്മൾ എന്നേ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞതല്ലേ. 

'ങാഹാ, ഗീതയപ്പച്ചിയാണല്ലോ, താനോർക്കുന്നില്ലേടോ? ' ലീന വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഗീതയപ്പച്ചി! മരിയ ലാപ്‌ടോപ്പിൽ നിന്നു കണ്ണെടുത്ത്, പണി നിർത്തി, കസാലയിൽ ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ കൈ അറിയാതെ സ്വന്തം തലമുടിയിലേക്കു നീണ്ടു. പ്രായമായെന്നു വിളിച്ചോതി നര വീണു തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജീവിതം എന്ന് ഓമനപ്പേരിട്ടിരിക്കുന്ന ഓട്ടപ്പാച്ചിലിന് അകാലത്തിൽ നരപ്പിക്കാനും വേഗം മറപ്പിക്കാനും മറ്റുമുള്ള സിദ്ധിയുണ്ടല്ലോ. 

ഗീതയപ്പച്ചി എന്നു കേട്ടാൽ തലമുടിയാണ് മരിയയ്ക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വരിക. മരിയയ്ക്ക് മുടി ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്, എന്നുവച്ചാൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്. ലീനയുടെ വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴെല്ലാം പിന്നാമ്പുറത്തെ പടിയിൽ മരിയയെ പിടിച്ചിരുത്തി തലമുടി വിടുർത്ത് വൃത്തിയായി ബ്രഷ് ചെയ്ത് പലതരത്തിൽ മുടി കെട്ടി നോക്കുന്നത് അപ്പച്ചിക്കു ഹരമായിരുന്നു. ലീനയും കൂടും അവർക്കൊപ്പം. 'മുടിയുണ്ടെങ്കിൽ ചാച്ചും ചരിച്ചും കുത്തനെയും കെട്ടാം' എന്നോ മറ്റോ തലക്കെട്ടോടെ ഏതോ മാസികയിൽ വന്ന മുടിക്കെട്ടു പടങ്ങൾ, അന്നേ അതു വല്ലാതെ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു, അവർ വെട്ടിയെടുത്തത് സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്നു. അതുനോക്കിയാണ് മുടി കെട്ടുക. വേറേ പണിയൊന്നുമില്ലേ എന്ന മീനാന്റിയുടെ ശാസനയിലാണ് മിയ്ക്കപ്പോഴും മുടി സ്‌റ്റൈലിംഗ് പരിപാടികൾ അവസാനിപ്പിക്കുക. ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ അവർക്ക് വല്ല ഹെയർ സ്റ്റൈലിംഗ് കോഴ്‌സും പഠിക്കാമായിരുന്നു. അന്ന് അതൊന്നും പക്ഷേ കേട്ടുകേൾവി പോലും ഇല്ലായിരുന്നുവല്ലോ.

ലീനയും മരിയയും രണ്ടാം തലമുറ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. എന്നു വച്ചാൽ അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ ആണ് ഒന്നാം തലമുറ ചങ്ങാതിമാർ എന്നർത്ഥം. ബന്ധുത്വത്തേക്കാൾ ആഴമേറിയ ഹൃദ്യസൗഹൃദങ്ങൾ. ലീനയുടെ അച്ഛന്റെ വകയിലൊരു സഹോദരി ആയിരുന്നു ഗീതയപ്പച്ചി. അവരുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചു പോയി, പത്തു കഴിഞ്ഞ് കുറേ നാളായി വെറുതെ വീട്ടിൽ നിൽപ്പും ആയപ്പോൾ കോളേജിൽ ചേർക്കാം എന്ന് ലീനയുടെ അമ്മ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതായിരുന്നു അവരെ. പഠിക്കാനാണ് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതെങ്കിലും അതു നടന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തയ്യൽ പഠനവും വീട്ടുജോലിയും ആയി അങ്ങു കഴിഞ്ഞുകൂടി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോകാൻ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമേ ഇല്ലായിരുന്നു പോലും. പക്ഷേ ഇതിന്റെയെല്ലാം പൊരുൾ ലീനയുടെ അമ്മ മീനയാന്റി പിന്നീട് മണിമണിയായി കണ്ടുപിടിച്ചിരുന്നു.

മീനയാന്റി ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോഴാണ് ഗീതയപ്പച്ചിയുടെ കല്യാണാലോചനക്കാര്യം അമ്മയോടു പറയുന്നതു മരിയ കേൾക്കാനിടയായത്. അവരുടെ ജാതകത്തിൽ ചൊവ്വ കടിച്ചിട്ടുണ്ടു പോലും. അത് എന്താണെന്ന് പിന്നെ അമ്മയോടു ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ചൊവ്വാദോഷം എന്ന് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത്. ആന്റി അത് നർമ്മം കലർത്തി പറഞ്ഞുവെന്നേയുള്ളു. അല്ലെങ്കിലും മീനാന്റിയുടെ വർത്തമാനം കേൾക്കാൻ അതിഭയങ്കര രസമായിരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്ക് അത്ര വഴങ്ങാത്ത നർമ്മബോധം വേണ്ടുവോളമുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്. 

അന്നാണ് അപ്പച്ചിയുടെ രഹസ്യവും ആന്റി പറഞ്ഞത്. ഒരു തരത്തിലും എസ്.എസ്.എൽ.സി ബുക്ക് കാണിക്കില്ല, ചോദിച്ചാലുടൻ കരച്ചിലും. ഒരു ദിവസം നിർബന്ധം പിടിച്ചപ്പോൾ, പെട്ടി തപ്പും എന്നായപ്പോൾ പൂച്ച വെളിയിൽ ചാടി, അവർ സ്വന്തമായി ബുക്കു തിരുത്തിയിരുന്നു പോലും! അകത്തിരുന്ന് അതു കേട്ട മരിയ ഞെട്ടിപ്പോയി. തോറ്റതു വീട്ടിൽ പ്രശ്‌നമാകുമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കുറുക്കുവഴിയായിരുന്നു. നെയിൽപോളിഷ് റിമൂവറോ മറ്റോ ഉപയോഗിച്ച് മഷി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ച് കുളമായിപ്പോയി! കളഞ്ഞു പോയെന്ന് ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ് ബുക്കിനു ശ്രമിക്കാം, എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവർ അമ്പിനും വില്ലിനും അടുത്തില്ല. ആന്റി പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി. ഒരു അബദ്ധം കൊണ്ട്, ഒരു തെറ്റുകൊണ്ട് തീരേണ്ടതല്ലല്ലോ ജീവിതം. പക്ഷേ അവർക്ക് ഇനി പഠിക്കണ്ട എന്ന് ഒറ്റ വാശിയായിരുന്നു. എത്ര പഠിച്ചാലും ട്യൂഷനു പോയാലും കണക്കിനു ജയിക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ശരിയായിരിക്കും, കണക്കിനു ഒറ്റയക്ക മാർക്കായിരുന്നു പോലും കിട്ടിയത്.

നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ച് കുറച്ചു താമസിച്ചെങ്കിലും ലീനയുടെ അച്ഛനമ്മമാർ മുൻകയ്യെടുത്തതുകൊണ്ട് ഗീതയപ്പച്ചിയുടെ കല്യാണം നടന്നു. അപ്പച്ചിയുടെ അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ സർക്കാർ ജോലിക്കാരനെ തന്നെ കിട്ടി. വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നോക്കി നടത്താൻ മിടുക്കിയായിരുന്നു അപ്പച്ചി. മീനാന്റിയുടെ ട്രെയിനിംഗ് അല്ലേ, മോശമാകുന്നതെങ്ങനെ? അങ്ങനെ അപ്പച്ചിയെ ഒരു കരയടുപ്പിച്ചല്ലോയെന്ന് അവർക്ക് സമാധാനമായിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീടെപ്പോഴോ ലീന പറഞ്ഞറിഞ്ഞു, അവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടായില്ലായെന്ന്. അതിനുശേഷം അവരെപ്പറ്റി ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. ചോദിച്ചുമില്ല. ഓർത്തിട്ടുവേണ്ടേ ചോദിക്കാൻ!

ലീനയും മരിയയും പോലും എത്രയോ നാൾ പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞതല്ലേ. പിന്നല്ലേ ലീനയുടെ അപ്പച്ചി. മരിയ സ്വയം സമാധാനം കണ്ടെത്തി. യാതൊരു ചുമതലയുമില്ലാതെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സുഖിച്ചു ജീവിച്ച പഠനകാലം കഴിഞ്ഞതും പെട്ടെന്നാണ് കുടുംബം എന്ന ചുമതല തോളിലായത്. പകപ്പും അങ്കലാപ്പും ചെറുതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അടിപൊളി ജീവിതത്തിൽ നിന്നു കേരളത്തിലെ കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ വധുക്കളായിട്ടായിരുന്നു ഇരുവരുടേയും വേഷപ്പകർച്ച. അല്ലാതെ യു.കെയിലോ കാനഡയിലോ അമേരിക്കാവിലോ ഒന്നുമല്ലല്ലോ അവർ വിവാഹശേഷം കുടിയേറിയത്. പാകമല്ലാത്ത ഷൂവിന് അനുസൃതമായി കാൽപ്പാദം വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുവാൻ കിണഞ്ഞുശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലം. അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ അങ്ങ് ഊർന്നു പോകുകയായിരുന്നു.

തിരിച്ചു വന്ന് ഇരിക്കുമ്പോൾ ലീനയുടെ മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥത പ്രകടമായിരുന്നു. ഉം..ഇന്നിനി ചർച്ചയും പണിയുമൊന്നും നടക്കാൻ പോണില്ല, മരിയ മനസ്സിൽ കുറിച്ചു. രണ്ടാളുടേയും സമയം ഒന്ന് ഒത്തുവരന്നതു തന്നെ പെടാപാടു പെട്ടിട്ടാണ്. എന്നിട്ടിപ്പോൾ..

'അപ്പച്ചി  കരച്ചിലോടു കരച്ചിൽ, നാളെ ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ. ' ലീന പറഞ്ഞു. ലീനയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ അപ്പച്ചിയുടെ ജീവിതം ചുരുൾ നിവർന്നു.

കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാവില്ല എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, അവർ ഒരു കുട്ടിയെ ദത്തെടുത്തു. ജാതകം അറിയാത്ത, ആർക്കോ എങ്ങാണ്ടോ എങ്ങനെയോ ജനിച്ച കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കുന്നത് വിനാശം വിളിച്ചു വരുത്തലായിരിക്കും എന്നുള്ള അപ്പച്ചിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ഭീകര എതിർപ്പ് അവഗണിച്ചായിരുന്നു അത്. എത്ര താലോലിച്ചു വളർത്തിയാലും അത് തക്കസമയത്ത് ജന്മത്തിന്റെ 'തനിക്കൊണം' കാണിക്കും പോലും. ലീനയുടെ കുടുംബം അപ്പച്ചിക്കും ഭർത്താവിനും ഒപ്പം നിന്നു, അന്ന്. അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിന് അനാഥൻ എന്ന ലേബൽ മാറിക്കിട്ടി. അന്നൊക്കെ അപ്പച്ചിയുടെ സന്തോഷം കാണേണ്ടതായിരുന്നുവത്രേ. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന് എപ്പോഴും നമുക്കൊരു ന്യായവും ലക്ഷ്യവും വേണമല്ലോ. പൊതുവേ നമ്മൾ ഇൻഡ്യാക്കാർക്ക് മക്കൾ മാത്രമല്ലേ ഒരേയൊരു ജീവിതലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശവും.

കുറേ കാലം അങ്ങനെയങ്ങു സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞു. അപ്പുപ്പനും അമ്മൂമ്മയുമെല്ലാം പിണക്കം മാറി അവനെ അംഗീകരിക്കയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ശാന്തമായി കിടന്ന തടാകത്തിലേക്ക് അവർ തന്നെ കല്ലെറിയുകയായിരുന്നു ഒരർത്ഥത്തിൽ. നിയമപ്രകാരം യദുവിനോട് അവൻ ദത്തുപുത്രനാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. അവിടെയാണ് പ്രശ്‌നങ്ങൾ തുടങ്ങിയത്. കുട്ടിക്ക് അത് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല, അവന് അതൊരു വലിയ ആഘാതമായിരുന്നിരിക്കും. ആദ്യം കരച്ചിൽ, പിന്നെ ആഹാരനിഷേധം തുടങ്ങി പലതരം സമരമുറകൾ തുടങ്ങി.

'ആരോടാണാവോ അവൻ സമരം ചെയ്തത്?  അവനെ ജനിപ്പിച്ച് എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരോടായിരിക്കും, അവരെ അറിയാത്തതുകൊണ്ട് വളർത്തച്ഛനോടും അമ്മയോടും തീർത്തതാവണം, അല്ലേ?' മരിയ ഉറക്കെ അതിലെ യുക്തി ചിന്തിക്കയായിരുന്നു. ആയിരിക്കും എന്ന് ലീനയും തലയാട്ടി.

അവനോടു സ്‌നേഹമില്ല എന്ന് സ്ഥിരം ആവലാതിയായി. മനഃപൂർവ്വം പരീക്ഷ മോശമായി എഴുതും. മാർക്ക് കുറഞ്ഞാൽ അച്ഛനും അമ്മയും സങ്കടപ്പെടുമല്ലോ, അത് കാണണം പോലും! ഒരു ദിവസം അവൻ ചെയ്ത അതിക്രമം കേട്ട് മരിയ ഞെട്ടി. സ്വന്തം കൈയ്യിൽ ബ്ലേഡുരച്ചു ചോരവരുത്തി കളഞ്ഞു! ചാകാനൊന്നുമല്ല, അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് സങ്കടം വരുമോ എന്ന് പരീക്ഷിച്ചതാണത്രേ! ദിനേന ഒന്നല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നായി എന്നും പരീക്ഷണപരമ്പര തന്നെ. യദു അച്ഛനമ്മമാരെ വല്ലാതെ ശിക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു നാൾ വൈകുന്നേരം അവൻ വീട്ടിൽ വന്നില്ല. വരാതിരുന്നാൽ പൊയ്‌ക്കോട്ടെ എന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും കരുതുമോ എന്നായിരുന്നു അവനറിയേണ്ടിയിരുന്നത്. പാവം അവന്റച്ഛൻ അന്ന് അലഞ്ഞതിനു കണക്കില്ലാത്രെ. അവൻ അവസാനം ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി, അവർ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടുകയായിരുന്നു. വഴക്കു പറയാനേ പാടില്ല, പറഞ്ഞാലുടൻ 'ഞാൻ സ്വന്തം മോനല്ലാത്തോണ്ടല്ലേ ' എന്നു വായ്ത്താരി. അപ്പച്ചിയുടെ ഭർത്താവിന് ക്ഷമ ലേശം കുറവാണ്, പെട്ടെന്നു ദേഷ്യം പിടിക്കും. പക്ഷേ മകനുവേണ്ടി അയാൾ ദേഷ്യം അടക്കാൻ ശീലിച്ചു.

അവസാനം ഹൈസ്‌ക്കൂൾ ക്ലാസ്സ് എത്തിയതോടെ ഒരു സൈക്കോളജിസ്റ്റിന്റെ കൂടി അഭിപ്രായപ്രകാരം ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവർ അവനെ ബോർഡിംഗിലാക്കി. അവിടുത്തെ ടീച്ചർമാരോടും വാർഡനോടും എല്ലാം അവൻ തന്റെ കദനകഥ വിളമ്പി. അനാഥനായ അവനെ ദത്തെടുത്ത് അച്ഛനമ്മമാർ പീഡിപ്പിക്കുന്ന കഥ! അവർക്ക് ഒരു മകൻ കൂടി ഉണ്ടെന്നും അതാണ് തന്നെ ബോർഡിംഗിൽ ആക്കിയതെന്നും കൂടി പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു! നല്ല മാർക്കറ്റുണ്ടായിരുന്നു ആ കഥയ്ക്ക് ആദ്യം. അവരെ സ്‌കൂളിൽ വിളിപ്പിച്ചപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ കാര്യം ടീച്ചർമാരും വാർഡനും അറിയുന്നത്. ഉള്ളുനീറിനീറിയാവണം, അവന്റെ പത്തു കഴിഞ്ഞ് അധികം താമസിയാതെ അവന്റച്ഛൻ അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നു വിടവാങ്ങി.

'ഓ പാവം അപ്പച്ചി, ' മരിയ സ്വന്തം മുടി തലോടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

'ഊം...ഇതൊന്നും ആയില്ല, ഇനീമുണ്ട്. പത്തിൽ തെറ്റില്ലാത്ത മാർക്കുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ കോളേജിൽ പോകാനൊന്നും യദു കൂട്ടാക്കിയില്ല. '

'ഉം... ചരിത്രം ആവർത്തിച്ചു അല്ലേ? '

'കറക്ട്. കാരണം ഓരോന്നായിരുന്നെങ്കിലും, ' ലീന ശരിവച്ചു.

പെൻഷൻ, ഓഹരി കിട്ടിയ വീടിന്റെ വാടക എല്ലാം വച്ച് എങ്ങനെയൊക്കെയോ കഴിഞ്ഞു, യദു അഞ്ചു പൈസ വരുമാനമുണ്ടാക്കിയില്ല. ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും കൂട്ടുകൂടിയും സമയം കൊന്നു. ജനിപ്പിച്ചവരോടുള്ള പക അവൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തോട് തീർക്കുകയായിരുന്നിരിക്കും. അപ്പച്ചിക്ക് അവസാനത്തെ കനത്ത അടി കിട്ടിയത് കുറച്ചുനാൾ മുമ്പാണ്. ഒരു വൈകുന്നേരം യദു ഒരു പെൺകുട്ടിക്കൊപ്പമാണ് വന്നു കയറിയത്്! അടുത്തൊരു ചേരിയിലെ പെൺകുട്ടി.

'ഓ മൈ! അപ്പച്ചി എങ്ങനെ അത് ഫേസ് ചെയ്തു? ' മരിയയ്ക്ക് അറിയാൻ തിടുക്കമായി.

'എന്തു ചെയ്യാൻ? ഇപ്പം ഇറങ്ങണം എന്നൊക്കെ അപ്പച്ചി ബഹളം വച്ചു, അവർ ഇറങ്ങി പോയി. പക്ഷേ രണ്ടു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരാനായിരുന്നൂന്നു മാത്രം. ചേരീന്ന് ഒരു വലിയ സംഘത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ. ഇടിച്ചു കയറി, താമസവും തുടങ്ങി. '

'സിനിമാക്കഥ പോലെ, ' മരിയ പറഞ്ഞു.

അപ്പച്ചി ഭർത്താവിനു വീതം കിട്ടിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറി താമസിച്ചു. അപ്പഴേ പറഞ്ഞതല്ലേ എന്ന് വീട്ടുകാരുടെ കുത്തുവാക്കു നിരന്തരം. വല്ലാതെ മടുക്കുമ്പോൾ വീട് പൂട്ടിയിട്ട് ലീനയുടെ കൊച്ചിയിലെ വീട്ടിലെത്തും. കുറച്ചു നാൾ തങ്ങി തിരികെ പോകും. ഇപ്പോൾ അവന് ആ വീടും കൂടി വേണം പോലും. അപ്പച്ചി അവരുടെ കൂടെ താമസിച്ച് ആ വീടിന്റെ വാടക വാങ്ങണമത്രേ. അതാണ് ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ ലീന ക്ഷണിച്ചത്.

'വേലീലിരുന്ന പാമ്പിനെ എടുത്ത് തോളത്തിട്ടല്ലോ എന്നും പറഞ്ഞാണ് കരച്ചിൽ. ഇതുവരെ അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ പറഞ്ഞിട്ടില്ല മരിയ. ക്ഷമയേഴും കെട്ടിട്ടുണ്ടാവും അവർക്ക്. അപ്പച്ചിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ തൽക്കാലം ഇങ്ങു പോരാൻ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ എങ്ങനെ ഈ പ്രശ്‌നം പരിഹരിക്കുമോ ആവോ,' ലീന ആവലാതിപ്പെട്ടു.

'ഇനീപ്പം അവന്റെ ജാതകദോഷം പ്രശ്‌നം വച്ച് കണ്ടുപിടിക്കാൻ ചിറ്റപ്പന്റെ ചേച്ചി ഉപദേശിച്ചു പോലും.' ഇത്തിരിനേരത്തെ മൗനശേഷം ലീന തുടർന്നു.

' ഉം, ഇനി അതിന്റെ കുറവേ ഉള്ളു, അവരുടെ ഉള്ള സാമധാനം കൂടി ആ ജ്യോത്സ്യർ നശിപ്പിച്ചോളും. കഷ്ടം!' മരിയ സഹതപിച്ചു.

'പിന്നല്ലാതെ. അതിനൊന്നും പോവണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇത്രനാളും അതിനൊന്നും പോയില്ലല്ലോ. ലോകത്ത് ഇൻഡ്യാക്കാരെ ഒഴിച്ച് ആരേം ഗ്രഹങ്ങൾ പിടിക്കില്ലല്ലോ,' ലീന മരിയയെ പിന്താങ്ങി.

'അതുതന്നെ. ഓരോരുത്തർക്ക് ഓരോ അനുഭവം, അത്രതന്നെ. അതിനപ്പുറവുമില്ല, ഇപ്പുറവുമില്ല. ദത്തെടുത്ത കുട്ടിയുമായി നല്ല സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നവരുണ്ട്. സ്വന്തം ചോരയിൽ പിറന്ന മക്കൾ അച്ഛനമ്മമാരെ കഠിനമായി പീഡിപ്പിക്കാറുമുണ്ട്.' ആരെയൊക്കെയോ ഓർത്താവണം മരിയ അപ്പറഞ്ഞത്.

'ഊം...ശരിയാണ്. പാവം അപ്പച്ചി.'

ഇനി നാളെയെങ്കിലും ഇതു തീർക്കാം എന്ന് മരിയയോടു യാത്രാമൊഴി പറയുമ്പോൾ ഇരുവരും ദുഃഖിതരായിരുന്നു. പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദുഃഖങ്ങളെത്ര! കാരണമറിയാത്ത ദുഃഖങ്ങളെത്ര? ആരാണ് മറവിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം തീരുമാനിക്കുന്നത്? ദൈവമോ, വിധിയോ, എന്താണാ ഉത്തരം കിട്ടാ പ്രതിഭാസം?

Tuesday, September 20, 2016

ഷേക്സ്പിയര്‍രചനകളുടെ പിന്നാമ്പുറക്കഥകള്‍-രണ്ടാം ഭാഗം.

 രണ്ടാംഭാഗം ജൂണില്‍ സൈകതത്തില്‍ വന്നത് ഇന്നാണ് കണ്ടത്. പടങ്ങള്‍ സഹിതമുള്ള ലിങ്ക് ഇവിടെ.
പുസ്തകം- ഷേക്‌സ്പിയേഴ്‌സ് സ്റ്റോറി ബുക്ക് (Shakespeaer's Story book)
പുനരാഖ്യാനം -പാട്രിക് റിയാൻ(Patrick Ryan)
ചിത്രം വര- ജെയിംസ് മേഹ്യൂ(James Mayhew)
പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് - ബെയർ ഫുട്ട് ബുക്ക്‌സ് (Barefoot Books)

ഭാഗം-രണ്ട്

3. ദി മർച്ചെന്റ് ഓഫ് വെനീസ്(1596-1598)

ഒരു ജൂത പണം ഇടപാടുകാരനായ ഷൈലോക്കിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പണം കടം വാങ്ങിയ അന്റോണിയോ എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനോട് പണം തിരിച്ചു നൽകാനാവാത്തതിനാൽ പകരം തുടയിൽ നിന്ന് ഒരു തുണ്ട് മാംസം ആവശ്യപ്പെടുന്നതും ബുദ്ധിമതിയായ പോർഷ്യോ അതിൽ നിന്ന് അന്റോണിയോവിനെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതുമായ കഥയായ 'വെനീസിലെ വ്യാപാരി'നമുക്കു സുപരിചിതമാണ്.

ഷേക്‌സപിയർ ഇവിടെ ഹുണ്ടികവ്യാപാരിയെ ജൂതനാക്കിയതിന് കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാവാമത്രേ. അക്കാലത്ത് പണം പലിശയക്കു കൊടുക്കുന്നതിന് കൃസ്റ്റ്യൻ പള്ളി അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ഇറ്റലിയിലെ ഒരു ബിഷപ്പിന് ഒരു ജൂതഹുണ്ടികക്കാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഇതേ അനുഭവം നേരിടേണ്ടി വരികയും പോപ്പ് ഇടപെട്ട് അതിൽ നിന്നും ബിഷപ്പിനെ രക്ഷിക്കയും ചെയ്ത സംഭവം ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ കാലത്ത് നടന്നിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ, ഷേക്‌സ്പിയർ കാലത്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന എലിസബത്ത്-I രാജ്ഞിയെ ചതിച്ചു കൊല്ലണം എന്ന എസ്സെക്‌സ് ഏൾ ന്റെ ആവശ്യം  നിരാകരിച്ച വിശ്വസ്തനായ പോർച്ചുഗീസ് ജൂതഡോക്ടർ ലോപ്പസ്സിനെ, രാജ്ഞിയെ വിഷം നൽകി കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു എന്ന് രാജ്യദ്രോഹകുറ്റം ചുമത്തി തൂക്കിലേറ്റിയിരുന്നു. പിന്നീട് കാര്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുകയും ഏൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഡോ. ലോപ്പസിനെ മാത്രമല്ല, ചതിക്കു കൂട്ടുനിൽക്കാൻ ഗ്ലോബ് തിയേറ്ററിന്റെ സഹായം തേടിയ ഏൾ നേയും ഷേക്‌സ്പിയറിന് നേരിട്ട് അറിയാമായിരുന്നുവത്രേ. ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൂടി സമന്വയിപ്പിച്ചാവണം ഷേക്‌സ്പിയർ വെനീസിലെ വ്യാപാരി രൂപപ്പെടുത്തിയതെന്നാണ് പാട്രിക് റയാൻ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്.

മൂലകഥയായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് 'എ ബാർഗെൻ ഈസ് എ ബാർഗെൻ' (ഉടമ്പടി ഉടമ്പടി തന്നെയാണ്) എന്ന കഥയാണ്. ഒരിടത്ത് ഒരു ധനികന് രണ്ടു പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു, കാക്കയും മയിലും പോലെ വ്യത്യസ്തരായിരുന്നു ഇവർ. പിതാവ് അസുഖബാധിതനായപ്പോൾ മക്കളെ അരികെ വിളിച്ച്, ഇക്കാലമത്രയും താൻ അത്യദ്ധ്വാനം കൊണ്ടു നേടിയത് എങ്ങനെയാണ് മക്കൾ വിനിയോഗിക്കുക എന്ന് ആരാഞ്ഞു. താൻ ബിസിനസ്സ് നല്ലവണ്ണം തുടർന്നും നടത്തുമെന്ന് മൂത്തയാൾ വാക്കുകൊടുത്തപ്പോൾ തന്റെ വിഹിതം ഉപയോഗിച്ച് ആർഭാടജീവിതം നയിക്കുമെന്നായിരുന്നു ഇളയവന്റെ മറുപടി. ഈ നിരുത്തരവാദപര ഉത്തരം കേട്ട പിതാവ് ഹൃദയം പൊട്ടി മരിച്ചു.

രണ്ടുപേരും അവനവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ജീവിച്ചു. മൂത്തവൻ സാമ്പത്തികമായി അഭിവൃദ്ധിപ്പെട്ടപ്പോൾ ഇളയൻ എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു, പക്ഷേ അയാൾ അപ്പോഴും പരമ സന്തുഷ്ടൻ തന്നെ ആയിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ നഗരത്തിലെ നാടുവാഴിയുടെ സുന്ദരിയും ജ്ഞാനിയുമായ മകളെപ്പറ്റി അയാൾ കേൾക്കാനിടയായി. സ്വർണ്ണത്തിലും വെള്ളിയിലും തടിയിലും തീർത്ത മൂന്നു പേടകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ത് എന്ന് കൃത്യമായി പറയുന്നയാളെ വിവാഹം കഴിക്കാനായിരുന്നു അവളുടെ തീരുമാനം. അത് നടന്നില്ല, അവൾ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ തന്നെ തന്റെ പുസ്തകങ്ങളുടേയും ചിന്തകളുടേയും ആശയങ്ങളുടേയും ലോകത്തിൽ  മുഴുകി സന്തുഷ്ടയായി കഴിഞ്ഞു. കുമാരിയെ വേൾക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച ഇളയവൻ ധനാഭ്യർത്ഥനയുമായി മൂത്തയാളുടെ അടുത്തെത്തി. നന്നാവാനാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് പണവും കടം വാങ്ങി. തിരിച്ചു കൊടുക്കാതെ വന്നാൽ സ്വന്തം മാംസം മുറിച്ചു തരേണ്ടി വരുമെന്ന് ഉടമ്പടിയും ഒപ്പു വച്ചു!

രാജകുമാരനെന്നു തോന്നത്തക്കവിധം വില കൂടിയ വേഷഭൂഷ അണിഞ്ഞെത്തിയ ഇളയവൻ അകത്തേക്കാനയിക്കപ്പെട്ടു. മൂന്നു വ്യത്യസ്ത ലിഖിതങ്ങൾ ഉള്ള ഓരോ സുവർണ്ണ, വെള്ളി, തടി പെട്ടികൾ അയാളുടെ മുന്നിലും നിരന്നു. അയാൾ ലിഖിതങ്ങൾ വായിച്ച്-പക്ഷേ ഇതിലെ യുക്തി മനസ്സിലായില്ല എനിക്ക്-വളരെ യുക്തിയുക്തമായി ചിന്തിച്ച് വജ്രങ്ങളും മുത്തുകളും പിടിപ്പിച്ച വിവാഹനിശ്ചയമോതിരം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന തടിപ്പെട്ടി തന്നെ തെരഞ്ഞെടുത്തു, പ്രഭുവിന്റെ മകളുമായുള്ള വിവാഹവും ഉറപ്പായി. മോതിരം എപ്പോഴും കയ്യിലിട്ടുകൊള്ളുവാനും അതു പോയാൽ വിവാഹം നടക്കില്ലെന്നും കുമാരി അറിയിച്ചു. മിച്ചമുണ്ടായിരുന്ന പണം വച്ച് ചങ്ങാതിമാരുമായി നന്നായി ആഘോഷിച്ചു. പക്ഷേ അതു തീർന്നപ്പോഴേയക്കും മൂത്ത സഹോദരൻ പണം തിരികെ ചോദിച്ചു. വിവാഹക്കഥയൊന്നും അവിടെ ഏറ്റില്ല.

'ഒരു ഉടമ്പടി ഉടമ്പടി തന്നെയാണ്. ഒരു നിശ്ചയപത്രം നിശ്ചയപത്രം തന്നെയും ഒരു ഇടപാട് ഇടപാടും ആണ്. 'മാംസം മുറിച്ചെടുക്കുമെന്നു തന്നെ സഹോദരൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അയാൾ ജയിലിലായി. ജയിലിലെത്തിയ പ്രഭുപുത്രിയോട് അയാൾ നടന്നതെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. ഭാവിവരൻ ചെയ്തത് അങ്ങേയറ്റം തോന്ന്യാസമെന്നും പക്ഷേ സഹോദരന്റെ നിഷ്ഠൂരത കടന്നു പോയെന്നും അവൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. എന്തായാലും പ്രഭുവിന്റെ ദർബാറിലെത്തുമ്പോൾ നല്ല വക്കീലിനെ ഏർപ്പാടു ചെയ്യാമെന്ന് അവൾ യാത്രയായി.

കേസ് പരിഗണനയ്ക്കു വന്നു. മുടിയനായ യുവാവിന്റെ വക്കീൽ സഹോദരനോട് നിബന്ധന വച്ചു. 'ഒരു ഉടമ്പടി ഉടമ്പടി തന്നെയാണ്. ഒരു നിശ്ചയപത്രം നിശ്ചയപത്രം തന്നെയും ഒരു ഇടപാട് ഇടപാടും ആണ്. അതിനാൽ കൃത്യം ഒരു പൗണ്ട് മാംസം മാത്രം, അതും തുള്ളി ചോര പൊടിയാതെ മുറിച്ചെടുക്കണം. കൂടുകയോ കുറയുകയോ ചെയ്താൽ വാദിയുടെ സ്വത്തുക്കൾ നഗരസ്വത്തിലേക്ക് കണ്ടുകെട്ടപ്പെടണം.' പിന്നത്തെ കാര്യം അറിയാമല്ലോ.

പക്ഷേ വക്കീൽ ഫീസ് കൊടുക്കാൻ പണമില്ലാത്തതിനാൽ പണം കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ തിരിച്ചു തരാമെന്ന് വക്കീൽ മോതിരം വാങ്ങി. വളരെ വേഗം വക്കീൽ വേഷം മാറി, പ്രഭുകുമാരിയായി. യുവാവ് എത്തിയപ്പോഴേയക്കും കൈയ്യിൽ മോതിരം ഇല്ല, സ്‌നേഹക്കുറവുകൊണ്ടാണ് അത് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് അവൾ വിവാഹം നിരസിച്ചു. ഇരു സഹോദരരേയും രക്ഷപ്പെടുത്തി, അവൾ സ്വന്തം പുസ്തകലോകത്തേക്ക് ആനന്ദത്തോടെ മടങ്ങി. സഹോദരർ പാഠം പഠിച്ചു നന്നായിക്കാണാം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരാൾ തെരുവിലും മറ്റൊരാൾ ബംഗ്ലാവിലുമായി ജീവിതം തുടർന്നിരിക്കാം.

4.ആസ് യു ലൈക്ക് ഇറ്റ്(1590 കളുടെ അവസാനം)

തോമസ് ലോഡ്ജിന്റെ 'റോസലിൻഡ' ആണ് ഈ പുസ്‌കത്തിനാധാരം. ലോഡ്ജിന്റേതു പോലെ തന്നെ ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ കഥയും ഫ്രാൻസിൽ ആണ് നടക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതിൽ പറയുന്ന കാട് ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ സ്ട്രാറ്റ്‌ഫോഡ് അപ്പോൺ എവൺ ന് അടുത്തുള്ള വാർവിക് കൊട്ടാരത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള കാടാണ്. അതായത് ഇംഗ്ലീഷ് വനാന്തരം. റോബിൻഹുഡിനേയും കൂട്ടുകാരേയും ഇതിൽ പരാമർശിക്കുന്നുമുണ്ട്. സ്‌നോവൈറ്റ്, സ്‌നോഡ്രോപ് തുടങ്ങി പ്രചുരപ്രചാരത്തിലിരുന്ന കഥകൾ തന്നെയാവണം ലോഡ്ജും ഷേക്‌സ്പിയറും ഉപയോഗിച്ചത്.

ഒരു സ്ത്രീ പുരുഷവേഷം കെട്ടി നിയമഭ്രഷ്ടരുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്ന കഥ കാണികളിൽ ആവേശമുണർത്തുമെന്ന് ഷേക്‌സ്പിയർ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. അതാണ്, 'നിങ്ങൾ-കാഴ്ച്ചക്കാർ-ഇഷ്ടപ്പെടും പോലെ ' എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തത്. ട്വെൽത്ത് നൈറ്റ് , സിംബലീൻ എന്നിവയിലും ഇതേ സമ്പ്രദായം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സ്‌നോഡ്രോപ്-മഞ്ഞുതുള്ളി

ഒരു രാജ്ഞിയുടെ മകളായിരുന്നു സ്‌നോഡ്രോപ്. രാജ്ഞി രാജ്യത്തെ മറന്ന് മകളിൽ മുഴുകി ജീവിച്ചു, ഒരു ദുഷ്ടസമർത്ഥൻ രാജ്യം കൈക്കലാക്കി, രാജ്ഞി നിഷ്‌കാസിതയുമായി. സ്‌നോഡ്രോപ്പിനെ പക്ഷേ അവിടെ അടിമയായി തുടരാൻ അനുവദിച്ചു. സ്‌നോഡ്രോപ്പും പുതിയ രാജാവിന്റെ മകൻ വിൽസും വലിയ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. സ്‌നോഡ്രോപ്പിനെ നാട്ടാർക്ക് വലിയ സ്‌നേഹമായിരുന്നു, അവർ പഴയ രാജ്ഞി തിരിച്ചുവരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ രാജാവ് സ്‌നോഡ്രോപ്പിനെ കാട്ടിലയച്ച് കൊല്ലുവാൻ ഏർപ്പെടുത്തി. ഈ പദ്ധതി അറിഞ്ഞ സ്‌നോഡ്രോപ്പ് രാത്രി കളിക്കൂട്ടുകാരനോടു മാത്രം യാത്ര ചൊല്ലി കാട്ടിലേക്കു പോയി. അവിടെ സഹോദരങ്ങളായ മൂന്നു കൊള്ളക്കാരുടെ ഗുഹയിൽ എത്തിപ്പെട്ടു, അവർ അവളെ സ്‌നേഹിച്ചു, അവളും വേഷം മാറി ആൺവേഷം കെട്ടി അവരെ സഹായിച്ചു. പണക്കാരുടെ വീടുകൾ അവർ കൊള്ളയടിച്ചു, അത് പാവപ്പെട്ടവർക്കു വിതരണം ചെയ്തു.

ഇതിനിടെ ഏകനായ വിൽസ് തന്റെ ചങ്ങാതിയെ തേടി എന്നും കാട്ടിലെത്തുക പതിവായി. അവർ കണ്ടുമുട്ടുകയും ചെയ്തു. ദുഷ്ടരാജാവ് പെൺകുട്ടിയെ വധിക്കാൻ പല പദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കി. അവസാനം വിഷം പുരട്ടിയ ആപ്പിൾ കഴിച്ച് അവൾ മരിച്ചുവീണു. മണ്ണിനടിയിൽ അവളെ കുഴിച്ചിടാൻ മടിച്ച കൊള്ളക്കാർ അവളുടെ ശരീരം ഒരു സ്ഫടിക ശവപ്പെട്ടിയിലാക്കി കുതിരപ്പുറത്തു വച്ചുകെട്ടി കുതിരയെ അഴിച്ചുവിട്ടു. ഇത് വിൽസ് കണ്ടെത്തി, ദേഷ്യം മൂത്ത രാജാവ് പെട്ടി പൊട്ടിച്ചു, വിഷപ്പഴം തെറിച്ചുവീണുപോയതോടെ സ്‌നോഡ്രോപ്പ് ഉറക്കം വിട്ടെണീക്കും പോലെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയ വിൽസ് കൊള്‌ലക്കാരെ വിളിപ്പിച്ചു, അവർ നൽകിയ മാന്ത്രിക ഷൂവുകളിട്ട രാജാവ് നിലയ്ക്കാത്ത നൃത്തം ചെയ്ത് ചെയ്ത് എങ്ങോ പോയി. വിൽസും സ്‌നോഡ്രോപ്പും വിവാഹിതരായി, പുറത്താക്കപ്പെട്ട രാജ്ഞി തിരിച്ചെത്തി, മൂന്നു കൊള്ളക്കാരും അവരുടെ കാടൻ പണി ഉപേക്ഷിച്ച് രാജകുമാരിയെ സഹായിക്കുന്നവാരയി തുടർന്നു.
തുടരും...

ഷേക്‌സ്പിയർ രചനകളുടെ പിന്നാമ്പുറക്കഥകൾ-ഭാഗം ഒന്ന്

സൈകതം പോര്‍ട്ടലില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിന്‍റെ ലിങ്ക് ഇവിടെ 
പുസ്തകം- ഷേക്‌സ്പിയേഴ്‌സ് സ്റ്റോറി ബുക്ക് (Shakespeaer's Story book)
പുനരാഖ്യാനം -പാട്രിക് റിയാൻ(Patrick Ryan)
ചിത്രം വര- ജെയിംസ് മേഹ്യൂ(James Mayhew)
പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് - ബെയർ ഫുട്ട് ബുക്ക്‌സ് (Barefoot Books)

ഭാഗം-ഒന്ന്

വിശ്വസാഹിത്യകാരനായ ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ സ്റ്റ്രാറ്റ്‌ഫോഡ് അപ്പോൺ എവണിലെ വീടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്ലോബ് തീയേറ്ററും സന്ദർശിച്ചത് അഞ്ചു വർഷം മുമ്പാണ്. ഇപ്രാവശ്യത്തെ, അതായത് 2015 ലെ രണ്ടാം വരവിനാണ് 'ഷേക്‌സ്പിയേഴ്‌സ് സ്റ്റോറിബുക്ക് ' വായിക്കാനിടയായത്. കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള പുസ്തകമാണ്, പക്ഷേ വലിയവർക്കും വായിക്കാം, ഇഷ്ടപ്പെടും.

ഷേക്‌സ്പിയർ കൃതികളുടെ, കുട്ടികൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള സംഗ്രഹ കഥകൾ എന്നു കരുതിയാണ്, വാസ്തവത്തിൽ ബുക്ക് വായിക്കാൻ എടുത്തത്. പക്ഷേ അതല്ല, ഏഴു കൃതികളുടെ വളരെ ചുരുക്കിയ കഥാസാരവും ഓരോ കഥയുടേയും പിന്നാമ്പുറക്കഥകളുമാണ് പുസ്തകത്തിലുള്ളത്. പലതും നമ്മളും കേട്ടിട്ടുള്ള വളരെ പ്രശസ്തമായ നാടോടി കഥകൾ! പുനരാഖ്യാനം നടത്തിയ പാട്രിക് റയാൻ ആമുഖത്തിൽ പറയുന്നതിങ്ങനെ-'ഒരു നല്ല കഥ ഒന്നിൽ കൂടതൽ പ്രാവശ്യം പറയുന്നതിന് യോഗ്യമാണ് എന്ന് ഒരു നല്ല കഥപറച്ചിലുകാരന് അറിയാം. ' ഷേക്‌സ്പിയർ ഇക്കഥകൾ സ്വന്തം കുടുംബത്തിലും ഗ്രാമത്തിലും നിന്ന് വാമൊഴിയായി കേട്ടതാവാം, പിന്നീട് ഗ്ലോബ് തിയേറ്റിനുവേണ്ടി ഇവയെല്ലാം പുനഃസൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാവാം' എന്നും പറയുന്നു.

ശരിയാണ്, പലവട്ടം പറയാം, ഒരേ ആശയം പലർക്കും തോന്നുകയും ചെയ്യാം. ഓരോ സിനിമ ഇറങ്ങുമ്പോഴും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ മോഷണം, മോഷണം എന്ന് മുറവിളി വരാറുണ്ട്. ചിലവ മനഃപൂർവ്വം കോപ്പിയടിക്കുന്നതാവാം, പക്ഷേ എല്ലായ്‌പ്പോഴും അതു മോഷണമാവണമെന്നില്ല എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. കഴിഞ്ഞ വട്ടം നമ്മുടെ 'യോദ്ധാ'യുമായി അങ്ങേയറ്റം സാമ്യമുള്ള ഒരു സിനിമ കണ്ടിരുന്നു, പേരു മറന്നു, അതു മാത്രമല്ല, പലതും കണ്ടു. പല രാജ്യത്ത് പല കാലത്ത് ജീവിക്കുന്നവർക്ക്, ജീവിച്ചിരുന്നവർക്ക് ഒരേ പോലെ ചിന്തിച്ചു കൂടാ എന്നില്ലല്ലോ.

ഓരോ പിന്നാമ്പുറക്കഥയ്ക്കും പല സ്രോതസ്സുകൾ ഉണ്ടാവാമെന്നും, കഥാകാരനും ശ്രോതാക്കളും മാറുന്നത് അനുസരിച്ച് കഥയും കുറേയൊക്കെ വ്യത്യസ്തമാവാം എന്നും തന്റെ കാര്യമാത്ര പ്രസക്തമായ ചെറു അവതാരികയിൽ പാട്രിക് പറയുന്നുണ്ട്.

ഇതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം, പുനരാഖ്യാനകാരൻ പറഞ്ഞുവയ്ക്കുന്നവയാണ്. പക്ഷേ കൃത്യമായ പരിഭാഷ അല്ല് എന്നു മാത്രം.

1. ദ ടെയിമ്ംഗ് ഓഫ് ദി ഷ്രൂ.(1592)

'ശുണ്ഠിക്കാരിയെ മെരുക്കൽ' എന്ന നാടകം ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ ആദ്യകാലകൃതികളിലൊന്നാണ്. മുശടൻ സ്വഭാവത്തിന്റെ പേരിൽ ആരും വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരുന്ന കാതെറീനയുടേയും അവളെ മെരുക്കുന്ന വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുത്ത് വിവാഹം കഴിച്ച് നല്ലവഴിക്കു നടത്തുന്ന പെത്ര്യൂക്യോവിന്റേയും കഥ പറയുന്നു ഈ ശുഭപര്യവസായിയായ നാടകം. വിവാഹം ചെയ്യുന്നത് തുല്യരായവർ തമ്മിൽ വേണമെന്നാണ് ഈ നാടകത്തിന്റെ പ്രധാന സന്ദേശം നമ്മുടെ ആഗ്രഹപൂർത്തികരണത്തിന് കരുണയോടെയുള്ള സമീപനം എത്രമാത്രം ഉതകുമെന്ന് പെത്ര്യൂക്യോ കാതെറീനയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയാണ് ഇവിടെ.

ഐറിഷ്, വെൽഷ്, ഇംഗ്ലീഷ് എന്നിങ്ങനെ ഈ കഥയ്ക്ക് പല ഉറവിടങ്ങൾ പറയാമെങ്കിലും ഇവിടെ ആധാരമായി പറയുന്നത് 'ദി ഡെവിൾസ് ബെറ്റ്' (പിശാചിന്റെ പന്തയം) എന്ന കഥയാണ്. പക്ഷേ ഈ കഥയിൽ വെയിൽസിലെ ഗ്വെന്റ് നദിയിലുള്ള 'നിക്കി നിക്കി നൈ' എന്നൊരു പിശാച് പ്രധാന കഥാപാത്രമാണ്.

വിധവയായ അമ്മ ഓമനിച്ചു വളർത്തി നശിപ്പിച്ച വഴക്കാളിയായ നോറയാണ് ഇതിലെ നായിക. അടുത്തൊരു കാട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ജേമിയാണ് ഇതിലെ നായകൻ. ജേമിയുടെ വീട്ടിലെ കിണറ്റിലാണ് നിക്കി നിക്കി നൈ താമസിച്ചിരുന്നത്. നായികയെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന നായകൻ അവളെ 'മര്യാദ പഠിപ്പിക്കൽ ' വിവാഹത്തിനു മുമ്പേ തന്നേ തുടങ്ങുന്നു. കുറേശ്ശെ കുറേശ്ശെ ആയി 'തട്ടു' കൊടുത്ത് നോറയെ നന്നാക്കുന്നതിനിടയിൽ പിശാചും പണി തുടങ്ങി. നോറയെ അവിടെ നിന്നു തുരത്തുമെന്ന് പന്തയം വച്ച പിശാചിനോട്, തന്നെ ഓടിക്കാനാവില്ലെന്ന് നോറയും വെല്ലുവിളിച്ചു. പലതും പയറ്റി നോക്കിയ നോറ ഒടുവിൽ തന്റെ നല്ല പാതി ഉപദേശിക്കുന്ന കരുണകൊണ്ട് തന്നെ പിശാചിനെ നേരിട്ടു, ഇത് സഹിക്കാനാകാതെ ദേഷ്യം മൂത്ത് അത് ശ്വാസം വലിച്ചു പിടിച്ചു പിടിച്ച് സ്വയം പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ഇല്ലാതാകയും ചെയ്തു. വഴക്കാളിത്തരം എല്ലാം മാറി 'തങ്കക്കമ്പി'യായി മാറിയ നോറ, ജേമീക്കൊപ്പം സസൂഖം ജീവിച്ചു.

2. റോമിയോ ആൻഡ് ജൂലിയറ്റ് (1595)

ഷേക്‌സ്പിയറിന്റെ ആദ്യകാല ദുരന്തനാടകങ്ങളിലൊന്നായ ഇത് എക്കാലത്തേയും കൊണ്ടാടപ്പെട്ട ജനപ്രിയ പ്രണയകഥയാണ്. ഇറ്റലിയിലെ ചെറുനഗരമായ വെറോണയിൽ പരസ്പരശത്രുതയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഇരുകുടുംബങ്ങളിൽ പെട്ട റോമിയോയും ജൂലിയറ്റും അനുരക്തരാവുന്നതും, പിന്നീട് രഹസ്യമായി വിവാഹിരായ ഇവർ വീട്ടുകാർ മൂലം മരണപ്പെടാൻ ഇടയാകുന്നതുമാണല്ലോ ഈ കഥ.

ഈ ദുരന്തനാടകത്തിന്റെ മൂലകഥകളെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നവ മൂന്നെണ്ണമുണ്ട്. പക്ഷേ 1474 ൽ എഴുതപ്പെട്ട, മസ്സൂച്ചോ സലെറിന്റാനോ യുടെ 'ഇല് നൊവെല്ലീനോ' ആണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതായി ഗണിച്ചു പോരുന്നത്.  പ്രണയിതാക്കളുടെ കുലനാമം ഉള്ള ആളുകൾ ഇപ്പോഴും വെറോണയിലുണ്ടെന്നതിനാലാവാം, ഇത് നടന്ന കഥയാണെന്ന് പലരും കരുതുന്നു. ജൂലിയറ്റിന്റേതെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന വീട് കാണാൻ പലരും വെറോണയിലെത്തുന്നു. റോമിയോ ജൂലിയറ്റിനെ പ്രണയിച്ചതെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന മുകൾനിലയിലെ തുറന്ന മുകപ്പ് പോലും ഇപ്പോഴും കാണാം. രണ്ടാം നിലയിലെ മുറിയിലെ നായികയും ഗേറ്റിനു പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന നായകനും ഉള്ള 'ആമേൻ' സിനിമയിലെ പ്രണയരംഗങ്ങളാണ് ഇതു വായിച്ചപ്പോഴും പുസ്‌കത്തിലെ മനോഹര കളർ ചിത്രം കണ്ടപ്പോഴും ഓർമ്മ വന്നത്.

'ഹിൽ ഓഫ് റോസസ് ' -റോസാപ്പൂക്കളുടെ കുന്ന്-എന്നു പേരിട്ടിരിക്കുന്ന പ്രണയകഥയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുള്ളത്. കുന്നിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഗ്രാമങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ കടുത്ത ശത്രുതയിലായിരുന്നു. എപ്പോഴും വിജനവമായിരുന്ന ആ കുന്ന് ഇരു ഗ്രാമക്കാരും ശ്മശാനമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു താനും. ചിലർ ധൈര്യശാലിയെന്നും മറ്റു ചിലർ ഭ്രാന്തചിത്തനെന്നും വിശേഷിപ്പിച്ച റോമിയൂസ് ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശത്രുഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു ലോകത്തിലേക്കും വച്ച് ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടി ജൂലിയെറ്റയും അവളുടെ സഹോദരൻ റ്റിബോറ്റും താമസിച്ചിരുന്നത്. 'ആഹാ, ഞാൻ അവളെ കാണും, എന്തായാലും വേഷപ്രച്ഛന്ന വിരുന്നല്ലേ നടക്കാൻ പോകുന്നത്, ' റോമിയൂസ് വീമ്പു പറഞ്ഞു, 'എങ്കിൽ അതൊന്നു കാണട്ടെ ' എന്ന് ചങ്ങാതി ക്വിക്‌സിൽവർ അവനെ എരികയറ്റി.

അങ്ങനെ വേഷം മാറിയ റോമിയൂസ് വിരുന്നിനു പോയി, ജൂലിയെറ്റയുടെ കൈ കവർന്ന് നൃത്തവും വച്ചു, അനുരക്തരുമായി! നൃത്താവസാനത്തിനു മുമ്പ് പിൻവാങ്ങിയ റോമിയൂസിനെ ജൂലിയെറ്റ അനുഗമിച്ചു, ശ്മശാനത്തിലൂടെ ചാടിക്കടന്ന് കുന്നുകയറിപ്പോകുന്ന അവൻ ശത്രു ഗ്രാമക്കാരനെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും  പിന്മാറാതെ അവൾ അവനെ വിളിച്ചു, അവൻ ഓടി വന്നു, നിറനിലാവ് സാക്ഷിയാക്കി അവർ നീണ്ടുനിന്ന ചുംബനാലിംഗനത്തിലമർന്നു. പിന്നെ അവർ അവിടെവച്ച് പരസ്പരം കാണാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവ് ജൂലിയെറ്റയ്ക്കും വെളുത്ത റോസാപ്പൂവ് റോമിയോവിനും കൈമാറിയാണ് കുന്നിൻപുറത്ത് എത്തും എന്ന സന്ദേശം ഇരുവരും പരസ്പരം എത്തിച്ചിരുന്നത്. തങ്ങളുടെ വിവാഹം വഴി ഇരു ഗ്രാമക്കാരും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത അവസാനിപ്പിക്കാനാവുമെന്നും മോഹിച്ചു.

ഒരു നാൾ, കനത്ത ഹിമപാതമുള്ളൊരു രാത്രി, ജൂലിയറ്റെയെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കാനും അന്നു രാത്രി അവിടെ തങ്ങാനും തന്നെ അനുവദിക്കണമെന്ന് റോമിയൂസ് അപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ വിവാഹത്തിനു മുമ്പ് ഒന്നിച്ചു കഴിയാനാവില്ല എന്ന ജൂലിയെറ്റയുടെ നിലപാട് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉടനേ തന്നെ വിവാഹം നടത്താം എന്ന് അവർ പള്ളിയിലെത്തി, വിവരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ, ഈ വിവാഹം ഗ്രാമീണരുടെ സ്പർദ്ധ ഇല്ലാതാക്കും എന്നു പ്രത്യാശിച്ച വൈദികൻ കൂദാശ നടത്തിക്കൊടുത്തു. വിവാഹിതരായി അവർ ജൂലിയെറ്റയുടെ മുറിയിൽ രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടി. അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ സമയം. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ റോമിയൂസ് ഇരുചെവിയറിയാതെ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. ഇരുവരും അന്ന് താന്താങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ വിവരം അറിയിക്കാനായിരുന്നു തീരുമാനം. പക്ഷേ സഹോദരിയെ നിരീക്ഷിച്ചിരുന്ന റ്റിബോറ്റ് അവൾക്ക് ശത്രുഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പ്രണേതാവുണ്ട് എന്നു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

റ്റിബോറ്റിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തന്റെ ഗ്രാമം ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നതു കണ്ടുകൊണ്ടാണ് റോമിയൂസ് തിരികെയെത്തിയത്. തന്റെ ഭാര്യാസഹോദരനായ റ്റിബോറ്റിനെ വധിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ക്വിക്‌സിൽവറിനെ റോമിയൂസ് തടഞ്ഞു, പക്ഷേ രക്ഷപ്പെട്ട റ്റിബോറ്റാവട്ടെ ക്വിക്‌സിൽവറിനെ ആ അവസരമുപയോഗിച്ച് വെട്ടി കൊലപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. റോമിയൂസ് എല്ലാവരേയും ഒറ്റയ്ക്ക് തുരത്തിയോടിക്ക തന്നെ ചെയ്തു.

തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയ റ്റിബോറ്റ്, സഹോദരിയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. തങ്ങൾ തലേന്നു വിവാഹിതരായെന്നു പറഞ്ഞതൊന്നും ചെവിക്കൊള്ളാതെ താൻ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന ആളിനെ ജൂലിയെറ്റ വിവാഹം ചെയ്തിരിക്കും എന്നു റോമിയൂസ് തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ജൂലിയെറ്റ വീണ്ടും വൈദികന്റെ അടുത്ത് അഭയം തേടി. ഇരുവരും ആലോചിച്ച് ജൂലിയെറ്റ ഒരു പ്രത്യേക കഷായം കുടിച്ചു. അതുകുടിച്ചാൽ മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് മരിച്ചതുപോലെ കിടക്കും, പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുകയുമില്ല. ജൂലിയെറ്റയുടെ സംസ്‌ക്കാര ചടങ്ങുകൾക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുന്ന സമയം മുഴുവൻ വൈദികൻ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി റ്റിബോറ്റയോടു കെഞ്ചി. പക്ഷേ, വൃഥാവിലായി ആ കെഞ്ചൽ.

സംസ്‌ക്കാരം കഴിഞ്ഞയുടൻ തന്റെ സഹോദരി ഹൃദയം പൊട്ടി മരിക്കുന്നതിനു കാരണക്കാരനായി റോമിയൂസിനെ കൊല്ലുമെന്നായിരുന്നു റ്റിബോറ്റിന്റെ തീരുമാനം. നിവൃത്തിയില്ലാതെ പള്ളി അങ്കണത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വെളുത്ത റോസാപ്പൂവ് പറിച്ച് അതിൽ ജൂലിയെറ്റ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്നും അവളെ അവളുടെ ശവകുടീരത്തിൽ സന്ദർശിക്കണമെന്നും എഴുതിയ ഒരു കുറിമാനം വച്ച് റോമിയൂസിന് സന്ദേശം എത്തിച്ചു. ആ രാത്രി റോമിയൂസ് ശവകുടീരത്തിലെത്തി, പക്ഷേ അവിടെ റ്റിബോറ്റ് കാവൽ നിന്നിരുന്നു. റ്റിബോറ്റിന്റെ വെട്ടേറ്റ് റോമിയൂസ് മരണപ്പെട്ടു. ഉണർന്നെഴുന്നേറ്റ ജൂലിയെറ്റ പ്രേതമാണോ ആത്മാവാണോ എന്നറിയാത്ത റ്റിബോറ്റ് ഭയന്ന് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. ഇരു ഗ്രാമക്കാരുടേയും ഇടയിൽ സമാധാനം വരുത്തണം എന്ന ആവശ്യം അയാൾ അംഗീകരിച്ചു, ജൂലിയെറ്റയുടെ ശവകുടീരത്തിൽ റോമിയൂസിനെ സംസ്‌ക്കരിച്ചു. എല്ലാവരുടേയും യാചന നിരസിച്ച് ജൂലിയെറ്റ ശവകുടീരത്തിൽ തന്നെ താമസമാക്കി. അവൾ അവിടം ഒരു പുണ്യസ്ഥലമാക്കി അവിടെ സന്യാസിനിയെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞു. ഏറെ നാൾ കഴിയും മുമ്പ് ജൂലിയെറ്റയും മരിച്ചു, അവളെ അതേ ശവകുടീരത്തിൽ തന്നെ അടക്കുകയും ചെയ്തു.

കഥ പറഞ്ഞു കേട്ട് ധാരാളം പേർ, പ്രത്യേകിച്ചും പ്രണയം കൊണ്ടു മുറിവേറ്റവർ, അവിടം സന്ദർശിക്കാനെത്തി. പോകെപ്പോകെ അത് ഒരു പ്രണയസ്മാരകമായി മാറി. ഗ്രാമീണർ കുന്നു മുഴുവൻ റോസാച്ചെടികൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. ഒരു വശം മുഴുവനും ചുവപ്പ്, മറുവശം മുഴുവനും വെള്ള. വൈരാഗ്യത്തിന്റെ വില ഓർമ്മിപ്പിച്ച് ഇന്നും അവിടെ റോസാപ്പൂക്കൾ പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.